Iedereen zegt dat de foto een hoog vintage gehalte heeft daarom de titel... more to come .. later :-)

Een nieuw toestel, het is altijd wennen, maar deze is zeker een verbetering. Hoe fijner de beelden, hoe nauwer het steekt, maar dat is ook de charme.
De hoge iso's, wegens een zonnige dag vandaag, heb ik nog niet echt geprobeerd (behalve hier in huis, maar die foto's zijn het tonen niet waard :-) ), maar dat ziet er veelbelovend uit! Laat de donkere winter maar komen.

Als lens heb ik alleen mijn Sigma 20 mm. De bestelde 35 mm was nog niet binnen. Brave mensen, daar bij Foto Rubens, maar ze zijn niet van de rapste. En die 20 mm is me net iets te veel breedhoek voor de straat (én de kleuren/tonen van Nikon lenzen vind ik mooier), maar ik zal het er wel mee doen voorlopig. Ik kan weer op pad, dus ben ik content!
DX-lenzen kunnen ook nog altijd (ik heb een 12-24 mm). Je krijgt een kadertje te zien in de zoeker en het beeld wordt netjes bijgeknipt. Toch is het niet hetzelfde. Kweetnie of ik deze lens nog veel zal gebruiken.

Wat me wel stoorde aan de organisatie van nuit Blanche, is dat op elke affiche, folder etc. de naam stond van de schepen van de Stad Brussel (in dit geval Hamza Fassa-Fihri). Dit gebeurt wel meer in Brussel. Er lijkt bv. geen rommelmarkt te kunnen gebeuren, zonder dat gebeurde met de steun, aangeven of organisatie van één of andere schepen (als een soort loko-mecenas), ook al heeft die schepen geen noemenswaardig belangrijk of duidelijk omschreven maatschappelijk nut. In Brussel-stad kan je al schepen zijn voor Autopark (!) of “Aangelegenheden betreffende het jonge kind” (sic).

Op toeristisch vlak gaat volgens mij wel veel energie verloren. In plaats van de stad Brussel consistent te promoten (zoals bv. Antwerpen doet met zijn “A”-campagne), heeft hier het politiek naambelang voorrang. Jammer, maar dit bepaalt waarschijnlijk wel de politieke pikorde. De één een rommelmarkt, de andere een nuit blanche’ke. Begrijpbaar, maar desalniettemin provencialistisch.

Woensdagavond zijn de live-uitzendingen van X-factor gestart op VTM. Neen, we hebben niet gekeken. Maar Kevin De Vos (Zangtalent.be, Eurosong.be) wist te schrijven dat de “wappernicht” uit Berchem, Karim Lequenne (17) wel erg goed kan zingen.

De leerling Economie - Moderne Talen in het Koninklijk Atheneum Mortsel.

Karim Lequenne, Frank Jaspers, Het Laatste Nieuws, 04.10.2008.
«Van kleins af weet ik al dat muziek mijn leven moet worden. Het is wel de eerste keer dat ik aan een wedstrijd deelneem. Ik vind het best wel tof en krijg ook veel positieve reacties. Zingen doe ik al heel mijn leven. Ik heb het dan eens aan een paar vrienden laten horen en die vonden het goed. Daarom wou ik mijn zang nu eens aan professionele mensen laten horen en blijkbaar bevalt het hen ook. Het is mijn ambitie om de top te bereiken en ooit in het buitenland rond te toeren. De wedstrijd is leuk. Er heerst een toffe sfeer tussen de kandidaten en mijn zenuwen kan ik goed in bedwang houden.»

Karim is single, zegt hij in HLN. Ook collega Stefanie Schaekers woont op de Grotesteenweg in Berchem. Karim is vooral fan van Madonna en Justin Timberlake.

Keukenrebellen opent vandaag aan de Italiëlei 32. Reserveren kan op het nummer 03 283 68 21. Het restaurant dient klanten van 12 tot 14.30 en van 18 tot 23 uur.

Omdat een vriend van me en ik af en toe eens deelnemen aan de Jazz-avond in Antwerpen (iedere dinsdagavond om 20u30 in café "Den Bengel" op de Grote Markt), waar muziek en drank op wonderlijke wijze worden gecombineerd, sprong ons de tentoonstelling van Gerald Dauphin in het Antwerps fotomuseum wel in het oog. Op de site van het fotomuseum vonden we dan ook deze informatie: "Aanvankelijk legde de fotograaf zich toe op het portretteren van Amerikaanse jazzmuzikanten die in Antwerpen neerstreken na één of ander festival. Dat jazz een grote passie van Dauphin was, spreekt uit de intensiteit van zijn opnamen waarin hij de concentratie en hartstocht van de muzikanten weet te capteren." Helaas, echt veel foto's van jazzmuziekanten hebben we niet gespot, maar toch was de expositie van Gerald Dauphin zeker het bezoeken waard. Nog tot 4 januari 2009 te bezichtigen.

Er lopen natuurlijk ook nog andere tentoonstellingen in het fotomusuem zoals die van Chris Marker en Marie-Françoise Plissart. Over die van Chris Marker waren we wel wat teleurgesteld. Allemaal vrij kleine prints waarin de pixels overduidelijk zichtbaar zijn en de foto's spraken ons ook niet echt aan, hoewel ik moet zeggen dat wel weg ben van het bovenstaande beeld van hem. Nog tot 7 december 2008 te bezichtigen.

Het werk van Marie-Françoise Plissart vonden we wel zeer de moeite. Zij is bij het brede publiek goed bekend van haar beelden over Brussel en haar project over Kinshasa. Nog tot 4 januari 2009 te bezichtigen.

Danscafé voor holebi's op Markt, Pascal Faes, Het Laatste Nieuws, 09.10.2008
«Ik ben afkomstig uit Grobbendonk, Tim komt uit Mol», vertelt Joeri. «Al op jonge leeftijd was ik bezig met muziek, in de jaren negentig werd ik gebeten door de horecamicrobe. Ik opende mijn eerste zaak, 'Ibiza', in Kessel. Tal van bekende dj's draaiden er hun eerste plaatjes. Na enkele jaren stortte ik me in een ander avontuur, holebicafé 'La Diferencia' in Nijlen. Enkele vrienden startten dit gedurfd initiatief en het groeide uit tot de bom van de Kempen. Vanuit alle hoeken van het land kwam men ernaartoe. We vulden het tekort aan holebicafés op in de Kempen. Na problemen met mijn toenmalige zakenpartner verkocht ik mijn deel van de zaak.» Samen met mijn huidige partner Tim richtte ik daarna een nieuw danscafé, 'De L!nk', op in de Corbiestraat in Mol. We hadden er een gemengd publiek, jong en oud. Dankzij ons sterke team dj's en enkele vernieuwende thema's, waaronder party's op boten, clubnights op zondag, snowparty's in augustus en Coyote Ugly-avonden, werden we één van de koplopers in de straat.

Anders

«Jaren later lieten we de zaak over en namen we afscheid van de horeca. Vooral de afstand tussen Mol en Kessel maakte het voor ons te zwaar. Toen we dit jaar dit prachtig pand op de Markt van Herenthout zagen, begon de microbe terug te kriebelen. Hier wilden we opnieuw van start gaan met een nieuw holebi danscafé, 'Factory's', want Herenthout ligt veel dichter bij Kessel dan Mol. Herenthout staat bekend als stoetersdorp met veel toffe cafeetjes, maar wij willen net dat tikkeltje anders zijn. Voor ons geen gewone stamkroeg: No Pub, No Club...it's Factory's! Het wordt de place to be voor 'openminded' partypeople. Dit oude herenhuis toverden we om tot een stijlvolle, lounge-achtige zaak, zonder het te strak te maken. Ons opzet is een trendy danscafé waar je op donderdag en zondag vanaf 19 uur rustig kan bijpraten of genieten van een cocktail of wijntje. Op vrijdag en zaterdag verandert onze zaak in een cool danscafé.» Joeri en Tim hebben grootse plannen voor de toekomst: «Tegen juni 2009 wordt er een gezellig tuinterras aangelegd en zullen we de openingsuren wijzigen. We zullen vanaf het begin regelmatig thema-avonden organiseren, guest-dj's laten komen en groepen laten optreden Het moet hier echt bruisen vanaf dag één! De muziekstijlen zijn uiteenlopend, van lounge, groove, disco-nouveau tot de betere dance hits. We mikken niet enkel op volk uit Herenthout, maar ook uit de ruime regio rond Herenthout. Het café is goed gelegen aan de E313, tussen Antwerpen en Hasselt.»

Burgemeester Roger Gabriëls is op zijn hoede in zijn reactie op de komst van de nieuwe zaak: «Als blijkt dat er overlast is dan wordt er onmiddellijk opgetreden. Ook zullen dan de nodige administratieve sancties volgen. We zullen kort op de bal spelen en meer controles uitoefenen.»

Tijdens het openingsweekend zal de zaak op 31 oktober open zijn voor genodigden. Tussen 21 en 24 uur zullen Free Booze, dj Peter en dj Ben en vele anderen optreden. Op 1 november opent de zaak de deuren voor het grote publiek.

Openingsuren: donderdag en zondag vanaf 19 uur, vrijdag en zaterdag van 20 tot 6 uur. De dj's starten telkens vanaf 22 uur.

The Factory's
Markt 2
2270 Herenthout
info@factorys.be

wie
Antwerpen city nadert vanuit Brussel/Leuven
krijgt na het donkere Craybex-hol,
steevast dees Antwerpse skyline,
met
als enige variatie
de luchten,
de vlotheid van verkeer...

ofte de Brusselsepoort,

wordt vervolgd...

Kinderen kunnen bijzonder wreed zijn voor elkaar, zoals hier op de overigens vredige kunstmarkt Lambermontmartre op het Zuid in Antwerpen. Gelukkig kwam de pappa snel tussenbeiden anders was er volgens mij een dode gevallen! :)

De leukste informatie over de meest interessante steden dat ons landje rijk is: Antwerpen, Brussel, Gent, Leuven, Mechelen en Brugge. Je zal de beste plaatsen om uit te gaan, de gezelligste bar, dat ene restaurant waar je het lekkerst kan gaan eten, de spot waar je van een prachtig uitzicht over de stad kan genieten etc. waarschijnlijk van de meeste steden al wel kennen maar deze kaarten geven behalve de topplaatsen die je moet bezocht hebben er ook heerlijk droge commentaar en achtergrond info bij. Het zorgt er zelfs voor dat je niet in toeristische vallen trapt en hoe je je als een 'local' kan voordoen.

"Brussels is ugly, and we love it. And if we don't love it, we live with it. So don't be surprised that we built a terrible appartment block next to an Art Nouveau jewel, or a pseudo-classical monstrosity in front of the Central Station."

"Refer to Antwerp as "'t stad" (THE city). Why? We are proud of where we live. Look around you - wouldn't you be? Belgians who don't live here consider us snobs for that. Jealousy, what can you do about it?"

Voorlopig zijn ze enkel in het Engels beschikbaar (binnenkort komt een Nederlandstalige versie) maar dat geeft je net het gevoel dat je een toerist in eigen stad bent en dat kan af en toe geen kwaad.

Check ook de Use-it site voor Kopenhagen, Rotterdam en Oslo!

ich, ich beginnen, um alt, und wusste, dass es versucht, nur die nattoget Recht auf Sotsji und werden dort den Rest der Ferien-und einfach zu entspannen. Es erspart mir eine Menge Schwierigkeiten. Der Zug aus zu Rostov Sotsji ist einfach, es ist acht Uhr am Abend, und ist die Förderung der zehn am Morgen. Und wenn dies zu voll ist, ist es flust mit dem Zug mit dem reibungslosen guten Zeiten. Montag benötigt ein Ticket, ein Hotel, und was ich wirklich in Krasnodar zu tun?

Ja, ich beginnen, werden ein alter Mann, der so jung, aber die Art der Gefühle sind immer noch sofort gewonnen. Ich würde eher denken zurück an einem Tag war ich in Krasnodar, als ein Tag, an dem ich entspannen. So macht es Spaß, sich wieder auf mein Leben und alles, was ich getan haben, und so sollte es weiterhin ein wenig länger. Ich werde mich nicht ärgern mich über Dinge, die ich habe fast

Also habe ich den Griff gestern, nach dem Luxus-Frühstück und einige Internet-Arbeit für Don Plaza, ging ich in Rostov, und kümmerte sich Hauptstraße Bolsjaja sadovaja Criss-Kreuzung. Es war sonnig und blauer Himmel und gutem Wetter, und die Menschen so aufgeregt hin, dass ich war froh. Die enorme Gorki-Park der russischen Park gut wie alle. Hier sind Bänke und Blumen, Vergnügungspark und Cafés mit Kunststoff-Tische und Sonnenschirme, hier sind die Menschen, die Schach spielen, und Menschen, die verkaufen Nips Objekte. Eine Statue von Lenin war auch hier, wie auch eine Szene, und mehrere Denkmal. Hier würde ich wahrscheinlich öfter, wenn ich hätte in der Stadt mehr. Und die alten Männer, spielten Schach, wie es schien nur so hatte verbrachte seine gesamte Alterung.

Auf dem Laufwerk, das im unteren Bereich der Straße, und jetzt bei Tageslicht war transparent und klar, ich hatte drei Tickets zu kaufen. Ein Teil der Internet-Arbeit hatte ich getan wurde, um die Möglichkeiten, und sie waren Legio (im Gegensatz zu dem, was können Sie habe den Eindruck, durch das Lesen von Lonely Planet, die ich geschrieben habe, ein wenig über gestern). Nun, es war nur die Einrichtung in der Warteschlange, und legen Sie los mit Russisch. Von Rostov zu Krasnodar in der Nacht, aus Krasnodar zu Sotsji morgen Nacht, und von Moskau nach St. Petersburg Nacht bis zum Montag. Es dauerte über sieben Minuten und 500 Millionen, da waren alle Karten in unseren Händen, und ich hatte immer wollte feiern.

Feiern hat ziemlich ruhig, gehen Sie auf und Festlegung entlang der Banken. Sie haben eine besondere Atmosphäre auf ihre Flüsse, die Russen, und hier in den Städten im Süden, es ist sehr charakteristisch. Es ist wie der Strand Bereich. Es gibt auch Parks und Blumen und Bänken und Liebsten und joggere. Aber in erster Linie war die Bank dominiert von den Fischern. Sie stand über die Anzahl und die Zeile, mit einer Glocke auf den Fisch, und kameratslege die sich mit jedem anderen Fisch und hverdandres Glück. Wie Schachspieler in der Gorki-Park, hat den Eindruck, dass das ganze Leben war hier und habe nur, dass sie jetzt tun.

Krasnodar ist das, was ich schreiben soll über. Da, wo ich herkomme. Auf dem Weg nach Hause habe ich einige Versuche zu haben Abendessen, ein nicht in das Fehlen von Restaurants, die anderen in das Fehlen geeigneter Schuhe, aber der dritte war auf Jolkij Palkij, empfohlen, dass "Autoren Wahl" des Schriftstellers in der Lonely Planet. Pretty Besonderes. Es ist eine Kette, die nicht die beherrschende in Rostov. Aber das Essen ist gut, guter Service, gutes Preis, und auch der Umwelt gut. Alles ist gut auf Jolkij Palkji, aber "Autoren Wahl"? Es geht um.

Mein Zug würde auf die Gottlosen Mal in 0058 (in Berührung kommen, die Station in 0027), und zur Förderung 0514. Zwischen Abendessen und den Flug Ich saß und ruhte im Hotel, und gehört zu Musik Taffel schrieb ich über gestern. Ich hatte auch Internet gibt, und einige wurden ausgesetzt, in den Nachrichten, dass Kongresses habe den Vorschlag für die wirtschaftliche Rettungs-Paket. Um die Welt, die Welt geht weiter, während ich bin im Urlaub. Oder vielleicht ist es ja gerade, dass dies nicht der Fall, die Welt nicht mehr.

in Ordnung, Krasnodar, das heißt, wo ich sollte. Und genau das, was die Eile habe ich, um es in der Blog-Post, war ich auch plötzlich gestern. Die Zeit war 2330, und ich hatte die Zeit und die Art, wie etwa die auf der Station bei 0000 Ich war nicht sicher, ob es war ein Bus und Bahn ebenso wichtig wie dieser, ich wäre in guter Zeit. Es war leer und dunkel heute abend, Montag Stimmung und nichts als ein Marsjrutka noch kam durch, und ich lesen "Voksal" auf der Anmeldeseite. Ich fragte, ob er war dort, und halten es auch wieder, wenn der Fahrer war nicht so begierig zu beantworten, aber es war dort, und ich kam in mir. Glück haben, können Sie sicher sein, versucht zu sagen, Pfund uflaks es bewiesen. Weil ich habe mein Handy gibt.

Fuck. Es ist etwas Fuck. Plötzlich, ich bin ohne ein Handy. Es ist Fuck. Aber im Urlaub, und vor allem in Russland, ich bin immer in Mr. Fix-Modus ist. Zum Glück habe ich die russische Telefon wie gut, es war ein Paar Handys auf mein eigenes Telefon, um zu bestätigen, dass niemand nahm es, und dass es verloren. So war das Telefon zu Hause, und vereinbaren Sie mit der Aussperrung und Versicherungen und Bestellung simkort und allen, die praktische. Es ist Fuck, Fuck, sondern Sie nur weg. Neue Telefon wird kommen, und alles ist wie zuvor. (Für die Zeit, und während ich bin in Russland alle Nachrichten, die an meine Russisch-Nummer: 790 677 14 688)

Krasnodar! Das wäre es so schwer zu erreichen Krasnodar! Es war wirklich sehr einfach, es war nur zum Kauf der Fahrkarte. Und es ist nur zu schreiben, dass ich ging dort. Aber ich bin mehr und mehr verloren in den Details. Ich rief zu Hause und sprach mit dem Vater, während ich ging in das Laufwerk ein, und dann war ich verdächtige der Polizei in Sicherheit gibt, und hatte zu zeigen, Ihren Reisepass und stuff. Es ist immer lustig, wenn die Polizei sollte der Reisepass. Sie haben nichts zu suchen, so neigen sie dazu, zu stoppen auf einem zufälligen Seite sie sorgfältig lesen, die in der Regel ein påheftet schreiben habe ich aus der Zeit war ich in Belarus, und das zählt nicht mehr alles. Nach der Lektüre dieses sorgfältig geschrieben hatte, bekam ich den Pass zurück und können den Zugriff auf das Laufwerk.

Ich war tatsächlich zu entspannen, wurde aber in der Kerl über verloren zu haben Telefon und ging nur um auf dem Boden und dachte. Der Zug kam, und ich habe mich an Bord. Es wäre ein kurzer Schlaf, so hatte ich es zu nutzen. Ich hatte den Raum der Karte, das heißt zweiter Klasse, oder dritten ist es, offenes Fach, und ich gemeinsam mit drei attraktiven Mädchen, die Reise um und zog die Lagerung während ich lag und schlief. Lustig, ich dachte, und schlief ein.

In der Nacht, ich möchte ihr ein breites eine Decke über mich. Art gemacht, dachte ich, und schlief ein erneut. Einem späteren Zeitpunkt bin ich aufgewacht Ich dachte, 'Ich werde gut betreut von hier. "

Um fair. Ich bin aufgewacht dieser kontinuierlichen Nacht hier. Angst zu forsov mich, oder dass jemand würde meine Sachen stehlen. Ich hatte ein wenig gedankenlos alle meine Kleider auf dem Boden, mit Pässen und Geld und Kamera, so dass er gefasst wurde, war es das Recht dumm. Es war falsch, dass Wertsachen an den Rucksack unter dem Bett, aber ich einfach nicht Gadd Kontrolle mit ihr.

Und ein Viertel vor fünf - Minuten vor dem Wecker - Ich war geweckt von togvertinnen. Über eine halbe Stunde wären wir in Krasnodar. Das war mein Plan, gehen Sie in das Laufwerk ein, und warten Sie, bis es angekündigt wurde. Der Plan I gefolgt. Leider sind alle Stühle besetzt von den alten Frauen, die sich als der Markt konene, hier, sie schlafen in anderen Worten, absolut unglaublich, und sie wurden dann die in sie, und dann alle besetzten die Stühle, dass dies nicht zufällig. Hier schlafen sie. Ich sah, wie Platz auf dem Stuhl nur gab es mehr als eine Frau, sie hatte drei Stühle, Satz und nur schlief in der Ecke, und wenn ich kam, sie Mutter ein oder andere Zähler Banden.

Wenn es an der Zeit war sieben, und es würde Lysne, die mich zu Ernährung und Zahn Zähneputzen an der russischen togtoalettet, eine Betreuung vormittags war ich nicht allein. Also habe ich den Koffer, um das Geschäft für den Tag. Sotsji Zug bis 2330 gehen. Bis dahin gelten die Krasnodar Stadt für mich.

* * *

Geschwindigkeit schrieb ich diesen Eintrag von einem Web-Café in Krasnodar, und dachte, es war so lustig geschrieben , Dass ich nicht nehmen sie weg. Also hier ist die Botschaft, dass der Datensatz ist auf dem Weg "

Sicher, die Krasnodar ogsaa

Einträge geschrieben werden und ist ganz einfach, aber Foer Ich komme in die WiFi, kann ich nicht gebucht werden. Es ist einfach so, als sei man wieder in Sibirien.

Eine wichtige Sache - ich habe mein Handy. Also alle, dass die Proben aa anmelden, wird scheitern. Ich habe eine russische Telefon. Aber es ist für Zeit ohne Batterie, und in den Kopf, ich habe nicht die Nummer anzurufen. Ansonsten könnte ich es hier (Es ist 790 677 14 688).

Zeit ist sieben Uhr hier, über drei und eine halbe Stunde Zug nach Gaar Sotschi. Und ich bin in vertrauter Stil in den Prozess der Einführung der endgültigen Rest der Reise, um wieder zurück nach Norden erwies sich als richtig Vrient. Ich bin mir immer noch fehlt ein Ticket bei aa machen mir nach Hause gekommen. Und ich werde lieber nicht zahlen mehr als 2.000 Dollar für jede Teil weniger, und es wird immer gut, und nicht medfoere eventuell entstandene Unannehmlichkeiten. Allerdings, sollte viel medfoere, dass es wirklich Spaß. Dass ich es wollen.

En er gebeurt genoeg om over te schrijven.
Terri vult constant haar lijstje aan.
Er ligt nog een vel papier met woorden voor haar Wiki.
Het idee spookt zelfs rond om haar Wiki nog wat uit te breiden.
Nu ze sinds 1 september naar school gaat, is er hier en daar al wat opgevangen aan uitspraken.
Geinige kost.
Vind ik.

Liedjes dwalen continue door mijn warrige hoofd.
Gekke vertaalslagen, echt te hilarisch om allemaal op te noemen.

Klaverjassen is al een poosje niet meer aan de orde.
Ik denk dat Ad en Jan niet meer durven.
Maar het kan ook een kwestie van tijdgebrek zijn.
Hoewel tijdgebrek niet echt bestaat.
Het heeft alles te maken met prioriteiten stellen.
Prioritijd.
Maar nu val ik in herhaling.
Heb ik al eens erg grappig over gewoordspeeld.

Dat is misschien wel het grootste punt.
Ik denk dat ik in herhaling ga vallen.
Of werkt het zo dat als ik denk dat ik in herhaling val, dat het dan ook echt gebeurt.
De zichzelf vervullende voorspelling (ook al eens besproken).
Soms is herhaling de toverkracht van reclame.
Maar dit is geen reclameblog (op zich natuurlijk een uitermate mooie woordgrap: reclameblog in plaats van reclameblok).

Nog erger wordt het als een zelfbenoemde schrijver zijn eigen woordgrappen uitlegt.
Het is toch geen legpuzzel?
Legbatterij-ei.
Of: Leg een batterij, ei.
Over onmogelijk gesproken... Tss!

Inmiddels zijn we al weer heel wat tekens, woorden, zinnen, spaties en witregels verder, maar heel zinvol was het nog niet.
Maar ik pretendeer ook niet zinnig te zijn.
Of dubbelzinnig.
Onzinnig.
Geen zin.

Zie ja, daar ga ik weer.
Gemaakte grappen nemen geen keer.
Hohoho, het is nog te vroeg voor uitgemolken Sinterklaasrijmpjes.
Ook dat is relatief, want de pepernoten zijn al weer uit de magazijnen gereden en schapsgewijs gestapeld.
Zelf de Hé, Ma! heeft al rekken voor chocoladeletters staan.
En zij zijn vast niet de eerste.

Ik ben nog maar amper bekomen van de zomer die allang geen zomer meer is en nu moet ik alweer de confrontatie aangaan met mannen met witte baarden die ieder moment de hoek om kunnen stormen.
Kijk, als het mannen met zwarte baarden zijn, dan weet je dat zij meer weten en dat je dan dus vooral een eindje met ze mee moet rennen.
Behalve als ze deel uitmaken van een zelfmoordexpeditie; dan kun je alleen maar hopen dat Allah zo Akbar is dat ook jij als onwetende varkensvreter een afgelebberde maagd tot je beschikking hebt als je in duizendenéén stukken het HiernaMoslims wordt binnengeveegd.

Ondertussen gebeurde er nog van alles in mijn gelukscurve.
Wat te zeggen van een onverwachte opkomst aan publieke belangstelling voor The Weak And The Strong in NIVON?
Het is alweer bijna twee weken geleden, maar ik ben er nog ondersteboven van.
Op zich jammer dat het daarbij bleef, maar dat mag geen naam hebben.
Die zes bezoekers wel (in willekeurige volgorde): Anton, Marieke, Pepijn, Nina, Csilla, Jacomine: jullie aanwezigheid werd zeer gewaardeerd.
Dat je het weet.
En natuurlijk waren jullie niet echt de enige aanwezigen.
Maar ik had het over bezoekers.
En dat is een ander slag mensen.

De avond ervoor voegde Cradle een memorabel optreden aan haar lijstje toe.
In Belgenland weten ze nu ook wat een strakke set inhoudt.
En dat is geen Manneken Pis!

Terug naar de kleinste dame in mijn gezelschap.
Het eerste echte gesprek met De Juf zit er op.
Terri mag blijven, we hoeven niet op zoek naar een andere school.
Haar gedrag ende vlijt worden zeer geapprecieerd.

Dan is er een ruime twee weken geleden (zo lang alweer?) ook bekend geworden dat JV70 zich niet heeft weten te handhaven in de achte divisie.
Het Bestuur was voorbereid op de terugkeer naar divisie negen, maar desondanks was er sprake van een teleurstelling.
Inmiddels staat het vizier weer op scherp en pochen de fans al van een heuse kampioenskandidaat.
We zullen zien.

Zo is het bijna eind oktober en mogen we ons op muziekgebied weer verheugen op de komst van onze Engelse vrienden.
Calvin Party komt de laatste week van oktober naar Nederland en wij van Cradle reizen fijn een stukje met ze mee.
Om het feest compleet te maken trapt de CP/C-combinatie de maand november af in muziektempel Taverna.
Heel veel mooier kan die maand niet beginnen.

Morgen staat mijn eerste bezoek sinds juli aan de UWV-vrienden op de agenda.
Arbeitssturmführer besuchen.
Ik weet nog niet in welke gedaante ik kom.
Volgens het bijgevoegd rapport was ik eerst een docent en later een docente.
Vinden ze het gek dat ik een identiteitscrisis doormaak?

Oh, ja, ook leuk was de J3-uitzending van afgelopen maandag.
De uitzending had als thema Het Zwarte Goud.
Twee uur lang fijn plaatjes draaien.
En we hadden deze keer een gast.
Een razendenthousiaste Bertje die met een plasser van heb ik jou daar twee uur lang door de LON sopte.
Dat noem je in spreektaal een zogenaamde Haagse Pikkienees.

Veel gekker wordt het niet.

Es geschah einmal, dass ein oppleser statt zu lesen einen Text geschrieben hatte er genug, das Lied. Overraskelsen war nicht größer als zu jedem anderen publikummere saß man ihn trotzdem, für sie, nicht irgendwelche offensichtlichen Zeichen der Leser über den Song oder lesen. Zu erkennen ist, war es notwendig, ihn zu hören, und dann würden sofort verstehen, dass er sang. Der einzige natürliche Erklärung könnte ein finden in ihm, war, dass er geschrieben hatte einen Text fand er es am besten singen in dieser Versammlung. Es gibt auch eine verrückte Erklärung, und es war, dass er nicht in der Lage war zu sprechen, dass er gehöre zu denen, die gezwungen waren, singen alles, was er zu sagen hatte. Vielleicht vor allem vor der Sitzungen. Und dies ist der Grund, warum ich mich entscheiden, wählen Sie mir, ich bin in der Tat in der Öffentlichkeit. Ich war einer von denen, die es Samstag und die Partie, die ich war nicht überrascht, als er plötzlich begann zu singen, statt der Lesung, obwohl es ganz klar einen Text dazu zu lesen, er singt auf. "Es ist, weil er nicht zu anderen als zu singen", denke ich. Armen. Es ist mutig, dass er noch eingerichtet auf der Bühne so. Die flüstert ich auf die Seite der Mann, während wir pat danach, und wenn dies nicht hören, wenn der König, weil wir pat zur gleichen Zeit, ich sage es laut. Page Mann nickte. Ich werde vollständige Griff der Nachfrage der Leser ist notwendig zu tun wie, dass ich das Gefühl habe ich mit ihm sprechen. Nachdem er an einem Tisch sniker ich auf ihn so ich getan habe so oft vor, und zwar sowohl in Text-und in der Realität, ich weiß, ein Teil dessen, was es ist. Ich werde es so einfach wie möglich für ihn. - Es war ein schöner Text, den Sie lesen, bis ich zu ihm singen. - Ich bin froh, dass es Menschen gibt wie Sie, singen, ich herzlich. - Leute, die es wagen, die vor Menschen und singen aus, trotz der Tatsache, dass sie nichts haben zu Tarif mit, ich singen laut und eindeutig zu einer Melodie ich, während ich sie singen.

Zo ook vanmorgen. Het weer was niet al te best, maar in vergelijking met vorige week viel het best nog mee. Ik was bijna in Ranst, uit de radio schalde de stem van Thomas de Soete.
Rustig reed ik op het middenste baanvak, ik ging bijna een vrachtwagen voorbijsteken, toen mijn innerlijke rust plotsklaps verstoord werd: terwijl ik net de vrachtwagen naderde, begon deze te pinken in mijn richting. Voor ik het goed besefte, kwam hij dichter en dichter bij. Ik kon nergens heen. Aan mijn linkerkant reed immers ook een wagen.

Heel even reed ik tussen twee rijstroken in, ik krijste, de auto links van mij ging gelukkig op z'n remmen staan en liet me voor. Bijna was ik plat. Tot daar mijn innerlijke rust in de auto. Die is nu even helemaal verdwenen. Ik bibberde nog steeds toen ik op het werk arriveerde en ik bibberde nog even door toen ik 's avonds weer naar huis reed.

Wat is dat toch met die vrachtwagens? Wij zijn groot dus wij moeten niet rondkijken?

Nog een kiekje uit mijn archief. Deze was ik echt totaal vergeten. Heb 'm ook nooit op het net gezet. Ik vind het nochtans geen onaardige foto.
Ik heb dit wel meer. Foto's die ik aanvankelijk niet bijzonder vind, haal ik achteraf soms toch nog vanonder het stof. Het omgekeerde gebeurt helaas nog vaker :-)

En ... donderdag mag ik mijn D700 afhalen. Komend weekend kan ik naar hartelust proberen en spelen. Of hieruit al iets toonbaars zal ontspruiten, valt nog te bezien. Wordt in ieder geval vervolgt!

Ik sprong vanmorgen Tom-Naegels-gewijs op mijn fiets voor een interview in een Antwerpse randgemeente. Parkeerde mijn trouwe ijzeren ros een half uur later aan nummer 64 van een rustiek straatje in Deurne-Zuid. Deed vervolgens binnen een sympathieke babbel met een nog sympathiekere madam, in het gezelschap van een kop goddelijke Senseo-koffie. Mocht doen wat ik het allerliefste doe: vragen stellen en veel te curieus zijn!

Fotootje, plichtplegingen ter afscheid en een race naar de volgende place to be: het Harmoniepark in the centre of the town. Alwaar een bescheiden massa roodbevlagde, -bejaste, -besjaalde, -behandschoende vakbondsmilitanten gezellig soep stond te drinken. En tussen al die actieve actievoerders mocht ik de enkele militanten met een groene jas gaan zoeken voor een interview. Dapper het bemodderde grasveld doorkruist -en daarmee mijn gloednieuwe schoenen helemaal besmeurd, fuck!- en een paar groene mannetjes aangeklampt. Wat militante taal doen uitslaan (waar dienen militanten anders voor?). En als je dan plots een foto wil nemen, gaan ze allemaal zo braaf poseren als voor een klasfoto in het eerste leerjaar. Wég woede om die dalende koopkracht, wég rancune om die bedrijfsleiders die winst maken op de kap van de werknemer. Alleen nog brave glimlachjes en het lijf mooi in groepsfotopositie. Je zou niet zeggen dat er in het bedrijf van die mannen honderden jobs op het spel staan wanneer je hen ziet poseren en soep slurpen.

Maar toch. Ondanks het gebrek aan echte actie geniet ik ervan midden in de actie te staan. De mannetjes in het rood zien er net iets strijdvaardiger uit en ik laat mij graag meedrijven op hun bereidheid tot syndicale strijd. Er gebeurt hier iets, iets belangrijks, en ik mag erbij zijn, mag mensen uitvragen en ongegeneerd foto's trekken. Heerlijk! Mijn neus gaat er van trillen. Of misschien is dat wel van de koude hersftlucht die ongevraagd mijn neusgaten binnendringt.

Dan: vanaf de late middag met mijn laptop kamperen in het Permekecafé achter de hoek en teksten uitschrijven, doorsturen naar de redactie. Dankzij de vakbonden raak ik niet op diezelfde redactie in Brussel, maar moeilijk gaat ook. Moeilijk is dikwijls zelfs plezanter en uitdagender en geeft meer voldoening! Hoewel ik het mezelf comfortabel maak vandaag. Ik werk snel door, doe mijn best om vandaag nog alles door te sturen wat ik kan voor ons Weekblad. Maar het kan geen kwaad als ik mezelf ondertussen trakteer op een cappuccino de hemel waardig en een stukje van de goddelijke chocoladetaart die ze in het Permekecafé hebben. Zo boordevol chocolade dat ik minstens twee keer mag gaan fitnessen ter boetedoening, mind that. Maar God zal het mij vergeven want hij weet dat het de moeite waard is.

Nog 1 interview vanavond. Weer naar Deurne-Zuid. Weer een halfuur met de fiets, en een halfuur terug. Misschien volstaat 1 keer fitness ook wel.

Sint-Annastrand - Linkeroever - Antwerpen

Een foto uit mijn nieuwe boekje:

just like Belgium

By Karina Brys

Book Preview

De komende dagen trek ik me weer even terug, wegens grote drukte op het werk. En hopelijk volgend weekend op pad met mijn nieuwe speeltje! Duim voor mij, brand een kaars, schiet een schietgebed, ...

Modeshow Goddess - Tribal Rites 2008 - Sint-Andriesplaats - Antwerpen

Op vraag van een van de modellen heb ik mijn foto's van de modeshow van Goddess op Flickr gezwierd. Foto's zijn niet altijd van erg hoge kwaliteit. De omstandigheden waren verre van fotograaf-vriendelijk: veel storende achtergronden, weinig licht, ... en ik heb niet de ideale lens voor dergelijke opdrachten. Volgende keer moet ik me van een sterkere tele voorzien, nu moest ik bijna op de modellen kruipen :)