A story about Bobby McFerrin’s concert should always start as a fairy tale, no matter where it took place as there is something desperately fairytalish about himself alone. Calm and smiling person with no age that one can even closely guess, "Don’t Worry, Be Happy” (single from 1988) and “Live More Musically” (inscription on the t-shirt that Bobby wore during his concert in Sofia) are just part of the expressions to describe McFerrin in his typical ways.

On 21st of July Bobby McFerrin showed to the more than 3000 people gathered to see him in Hall 1 of the National Palace of Culture how all traditional concepts about music can be broken into peaces and converted to a fairy of joy and new musical experiences. Standing all alone on an ordinary office chair in the middle of the stage, Bobby flooded the entire space of the hall with his enchanted voice with such hypnotism that made even photographers regret the sound of their shutter closing altering the harmony Bobby was creating.

Even he did not perform his most known work “Don’t Worry, Be Happy” throughout his entire 90 minutes set, he gifted his audience with memorable journey through jazz, funk, soul, quoting melodies from classic composers to even Bulgarian traditional songs. Opening the night with his typical a cappella act, jumping from deep bass tones to falsetto registers Bobby lead the performance to a demonstration of one of his other main occupations – directing. With his vocal guidance he directed the entire audience transforming them into a 3000 people choir, making the transition look like a kid’s game. After that the show featured also an improvisation act with world’s N1 kaval player, the Bulgarian Teodosi Spasov and another one with the Bulgarian women choir “Angelite” (Angels) with which he has performed also before.

In the last half an hour of the concert Bobby McFerrin interacted entirely with the audience starting with an invitation for dancers on stage, which was accepted by an artistic young man, called Ivan, who made everyone smile with amusement dancing on African beats, followed by open mic for improvisations side by side with Bobby. Among the many who have the guts (and definitely the talent!) to sing next to him was also the loved Bulgarian actress Maya Novoselska with an interpretation of her own of a traditional Bulgarian song.

Called out for an encore Bobby said to the mic “Please turn on the lights. I want to sing with this people!” And this is exactly what he did stepping of the stage and entering the crowd that adored him.

Taken from his website:

"I'm making an album of A Capella versions of my music to be performed by the best university groups we can find. This idea was motivated by a number of amazing university a Capella versions of my songs I came across on youtube ... I was moved and inspired. Some of these versions were an improvement in my humble opinion and it would be a great opportunity to capture some of this. I'd like to assemble an album of 12-15 tracks. I just need submissions."

Some of these videos are incredible versions of his songs. Adding more melodrama to Ben Folds is quite a feat. This could be an amazing album when he gets these A Capella groups into the studio. I leave you with a version of "Bitches Ain't Shit" that will most likely should be featured on the album.

- Ant

W pewnym momencie podczas zwiedzania Muzeum Instrumentów do uszu wpada wypowiadane w drugim końcu sali:
- ...studiowałam tu 15 lat temu...
Odganiam ‘skojarzenie’, zajęta zdejmowaniem klawesynów i innych brzęczących instrumentów perkusyjnych, datami, warsztatami, oktawami. Dwie nowe zwiedzające zajmują się z kolei fletami fagotami, klarnetami.
Drogi zbiegają się przy organach. Zerkam, bo czuję, że jedna bacznie mi się przygląda. Spojrzenia się spotykają... uciekają... Jeszcze raz...

- Are you staying at [...]?
- Yes, why?...
- Tak, to musisz być ty... dziewczyna z Polski, która znalazła kolczyk, który zgubiłam... prezent od dziadka. Pamiętam cię bardzo dobrze... od tamtego zdarzenia uważnie cię obserwowałam.

Proszę, ktoś mnie ‘obserwował’... rozpoznał wcześniej, niż ja jego. Wyjaśnia i opowiada siostrzenicy. Ja prawie nic nie pamiętam, ale przez kwadrans czuję się jak celebrity.
Nie znałyśmy się bliżej z australijską flecistką (teraz w L trzy dni, przejazdem)... miałam tylko szczęście znaleźć jej kolczyk.

1) Big Tips. Working at the Ronj, Bates' student-run coffee shop, is always dope, but the tips are generally sparse. When parents are in town, they tip well. Maybe it's because they're used to tipping in the real world, where one might discard their change into a tip cup. Or maybe it's that the Ronj employees are wearing dirty clothes or no shoes and these lovely parents are trying to help us out during this economic crisis. Whatever the reason, the same tip cup that is usually home to spare dimes and nickels was overflowing with dollar bills.

2) A Cappella. Every Friday night of Parent's Weekend, all of the a cappella groups on campus put on a massive show at Lewiston's middle school. It's literally steps from campus and holds over 500 people. This year, the Crosstones, the group I am in performed songs from Gnarles Barkley, Jackson 5, and Sufjan Stevens. Other groups performed songs from acts like Flight of the Concords and Ray Charles. Here's a picture of my group on stage. *excuse the fuzziness*

3) Harvest Fest. This doesn't always coincide with Parent's Weekend, but it did this year. It's basically a "hippie fest" of sorts. Think girls with hair dressed in flowers, flowing dresses, lots of food, hemp sweatshirts on sale, devil sticks, tie-dye, and a vast musical green and grassy knoll. Not so bad if the parents stayed home.

4) Free Meals. This is a perk of having your own parents come up as well, but generally, us "orphans" (as we are so affectionately called) end up tagging along to a meal. It's also just a great opportunity to get to know some of your good friends' parents. Sometimes it's hard to really understand someone you've spent nearly every day with unless you have a good idea of where they're coming from.

5) Sporting Events. Almost every sports team in season has a home game on Parent's Weekend. So if you want to show off the athletic program to your parents, then you can head over to the turf, football field, soccer field, or rugby field and something is bound to be going on. This year, a bunch of my parent-less friends and I watched our field hockey team beat Conn College. It was fun, and it was a good opportunity to see a few good friends of ours play some hockey. Also, it was gorgeous out so it just nice to sit out in the Maine sun. Another photo:

6) Catching Up On Work. I won't tell whether I actually did this or not, but I definitely thought about it. Since my mid-terms are kind of spread between last week and the week after break, I thought I could dedicate some mind power to preparing for tests, essays, and take-home exams. Especially since many of my friends were busy with their parents off in Portland or just down the street, I planned on getting loads of work done. That said, I was up until the wee hours finishing papers this week. Oh well. Parents weekend without parents? Success.

Peace and then some,

Naima

Um, yeah. Maybe I'm becoming one of those creepy a cappella fanatics. Whatever, I just wrote a cover letter and writing a cover letter will drive a person to extremes like a cappella. My Upper East Side correspondent recommended that I listen to Straight No Chaser's "Insomniac," so obviously I listened to it on repeat for like a half hour. I will post a "video" that is really just audio with a TERRIBLE comic sans font title across the screen. Forgive me for that, but the audio is better than in other videos, and please know that I. HATE. COMIC. SANS.

Here's another video of SNC (yeah, I'm using a cappella acronyms, OKAY?) singing Toto's "Africa":

I've added a new requirement for my future husband. Gentlemen: if any of you are tall and bearded and can cook, play the guitar, and sing, please email sixwordstochangetheworld@gmail.com, care of Mallory.

Finally, here's Carrie Underwood singing the only other song I've ever truly loved in a cappella version. I couldn't find an a cappella version on YouTube.

And yes, I know that 75% of you probably didn't watch those videos, but posting them was more fun than editing my cover letter.

[Posted by Mallory]

O wypełnieniu (po dziesięciu latach) spontanicznej, ponawianej obietnicy i zabraniu mnie przez ‘najfajniejszą londyńską Pracodawczynię’ na galerię kobiecą północno-londyńskiej synagogi ortodoksyjnej trzeba wspomnieć. I tyle. Bo Yom Kippur to dzień nie dla zdjęć i innych swawoli. Powiem tylko, że odziana byłam jak należało, czyli w sposób dystyngowany... kapelusz, itd. (jakim sposobem, nie powiem). I że chóry i wszystko inne było dokładnie takie, jak Mrs P obiecywała 11 i 10 lat temu... czyli absolutnie domagające się zobaczenia, wysłuchania, przeżycia...

W tym samym rejonie, jeszcze dalej na północ, znajduje się Hampstead Heath. Dawno tam nie byłam... A jeszcze większe zaległości wizytowe miałam w stosunku do Kenwood House: pałacyku palladiańskiego, w którym później maczał palce słynny architekt Robert Adam - projektując m.in. słynną bibliotekę dla wielkiego prawnika, pierwszego Lorda Mansfielda. Inny właściciel, magnat piwny, Lord Iveagh (yes, yes – Guiness family) podarował narodowi w 1927 to miejsce wraz z bezcenną kolekcją obrazów... jedną z najlepszych prywatnych.
Co jeszcze lepsze – można tam wchodzić za darmo (w posiadaniu English Heritage). Z czego korzystałam podczas długiego pobytu skwapliwie – także prowadząc gości z Polski do 320-hektarowego Hampstead Heath, cennego parku wokół Kenwood House i samego pałacyku.

Zawsze, bez wyjątku - po nasyceniu oczu obrazkami F.Bouchera, Gainsborough, Landseera, Cuypa, Reynoldsa, Van Dyke’a, Fr. Guardiego, Halsa – po inspekcji nowości, np. Suffolk Collection (portretów tudoriańskich i późniejszych), zbioru sprzączek do butów, miniatur i biżuterii (wiele się zmieniło po 2000!)... po przyjrzeniu się jednemu z nielicznych na Wyspie obrazków Vermeera (The Guitar Player, 1672)...
- ...zawsze, po tym specyficznym obżarstwie duchowym w niezwykłych okolicznościach przyrody, człowiek ląduje pod Rembrandtem. Tym Rembrandtem. Portret artysty stworzył malarz w warunkach szczególnych. W 1665, na cztery lata przed śmiercią, ubogi, opuszczony, opędzający się od kredytodawców... Rentgen pokazał, że pierwotna wersja tego niewątpliwego arcydzieła była wyrazem rozpaczy. Jednak artysta postanowił wygładzić bruzdy desperacji i dać swojemu modelowi - sobie - wyraz godny, wzbudzający szacunek: ‘From a portrait of an unfortunate old man struggling against present adversity, the painting became a Portrait of the Artist, aimed at posterity.’

Można to wszystko poobracać w myślach podczas długiego nawiedzania znajomych leśno-parkowych zakątków, z Parliament Hill na deser. Spacerowicze podziwiają jedną z najlepszych panoram Londynu (City, Docklands, Telecom Tower), prawnie chronioną, jak ta z Richmond... I - w prawie-upale i blasku październikowego słońca - dyskutują, dyskutują... nieodmiennie o wielkich liczbach i czasach ‘adversity’ jakie nadchodzą.

W pewnych świątyniach można zdobyć odpust w roku Św Pawła.

Widzę ostatnio co drugi dzień niewymienionego Świętego Pawła: drugą co do wielkości (a kto wie, czy również nie ważności) świątynię chrześcijańską. Gdzie nie raz byłam pod koniec stycznia na nabożeństwie ekumenicznym w święto Nawrócenia Pawła z Tarsu...

...i tak się zastanawiam, czy nie poprosić (duchowo) kardynała o dyspensę-rozszerzenie... i zapracować sobie ekumenicznie (a jeszcze przekornie*) na grzechów niektórych odpuszczenie...

___
*Jak wiadomo, reformacja zrodziła się między innymi ze sprzeciwu wobec wynaturzeń w 'obrocie' odpustami. Odtąd protestanci mają dla tego narzędzia rozwoju osobistego stosunek raczej nieufny...

When asked about the impact of paparazzi on her life in the U.S., Mrs Beckham answered:
'I think it is pretty crazy everywhere. I would never complain about paparazzi intrusion, I have put myself in this position, I am a celebrity and so is David.
'It is tricky when the kids are around, and sometime the paparazzi do get violent and drive dangerously and it is not fair on the kids. That is the sad thing about it.
'At least we never have to take a camera anywhere because someone else will always capture that moment. And they often retouch them too, which is perfect. I look a damn site better in those pictures than in my own ones.'

-Anything dangerous, madam?... scissors?... a knife?
-No, obviously nothing...
Pytającym był odźwierny, wpuszczający mnie we wtorek do Natural History Museum. Obrzęd znany i praktykowany w niemal wszystkich większych muzeach: przepatrzenie torby, plecaczka, itp. przy pomocy latarkopodobnego urządzenia... Może wręcz latarki... takiej srebrnej, super-turystycznej (na M albo E), co to nie obciach do schroniska zabrać, albo mieć w samochodzie pod ręką. No, chyba, że ma się wodotryski w telefonie komórkowym.

Podejrzenie, że była to latarka (a nie detektor metali) zrodziło się w mej głowie w sekundach pytania, nachodzących na początek mojej odpowiedzi... w trakcie udzielania której zorientowałam się, że przecież mówię nieprawdę. Bo jako arcy-harcerka noszę z sobą prawie zawsze (z wyjątkiem naprawdę maleńkich torebek wieczorowych) – oprócz telefonu, kalendarza i portfela - płaską mini kosmetyczkę...
...a w niej
-sporą porcję kawy instant
-chusteczki higieniczne
-2 wsuwki do włosów
-dwie polopiryny; dwa paracetamole (lub przeciwbólowy równoważnik)
-nici białych nieco, igłę, trzy maleńkie agrafki
-plastrów opatrunkowych sporo (pociętych)
-stopery do uszu (ostatni komplet spośród używanych w monachijskiej montowni M.A.N. – oczywiście nie przeze mnie stamtąd wyniesionych)
-mini szczoteczkę do zębów
-mini tubkę pasty do zębów
-kilka porcji nici dentystycznych
-krem nawilżający
-krem z filtrem UV
-trzy-cztery najpotrzebniejsze sztuki kosmetyki kolorowej
-grzebień
-długopis
-plastikowy łyżeczko-nóż...

...-szwajcar z sześcioma ostrzami i kilkoma dodatkowymi bajerami

I miałam nawet napisać o pladze noszenia noży przez nastolatków i knife-crime, jaka ostatnio dotyka pewne dzielnice wielkich miast UK... Ech, zawsze ta drzazga w oku bliźniego...

I've been neglecting the blog for a few days, but there have been several NY Times articles that I've wanted to post about. Let's just do a roundup of the best ones:

• It's insulting -- and unhealthy -- to call elderly people by demeaning terms like "sweetie" and "dear." Stick to the traditional, factual labels like "John McCain." [NY Times]
• An a cappella group from Indiana University has been reunited after ten years to sign a five-album record deal with Atlantic Records. Craig Killman, the chairman and chief executive of Atlantic, discovered the group on YouTube and smelled potential. The group, called Straight No Chaser, will be coming out with a holiday album at the end of October, and they may be touring with headliners like Josh Groban and Michael Bublé. Not too shabby for a group of guys who thought they'd never sing again. I'm not one of those ex-coeds who is obsessed with a cappella, I swear, but this story is worth reading. [NY Times]
• Seriously, WHY ON EARTH would it be a bad thing for our president to be "elite"? I want my president to be about a million times smarter than me. I tend to have mixed feelings about Maureen Dowd, but she had a great column a few days ago. This paragraph alone is pure snarky genius: "Darn right. And that, doggone it, brings us to a shout-out for the latest virtuoso of Frontier Baroque, bless her heart, the governor of the Last Frontier. Her reward’s in heaven." You betcha. [NY Times]
• And a few days ago, this was the "On This Day in History" thinger at the end of my daily headlines: "On October 5, 1947, in the first televised White House address, President Truman asked Americans to refrain from eating meat on Tuesdays and poultry on Thursdays to help stockpile grain for starving people in Europe." I'm not going to pretend to know a lot about anything, really, but there are still lots of starving people in the world, and still a lot of livestock in America that eat shit tons of grain each day. Basically, people around the world starve because we think it's more of a priority to feed animals that we can slaughter and eat. Yes, I know it's not quite that simple, but it's worth thinking about. (And no, I'm not a vegetarian, but I've cut back my meat-eating by about 75% in the past month.) Just take a look at this fact from the 2004 book The New Consumers, by Norman Myers and Jennifer Kent: "If each American cut his or her meat consumption by just 5% (roughly the same as eating one less meat dish a week), that would save enough grain to make up the diets of 150 million malnourished people." Chew on that one.

The voices of six men singing in three different European languages will ricochet off of the shell in the Madsen Recital Hall.

Basix, a Danish A Cappella group, will perform Oct. 8 at 7:30 p.m. Tickets are $6 from the Fine Arts Ticket Office at 801-422-4322 or byutickets.com.

The group will perform cover songs along with their own songs. Some of their unique selections are in Danish, English and Turkish.

Niels N¿rggard and John Kj¿ller founded the group in 1995 as a quintet A Cappella group. In 1999, a sixth member, Peter Bach, joined the group and Basix was created.

In 2001, the group placed second at the Danish pre-competition for the European Song Contest and since then it has been a full-time professional A Cappella band.

N¿rggard said the group thrives off each other and their contributions to the band. Every member has a voice in the decisions of the group and no one person controls the group more than another.

"Basix is a very democratic band which means we are each other's bosses and that we make major decisions together," N¿rggard said in an e-mail. "Each Basix member has an area of expertise, for example musical director, tour manager, graphic designer, to mention a few. It means we have responsibilities and initiatives on our specific area. ... Still, you can always ask the other members for help."

N¿rggard said the group wants the audience to be engaged in Danish culture. Through their music they want the audience to feel part of Denmark.

"We would like the audience to feel like they have been invited in our homes," he said. "We want them to feel comfortable and well entertained. We see our role in the concert as being hosts and we hope to give the audience an unforgettable experience."

Basix is on tour in the United States and has concerts in Laramie, Wyo., and St. George.

Annette Boe, a former BYU student and friend of members of Basix, contacted Erlend Peterson, vice president for international affairs at BYU. She said there was an open day in the tour schedule and asked if he wanted Basix to perform at BYU.

Boe said she placed Peterson and the band in touch with each other.

Peterson said there are strong ties between BYU and Denmark that are encouraged to grow through opportunities to experience both cultures.

"The relationship originated from the natural source of heritage because many immigrants in the early church came from Denmark," Peterson said. "...A donor also established an endowment to bring a lecturer every year for a lecture series on Denmark."

Peterson said along with a yearly lecture, one high school graduate from Frederikshavn, Denmark is awarded a scholarship for the first year at BYU. Frederikshavn is the hometown of the donor.

Jakoś nigdy się nie mogę oprzeć przejściu obok gigantycznej sekwoi...
A potem dawno nie wizytowane kamyczki: kolory, faktury i migotliwości, jakie natura dała skałom i kruszcom, przesuwają się przed oczami... i wprawiają w nastrój szczęśliwego podniecenia. Że tak łatwo można te cuda podziwiać, a zupełnie ktoś inny obarczony jest honorami i odpowiedzialnością właścicielską. (Atawizmy nie zostały jednak do końca wyplenione; po zwiedzeniu i kawie w pięknym miejscu, przechodzę przez sklepik i mam pokusę nabycia kilku agatowych ‘kromeczek’ – ot posłużyłyby jako podkładki pod napoje... tylko £2.5 za sztukę... a niektóre przekroje bardzo ładne).

Obok Wielkiego Kapłana D jest tablica z 1981, upamiętniająca stulecie muzeum na South Kensington. Budynek zaprojektowano z rozmachem, jako świątynię natury i dorobku naukowego jej poświęconego. Ale idea muzeum ma 250 lat; w tych zamierzchłych czasach lekarz i kolekcjoner Sloane podarował swój bogaty zbiór narodowi. Przez jakiś czas zbiór ów był częścią British Museum, dodawano coraz nowsze zdobycze (np. z wyprawy Jamesa Cooka)... i wkrótce kolekcja zaczęła ‘potrzebować własnego domu’. Dzieje projektu (i jego zmian) to odrębna historia. W końcu powstało, co powstało.
Imponujący budynek a w nim największa i najważniejsza kolekcja tego typu w świecie. Oblegana i uwielbiana przez dużych i małych.

___
*...naturalnie, nie roślinożerny; podpis przed jego pieczarą wyjaśnia wszystko...

Trudno przecenić wkład Mandelsona w wynik i styl wyborów 1997. Dostał teczkę Ministra ‘Without Portfolio’ (co wyzwoliło lawinę złośliwych komentarzy – to tak, jakby młody i uwielbiany premier zadekretował rolę szarej eminencji dla przyjaciela i człowieka, któremu zawdzięczał sukces; Kington naszkicował złośliwie na użytek kilkunastu swych ówczesnych felietonów postać ministra ‘without profile’).
Wkrótce M dostał coś poważniejszego - Trade and Industry. Ale nie upłynęło wiele czasu... a musiał zrezygnować: wyszło na jaw (ponoć krąg Browna zrobił przeciek do mediów), że M dostał był grzecznościową pożyczkę na kupno domu od człowieka, który później objął ważne stanowisko w administracji Labour... i ten kredyt nie został zgłoszony).
Blair przyjął rezygnację z bólem serca ale bez wahań. Po drugich wyborach dał przyjacielowi (już bez domu na Notting Hill a tylko z mieszkaniem w okolicach Clerkenwell) ministerstwo do spraw Irlandii Północnej. A tu drugi skandal – M miał maczać palce w jakichś próbach ułatwień paszportowych dla biznesmenów hinduskich. Druga rezygnacja przyjęta. Choć M oczyścił się potem z zarzutów – przydomek ‘Master of Sleaze’ zrzucić było trudniej.
W 2004 został europosłem i objął funkcję European Trade Commissioner. Zachwycony pracą i poszerzaniem horyzontów z nią związanym, dał też Brytyjczykom chwilę odpoczynku od siebie.

Legendy o nienawiści Browna, rzekomym szukaniu okazji do zemsty odżyły gdy Szkot został wreszcie Premierem. Do tego stopnia odżyły, że M zamierzał sam zrezygnować ze startowania do Europarlamentu... by nie dać Brownowi okazji do skreślenia go z listy albo odrzucenia akceptacji brukselskiej posady.
A tu... Szok! Absolutny! Mandelson dostaje ważne ministerstwo; to, które już miał (choć teraz z innym tytułem – Business Secretary). Eksperci ocenili ruch Gordona jako bliski genialności... ale i zabawny, choćby poprzez paralele z kryzysem finansowym: tu wykupywanie banków, tam – głównych blairytów, (którzy zamiast szkodzić będą służyć ekspertyzą i kontaktami w trudnych czasach). Tabloidy i prości (a nawet mniej) ludzie wiedzą swoje, co widać także w komentarzach pod zalinkowanymi tekstami. A trzeba pamiętać, że lewe, tradycjonalistyczne skrzydło Labour darzyło zawsze Mandy’ego znacznie bardziej wrogimi uczuciami, niż...
...choćby taki kanclerz skarbu w gabinecie cieni, George Osborne. Spotkali się latem. Przypadkowo. W greckiej tawernie. Teraz poszły ploty, że wieczór był wesoły także ze względu na złośliwe omawianie sytuacji politycznej. Ale skończony PRowiec, z zespołem talentów, których mu nie odmówią nawet najwięksi wrogowie, dał sobie lekko radę z takim ‘smear’ na początku trzeciego podejścia do kariery ministerialnej. Dał sobie też radę – wczoraj rano – z atakiem kamicy: popędził do szpitala, a potem - na swe pierwsze (po przerwie) spotkanie Gabinetu. Prince of Darkness third time lucky? Zobaczymy.

Yesterday, The New York Times featured a story about the founding members of the University of Indiana’s all-male a cappella group, Straight No Chaser. The group, composed of ten men, most of whom are in their early 30s, recently scored a five album record deal on Atlantic’s Atco imprint based on the success of a YouTube video, posted last December, of them singing “The 12 Days of Christmas” back in 1998.

As a former college student (and, yes, former member of an a cappella group myself), this news came as an overwhelming shock.  Yes, a cappella is a prominent part of the performing arts scene on a host of college campuses across the nation (there are more than 1,200 college groups nationwide, according to the Times), and yes, many a cappella groups may even be regarded as “cool” on some of the aforementioned campuses, but a major label record deal? Preposterous!  As I can tell you first hand, while you might be inclined to mention your beat-boxing skills during a conversation with a sorority girl at the Keg of Evanston in the midst of your ruddy-cheeked undergraduate years, you don’t talk about it once you get your diploma. No one outside the world of midterms, date parties, and refilling your student ID with Munch Money points wants to hear about your pitch pipe-blowing prowess.  A Cappella, in a post-collegiate universe, is decidedly lame-ass.

That said, it was all the more astonishing to me that Atlantic decided to invest in these dudes, most of whom haven’t been college students for over a decade. Craig Kallman, the chief Atlantic executive who “discovered” the group, envisions Straight No Chaser finding their niche alongside such light fare as Josh Groban, Manheim Steamroller, and novelty holiday acts like the Trans-Siberian Orchestra (famous for their big-nutted heavy metal reimagining of “Carol of the Bells”).  I mean, maaaybe. But even if Straight No Chaser scores fleeting success as a slightly gayer version of Manhattan Transfer, are they capable of sustaining five albums worth of crowd-pleasing vocal stylings?

Probably not.  The fact is, there’s a reason why a cappella has yet to break out of the realm of student center basements and dormitory common rooms.  As a genre, a cappella is cheeky, ironic, heavy-handed, and self-conscious.  Sort of like most college students.  It’s also, and I resisted the urge to say this, but ultimately gave in to the part of me that thinks most eighties pop hits sound better when performed by the 1999 Dartmouth Aires, potentially really incredible to listen to when expertly arranged and performed by talented singers.  Even so, what seems transcendent at a Parents’ Weekend show in Tech Auditorium isn’t necessarily going to fly with the American public at large.  Add to the equation the fact that the members of Straight No Chaser are essentially old enough to have fathered today’s college students, and the whole thing doesn’t exactly sound like a surefire recipe for success.

I mean, don’t get me wrong, with the economy being the only thing failing worse than the music industry at the moment, I can see where Craig Kallman is coming from.  Try out some all-male a cappella, see how it goes.  The worst thing that happens is that Atlantic continues to sell no records.  And with a budget of only $200,000 (which is very low by major label standards, but fantastically extravagant to anybody who’s ever tracked mezzo-sopranos singing “Since U Been Gone” in Freddie Feldman’s basement), the label’s hardly taking an economic gamble.  It’s just like, come on man, if you’re going to tap college a cappella for a major label release, don’t put all your eggs in a ten-year-old-novelty-YouTube-video-shaped basket.  Craig Kallman has obviously never seen legit college a cappella if he is so moved by annoying physics majors weaving “Africa” into a Christmas carol.  That shit’s old hat, dawg.  If you’re trying to put out a cappella that has any potential to be cool to anybody, you’ve gotta appeal to the people who like it in the first place: college kids.  That said, why not pick one of the best current groups in the nation, and spend two hundred grand on them?  Give me a major-label, polished, glossy release from the SoCal Vocals, or Off the Beat, or the Beelzebubs. Or Purple Haze. That shit would be siiiick. And so what if the group changes every year when members graduate?  Market that shit right, and you’ve got yourself the next Menudo.

The other problem with collegiate a cappella is that it’s primarily composed of covers—half the fun of going to a cappella shows is seeing how groups are able to recreate your favorite tunes, using only their mouths! While this is indeed really awesome, the integrity of such an art form would likely not hold up if treated as an actual, nationwide release.  Would a cappella cover versions of slightly older hit singles begin taking over the airwaves?  Would already-established artists release a cappella b-sides to keep up with the burgeoning trend of instrument-less music?  Would a cappella groups find minor, but not insignificant pseudo-pop stardom along the lines of groups like O-Town, Dream Street, and BBMak?

Nah.  It’s just too dorky, and Straight No Chaser’s thirty-something chic is not likely to improve that perception.  Still, I will say this: it is possible, in the years ahead, and if more dudes like Craig Kallman are willing to put a cappella in a major label spotlight, for a highly-talented, innovative songwriter who uses a cappella as his/her medium to rise to some sort of well-respected prominence.  Remember a little Imogen Heap ditty called “Hide and Seek”?  All a cappella, baby.  What about the intro to “Diamonds on the Souls of Her Shoes”?  No, there isn’t even a stray djembe in there.  The point is, while a cappella does indeed have potential, there has yet to be a significant contribution to the world of pop music that would elevate the genre above the something-you-hide-about-your-past-when-trying-to-seem-hip level.  And while Straight No Chaser is not likely to change that with their upcoming disc, “Holiday Spirits,” don’t be surprised if all of a sudden some all-vocal jam from four kids in Bedstuy becomes the sleeper hit of summer 2012.  Right before the apocalypse.

Never before had I seen such an excuse in this country...

Oczywiście, wielotygodniowy hit Dziesięć najlepszych technik uwodzenia był cały czas bardzo wysoko... i w tygodniu i od święta.
Aż się zaczęłam niepokoić, czy nie idą czasy, gdy tradycyjny brytyjski kult tego, co deep and incisive będzie enklawą Paxmana, Marra i im podobnych ‘pundits’...

Hmmm, trochę się zdarzyło... ludzie poważnieją. Śródtygodniowe rankingi zaczynają wyglądać OK. Ale patrzę wczoraj:
1.The 50 Best Womanswear
2.The Ten Best Sex Toys
3.100 Things to do before you die
4.The 50 Best Menswear
5.Cybersutra: India’s online eroticism

Poważne teksty dawno się skróciły i uobrazkowiły (pierwsze, co mnie uderzyło jesienią w Independencie to fakt, że się reklamuje jako ‘wreszcie cały kolorowy’). Wszystko coraz bardziej doprawiane seksem i konsumpcją...
Ej zaczynam zrzędzić jak ciocia-klocia. Przecież są jeszcze New Statesman i Spectator... Przecież dobrze się ma Financial Times. Przecież można sięgnąć do co najmniej dwóch dzienników amerykańskich... Przecież w Niemczech zawsze czytałam Frankfurter Rundshau a tylko niekiedy – gazetę giełdy i tasiemcowych, nieozdobionych obrazkami tekstów – Frankfurter Allgemeine Zeitung... Przecież długie i napuszone nie znaczy z automatu – dające do myślenia.

Ale zestawienie: Dziesięć technik na uwiedzenie czytelnika postuluję stanowczo. Dla porządku, dla postawienia kropki nad ‘i’.

Houve um pequeno engano na última postagem. Eu afirmei que o hino da felicidade provavelmente seria Smiley Faces. Que erro grosseiro! Smiley Faces é bom e empolgante, mas o hino da felicidade é, claramente, Don't Worry, Be Happy!

Here's a little song I wrote,

You might want to sing it note for note:

Don't worry, be happy.

In every life we have some trouble

But when you worry you make it double:

Don't worry, be happy.

Don't worry, be happy now.

Don't worry, be happy. Don't worry, be happy.

Don't worry, be happy. Don't worry, be happy.

Ain't got no place to lay your head

Somebody came and took your bed:

Don't worry, be happy.

The landlord say: "Your rent is late.

He may have to litigate."

Don't worry, be happy.

Look at me - I'm happy. Don't worry, be happy.

Here I give you my phone number. When you worry, call me,

I make you happy. Don't worry, be happy.

Ain't got no cash, ain't got no style,

Ain't got no gal to make you smile:

Don't worry, be happy

'Cause when you worry your face will frown

And that will bring everybody down

Don't worry, be happy.

Don't worry, don't worry, don't do it.

Be happy. Put a smile on your face.

Don't bring everybody down.

Don't worry. It will soon pass, whatever it is.

Don't worry, be happy.

I'm not worried, I'm happy.

Você também pode assistir legendado aqui.

A música de Bobby McFerrin é baseada numa famosa frase do místico indiano Meher Baba. Em 1988, foi a número um no Billboard Hot 100 por duas semanas - feito inédito para uma a cappella. Desde então, é a música para aliviar as horas do desespero.

Bom proveito!

O dzikości... nie, nie serca... raczej o dzikich sercach bijących w zaskakujących zakątkach Centralnego Londynu. Już było...

O brytyjskiej perwersyjnej miłości do piesków i zwierzyny wszelakiej (dla dzieci czasu nie starcza i trzeba je ekspediować do zimnych internatów). Niniejsza prowokacja już to objęła... i kilka innych spraw.

O Kwiatkach Św. Franciszka i różnych kwiatkach oraz ptaszkach (stylistycznych, kulturowych) w ich obrębie.

O zwierzętach biblijnych (apokaliptycznych nie wyłączając) – kilka smakowitych prawidłowości da się tu wyabstrahować.

O przysłowiowych pięknościach i bestiach, ze świata zwierząt na pomoc naszym retorykom i perfidiom przywołanych.

O ciężkich czasach, nadchodzących dla brytyjskich pets (w związku z wiadomo-czym).

Tymczasem po okolicach podkrakowskich Liszek buszuje od paru dni lwica... albo puma. Przyjmijmy, że lwica.
Są to ulubione cele wypraw rowerowych pewnej zodiakalnej lwicy – obejrzała więc z natężoną do białości uwagą bardzo kiepskie nagranie komórkowe wyczynów krewnej. Będąc pewną, że wycieczkom nic nie grozi; przecież potrafiłyby się jakoś dogadać w obrębie królestwa... wszystkie te podobieństwa charakterów, itepe...

Number one material right here, baby. Washington University a cappella group "After Dark" have composed two clear Bilboard chart toppers, "I Have A Crush On Sarah Palin" and "I Have A Crush On Joe Biden." If I could be in any sandwich it would be a Palin and Biden sandwich. Yummy.

W dniu, w którym jakoś-tam-usprawiedliwione jest wchodzenie do tych samych wód i poszukiwanie zeszłorocznych śniegów, słyszałam znów – w Westminster Abbey – ‘tę’ Mszę Krótką Haydna.
A także kolejne O sacrum convivium Tallisa (chyba czwarte tego lata, choć daleka jestem od polowań na ten motet).

Msza… dużo powiedziane: Kyrie niet.

Gloria: jakieś zupełnie nie z tej parafii (to znaczy zgadza się tonacja, motywy i – prawie – zakończenie. Czyżby jakiś wariant?… Swobodna twórczość przy-chóralnego para-muzyka?… Poprawianie owej osławionej ‘kompaktowej nieczytelności tekstu’?... – rzecz faktycznie trwała ze trzy razy dłużej, niż powinna. Może kompilacja? – Janowi Bożemu Haydn zadedykował wiele swych kompozycji w czasie, gdy bywał – jako młody organista – w przyjaznych stosunkach z Barmherzige Brueder (Wiedeń i Eisenstadt). Jeśli więc podmiana to - moim skromnym zdaniem - nieuprawniona (boć ‘skompresowane’ gloria figuruje w każdym opisie jako bardzo charakterystyczna rzecz dla Mszy Krótkiej o Janie Bożym). Trza-by poczytać… Albo zapytać jakieś realne (w przeciwieństwie do wirtualnych) Chodzące Encyklopedie.

Credo: znów niet (jak tydzień temu).

Sanctus: poprawnie… Lecz brak Benedictus (booklet je zapowiada). Nooo skaaandal!!!... Chyba, że solistka przeczuła, iż przyjdzie pewna BM i będzie porównywać jej wykonanie ze swymi mitami.

Agnus Dei (na komunię): zespół okropnie za organami (te są w Opactwie – symetrycznie - dokładnie nad stallami chóru); do tego nierówności pomiędzy głosami a nawet ‘wewnątrz’.
Aż się zaczęłam obawiać, co to będzie z tym Tallisem a cappella… Lecz akurat O sacrum convivium wybrzmiało najładniej. Mimo całego zamieszania z podchodzeniem do komunii (jak to z chórzystami bywa – jedni jeszcze stali w kolejce do Świętej Uczty, gdy inni już musieli startować z utworem.

A Uczta - ktoś mi zwrócił uwagę, że jeszcze niewtajemniczonym nie objaśniłam - jest zazwyczaj w CoE pod dwiema postaciami. (W kaplicy naszego akademika także, ale kościół rzymski jest nieco bardziej powściągliwy w tym względzie). Opłatek przyjmuje się w 99% na rękę a zwyczaje winne są bardzo różne (ostatnio parafie publikowały nawet notki w tej sprawie w swych niedzielnych ulotkach). Wierny ma też przytrzymać kielich (u samej podstawy); na nabożeństwach anglikańskich powiernicy dość mocno go przechylają (zmuszając niejako do więcej niż symbolicznego łyka). Jeden lub kilku asystentów przemieszcza się po świątyni z dodatkowym naczyniem i uzupełnia kielichy. Nie trzeba dodawać, że brzegi naczyń są wycierane pieczołowicie i za każdym razem. Takie rozdzielanie Komunii trwa znacząco dłużej i pozwala (zwłaszcza na mocno uczęszczanych nabożeństwach) wyśpiewać się i wygrać ile dusza zapragnie.

Śpiewał duży chór mieszany 'De Ichthuscantorij'.

Morał: skoro nawet do Abbey wpuszczane są zespoły dalekie od potencjalnej i aktualnej doskonałości – nie należy się przejmować wpadkami, tylko wzlatać nad poziomy...
...(a przynajmniej – wylatywać na(d) poziomki; tu, mimo suszy, przepięknie obrodziły-obsłodziły czernice).

Miałam jednak w Abbey jedną ‘autentyczną frajdę’: obok zajął miejsce młody, drobny Japończyk śpiewający tak fantastycznym kontratenorem, jakiego dawno nie słyszałam (z pewnością nigdy – z aż tak bliska). Uśmiechaliśmy się do siebie gdy któremuś zdarzyło się wpaść w pułapkę ofsajdową, czyli ‘rąbnąć’ w rozczytywaniu słów i melodii hymnów (nie najłatwiejszych dziś); tubylcy mają paskudny zwyczaj nie-podpisywania ani jednej zwrotki tekstu bezpośrednio pod nutami…

The Transfiguration of Our Lord, Święto Przemienienia Pańskiego wymaga (o czym - o zgrozo! - jakoś dotąd nie wiedziałam) zaśpiewania ‘O nata Lux’. Słyszałam dziś ten motet (oczywiście Tallisa) chyba trzy razy przez radio. Jutro zaśpiewają go 'De Ichthuscantorij' w Opactwie.

All in all, ważne są tylko te dni, których jeszcze nie znamy, ważnych jest kilka tych chwil (muzycznych) - tych na które czekamy…
W tym duchu - obiecując poprawę (nie wchodzenie więcej w zeszłoroczne śniegi, i im podobne nonsensy) - szampańsko pozdrawia

©BM 6Aug2006 (raczej-późnym wieczorem)

Ktoś z chóru (z dłuższą niż moja pamięcią ludzi, spraw i wykonań) stwierdził, że dołączyłam do zespołu tuż przed szczytem jego świetności. Nie bardzo wypada stosować podobne określenia dla tak delikatnej tkanki, jak wieloletnie dążenia grupy osób (w większości zarabiających na chleb powszedni poza muzyką). Ale jeśli przyjąć za kamienie milowe chóralnego cv nagranie - siłami bodaj połowy Krzemionek - tzw. kasety papieskiej (zabrało dzień i noc), mszę prywatną i spotkanie z Janem Pawłem II ze śpiewem podczas tychże (highlights niezapomnianego tournee włoskiego), o rok późniejszą podróż francuską z bardzo dobrymi koncertami w Lyonie i okolicach oraz oprawą sobotniej mszy niedzielnej w wypełnionej po brzegi Notre Dame… Jeśli wspomnieć obsadę, zwłaszcza liczbę i jakość próbujących regularnie ‘głosów męskich’… Jeśli wyliczyć ważne, duże i efektowne utwory, które wzięła w tym czasie na warsztat Pani Dyrygentka…

Zaczęło się 27 października 1987 roku. Na pierwszej próbie przeżyłam dwa szoki. Pierwszy: do Dyrygentki (osoby trzydziestoparoletniej… nawet dekada robi wrażenie, gdy człowiek ma troszkę-ponad 20 lat) należy zwracać się po imieniu.
Drugi, że ‘próbowanie’ - od rozczytywania poprzez wykuwanie całości po ostateczne szlify - może być aż taką przyjemnością (nie waham się wzmocnić – rozkoszą). Z powtórki na powtórkę wymagające miejsca (powiedzmy - duety sopranowo-altowe a następnie tenorowo-basowe w końcowym Amen Glorii i podobne w Credo) wychodzą czyściej i bardziej niebiańsko, a człowiek - ćwicząc – wyłącza wszystkie inne myśli i troski.

Owszem, znałam to uczucie wcześniej. Nigdy jednak jako część tak dużego zespołu (choć... - kameralnego) i na przykładzie tak wdzięcznym – podczas ‘mojej’ pierwszej próby rozdano Kyrie i Gloria z Mszy Krótkiej o Janie Bożym Haydna. Utwór stał się jednym z hitów podróży włosko-papieskiej (88) i francuskiej (89). Także dzięki wirtuozowskiemu akompaniamentowi A i rewelacyjnemu solo sopranowemu M.

Nic dziwnego, że mam dla tej mszy szczególny sentyment. Ilekroć widzę ją w jakimś programie, zawsze miałabym ochotę posłuchać, porównać, wzruszyć się. Ostatnia realizacja tego typu ciągotek miała miejsce ‘aż’ we wrześniu 1990 roku w szacownym wiedeńskim Augustinerkirche. I oto właśnie jedna z kaplic dworskich wykona utwór na zakończenie sezonu (i przesunięte na niedzielę święto patronalne św. Jakuba).

Obie kaplice znajdują się w kompleksie St James’s Palace. Nabożeństwa w Chapel Royal (niemal-jedyna okazja wejścia dla szaraczków) odbywają się od października do Wielkanocy. W Queen’s Chapel – od Wielkanocy po ostatnią niedzielę lipca. Choć żadna nawet nie zbliża się pięknem czy sławą do paryskiej La Chapelle Royalle - mają ujmującą historię, budowniczych o znanych nazwiskach, niezłą w sumie architekturę…

Dochodzi jedenasta, przed wejściem grupka ludzi. Za chwilę otwierają się drzwi. Klasycystyczny budynek, kolebkowe sklepienie (z kasetonami jak w Filharmonii Krakowskiej - acz bez ‘różu pompejańskiego’). Wierni to na ogół stali bywalcy w pewnym wieku; niektórzy wyorderowani – inni tylko wygarniturowani (panie srebrzyście-wykoafiurowane). Aura arystokratyzmu a przynajmniej ‘insiderstwa’. Wszyscy inni też są traktowani familiarnie i kameralnie.

Turyści i rodziny muzyków obniżają średnią wieku. ‘Don’t worry, we are visiting too’ – ojciec rodziny dodaje otuchy młodym Czeszkom, speszonym obfitością druku przypisanego pojedynczemu wiernemu. Na pulpitach pistacjowych ławek położono New Hymnal, Book of Common Prayer (oba z wyciśniętym herbem EII) oraz dwie ‘ulotki’ – plan niedzieli 30.07 w Kaplicy oraz eucharystii o 11.15 (informacje o utworach chóralnych, numery stron dla hymnów, modlitw, śpiewanych odpowiedzi i innych części stałych). Trzeba to wszystko ‘obwąchać’: przewidziano na przykład Prayer for the Church Militant. Porządek wygląda ekstrawagancko (gloria na samym końcu) a recytacje pójdą prężnie, jak to w CoE. Nie będzie zapowiedzi stron hymnów i modlitw – ostrzega info.

Mimo starannego upychania wiernych do pierwszych rzędów, kaplica zapełnia się gdzieś w dwóch trzecich. Chór zaczyna z ostatnich krzeseł pieśnią wiktoriańskiej autorki ‘Claribel’, po czym rusza z procesją ku ołtarzowi. Ceremonialny orszak niesie rekwizyty z pogranicza państwowości i kultu (np. coś kojarzącego się z używanym na otwarcie Parlamentu black rod). Troszkę zabawne: kaplica jest mała, wiernych relatywnie niewielu a pochód sunie przesadnie majestatycznie (jak pogrzeb partyjny w ZSRR – proszę zresztą docenić małego imitatora na zdjęciu). Śpiewowi to bynajmniej nie przeszkadza (szkoda, że emfatycznie powtórzono zakazy utrwalania… Queen’s Chapel ma doskonałą akustykę).

Nabożeństwo ma dobrą dynamikę: skupienie (super-kazanie o wybaczaniu) i cisza równoważone są fajerwerkami chóralno-organowymi i frajdą wspólnego śpiewania pełnym (kompetentnym) głosem.

Nieraz już zachwycałam się publicznie fantastycznym śpiewem wspólnym w wielu europejskich miejscach kultu. Ale tak dobrze, jak w Queen’s Chapel śpiewało mi się ostatnio chyba na którymś z ostatnich na Wyspie ‘Carol Services’ (nabożeństw kolędowych w ostatnią niedzielę Adwentu) - gdy już umiałam z grubsza melodie - nie zawsze najprostsze. Teraz znów natrętna myśl: Panie, czemu tamten narodek nad Wisłą, ze swymi niezliczonymi wadami i kompleksami, jest na dobitkę tak niemuzykalny (i nieumuzyczniony - czy jedno musi koniecznie pociągać za sobą drugie?) Stadion, przyjęcie rodzinne, sala sejmowa, wreszcie kościół – wszędzie dźwiękowy analfabetyzm najbardziej podstawowego rzędu. Letnio-nocna impreza włoska, piątkowe harce w pubie (i pod), wyjście z Bawarami na Oktoberfest czy wyjazd z tymiż na przedbożonarodzeniową integrację do Austrii - niejednemu nieuprzedzonemu Polakowi szczęka opada: jakże oni potrafią się bawić, jak oni doskonale i swobodnie śpiewają!…

Hymny protestanckie (styl preferowany też przez tutejszych katolików) to kolejny powód do podziwu i odrobiny zazdrości. Jako córka organisty, który bardzo serio traktował oprawę muzyczną w przeżyciu religijnym, natychmiast zauważyłam, jakim ‘darem Niebios’ jest hymn religijny w liturgii i powszechnej świadomości. Godna, optymistycznie-sprężysta, radośnie-pochwalna forma; często brzmiąca zbyt triumfalnie dla wiernych przyzwyczajonych do tylu wariantów zawodzenia: ‘słuchaj Jezu jak Cię błaga lud, słuchaj słuchaj uczyń z nami cud, przemień o Jezu smutny ten czas, o Jezu pociesz nas’; ‘z tej biednej ziemi, z tej łez doliny tęskny się w niebo unosi jęk’; ‘Matko Najświętsza do serca Twego […] wołamy wszyscy z jękiem ze łzami’. W tym stanie rzeczy przesiadywanie (od wczesnego dzieciństwa) na ławeczce organowej podczas wszelkich możliwych nabożeństw, mszy (w niedzielę czasem więcej niż jednej), ślubów, pogrzebów mogło się odbić traumatyczno-depresyjnie na mojej osobowości... Jakoś uszłam - chyba cudem…

But let’s jump back to the QC. Akord organowy Kyrie: maleńki instrument to zupełnie inna kategoria niż zarejestrowane i ‘poprowadzone’ przez A organy Kolegiaty. Chór (5-5-3-3) brzmi pewnie i stylowo (master of music powie mi później, że z wielkim powodzeniem wykonują utwór na swych tournees), w ułamkach sekundy wyprowadzając na prostą wszelkie ustereczki.
Sopranowe solo Benedictus śpiewa 12-13 latek (o dwie głowy wyższy od najmniejszego sopranisty). Może to zastępca a nie stały wykonawca - nie jest to dobre wykonanie. Zbyt częste oddechy (w tym zupełnie nie tam, gdzie je wziąć można), całkowity brak ozdobników (nierzadko - jakby rezygnacja w ostatniej chwili); dobre frazy (raczej półfrazy ze względu na w/w astmatyczność), przeplatane kompletną porażką. Do tego organy (akurat w tej części mają popis) brzmią wyjątkowo ubogo i drewno-podobnie (dla kogoś z punktem odniesienia w postaci Maestro AB). Młody człowiek jednak, niczym-nie-speszony, daje swemu czystemu głosowi rezonować tak głośno i ładnie jak można (tak często, jak można) - w sumie ratując wrażenie. Tylko jeden z tenorów krzywi się okropnie w tych momentach, gdy i ja mam na to ochotę. W tych samych momentach półprofil dyrygenta wykazuje bardziej łagodny niż zwykle uśmiech. Dalej już wyłącznie zawodowa swoboda, w porywach artyzm – i tak aż do… Gloria. W tej części Haydn zabawnie skompresował słowa – ‘są nierozróżnialne, ale przyspieszają lunch mnichów (oryg. Barmherzige Brueder) i muzyków’…- tak to ujęto w notce o dziele.

Rzeczywiście, przez te śpiewy: wspólne, mniej i całkiem solo zrobiło się późnawo. Chłopcy dostojnie formują procesję do wyjścia (usztywnione kolana, czerwono-złote kubraki, czarne buty z pomponami, czarne podkolanówki), po nich dorośli śpiewacy i wszyscy inni uczestnicy orszaku z celebransem na końcu. Niestety, wyjście jest wąskie a niektórzy wierni długo witają się z pastorem blokując przejście. Przez co Państwa nieustraszony paparazzo nie zdoła dogonić tęskniącej za wakacjami młodzieży, która znika w jakiejś salce St James’s Palace.

Nam wszystkim też należą się wakacje od muzyki…
Chyba, że…
Właśnie wyczytałam: 6.08 (Transfiguration) Westminster Abbey mass setting is going to be... Missa Brevis Sancti Joannis de Deo – F.J. Haydn. Może się wybiorę. Ale dam Państwu znać (w formie wątku bądź dygresji) tylko jeśli ktoś wreszcie to Benedictus wykona przynajmniej tak pięknie, jak pewna M.

©BM 31July06

Dobrze, że się ostał ten sweter. Z czasów licealnych. Wełna: bardzo gruba, kilimowa produkcji nowozelandzkiej, 'zaoszczędzona' dzięki naszemu (dzieci) pedantycznemu i perfekcyjnemu zbieraniu i sortowaniu ścinków-odpadków po-kilimowych. Mama dorabiała rękodziełem artystycznym na dwumetrowym krośnie. Przez to, że nigdy nie miała braków wagowych, mogliśmy sobie czasem zabrać kilka nowiutkich motków.

Pomyślany został jako z lekka kiczowaty 'sweter górski'. Jedna z pierwszych moich produkcji (jeśli nie najpierwsza). Jelonki rozrysowałam z lekką inspiracją jakiegoś wzoru; drzewo - zupełnie oryginalnie.
Bardzo fajnie wygląda na czarno-białych zdjęciach, zwłaszcza na jednym, z podchodzenia na Turbaczyk na zakończenie sezonu (czyli gdzieś w połowie listopada, po Wszystkich Świętych) na drugim roku studiów.
Na zbiegu plisek serkowatego dekoltu obowiązkowo pyszniła się mała złota Górska Odznaka Turystyczna (do dużych się nawet nie zabrałam, bo wymagały wycieczek wielodniowych, z obowiązkowymi zaliczanymi punktami pośrednimi... coż za dziecinada, skrzywiła się zbuntowana i obdarzona od zawsze emfatyczno-asertywnym własnym zdaniem B).

W 'okresie jeleni na rykowisku' i w kontekście świeżego wspomnienia zeszłosobotniego safari w Richmond - egzemplarz jak ulał (wydziergał).

The trade was obviously arms trade, disputed with new force in the wake of fresh controversies betwen India and Pakistan at some point in 1998.

Just a couple of days ago I heard nearly the same phrases used as an excuse of mass sales of bad credits... by former building societies and banks proper.

Your mortgage as a destructive force, working by stealth against you - that was a disaster waiting to happen - and here it is, at long last.