Halkevleri’nin “kamu yararına dernek” statüsünün kaldırılması için Bakanlar Kurulu’na rapor gönderildiği ortaya çıktı..
Söz konusu raporu, Almanya’daki Deniz Feneri e.V. davasının ardından dikkatlerin odaklandığı Türkiye’deki Deniz Feneri Derneği ile ilişkileri açığa çıkan İçişleri Bakanlığı’nın görevlendirdiği müfettişlerinin son dönemde Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’a yönelik “yumurtalı” eylemler ardından oluşturdukları anlaşıldı.

Bilgiler gizli!
19 Şubat 1932’de kurulan DP döneminde kapatılarak mal varlığına el konulan, Gazanfer Özcan’dan Muzaffer İzgü’ye, Nejat Uygur’dan Zihni Göktay’a kadar onlarca tiyatrocu, yazar ve akademisyenin yetişmesine öncülük eden Halkevleri’ne yönelik denetleme süreci, 2004’te bazı gazetelerde yer alan “Atatürk’ün kurduğu Halkevleri, örgüt yuvası olmakla suçlanıyor” haberlerinin ardından başladı.
İçişleri Bakanlığı, haberlerin ardından aleyhinde soruşturma olup olmadığını soran derneğe “bilgiler gizli” yanıtı verdi.

Yumurta eylemleri
Soruşturmanın başladığı ise derneğin 2006’da AKP’ye karşı ülke genelinde başlattığı eylemlerden sonra açığa çıktı. Erdoğan’ın, Trabzon ve Mersin’de yumurta atılarak protesto edilmesinden bir süre sonra Ankara Vergi Dairesi, Halkevleri’ne ait 2004 ve 2005 defterlerini incelemek üzere talep etti. İçişleri Bakanlığı Dernekler Dairesi Başkanlığı da 28 Nisan 2006’da denetleme yapılacağını bildirdi ve bu denetlemelerin “olağan” olduğu öne sürüldü.

Soruşturma bitti
Alınan bilgiye göre, İçişleri Bakanlığı müfettişleri, denetlemeyi geçen yıl tamamladı.
Hazırlanan raporda, mali ve siyasi nedenlerle Halkevleri’nin “kamu yararına dernek” statüsünün kaldırılması gerektiği belirtildi. Bakanlık da rapora onay vererek, Bakanlar Kurulu’na sevk etti.

‘Fener’ standardı!
2006’da Filistin ve Lübnan halkına destek amacıyla yardım kampanyası düzenleyen Halkevleri, yiyecek, giyim, kırtasiye gibi “ayni” nitelikteki yardımı doğrudan Filistin’e götürmek istedi.  Dernekler Dairesi yurtdışına ayni yardımların sadece Kızılay eliyle yapılabileceğini belirtince Halkevleri yardım malzemelerini Kızılay’a teslim etti. Ancak aynı dönemde Deniz Feneri Derneği’nin yardımı doğrudan Filistin’e götürdüğü anlaşıldı. Derneğin yardımı Mersin Limanı’ndan gemiye yüklerken ve Filistin’de dağıtırken onlarca haber yayımlanmasın rağmen bakanlık müdahalede bulunmadı.
Milliyet, bir süre önce deTürkiye’deki Deniz Feneri Derneği’nin 2006’da İçişleri Bakanlığı Dernekler Dairesi’nin koordinesinde hazırlanan “Dernekler Mevzuatı” adlı kitabı bastırıp dağıttığını açığa çıkarmıştı.

It is year 1918. Ottoman Empire is in the midst of the World War-I. Ismet Inonu and Mustafa Kemal Ataturk are both forced to retire from the army. Inonu decides to settle in Istanbul. Ottoman military forces are completely devastated and they are under the influence and control of Germans.

After his retirement, Inonu, during one of his conversations, reveals Kazim Karabekir that he would have no choice left but to buy a cottage house and raise cows. Inonu completely loses his hopes. Following the retirement from the armed forces, he is detached, disengaged, and feels miserable. The military strategies and tactics that once rallied him to win victories were no longer helping him.

While Inonu feels pathetic after the retirement, Ataturk, a little disappointed at the beginning, energetically prepares a plan and creates a direction for the national forces. Ataturk meets with Ismet Inonu at Sisli. The house is depicted to be very dark and lonely. Ataturk lays out a map on the table pointing at Anotolia, says: “Assume that I have no authority and power and decided to travel to Anotolia to explore our options, what do you think the shortest and most feasible path is so that I can get there?”

Inonu responds to Ataturk with respect and conviction: “Sir, you have unlimited options and paths.”

Later on Ataturk charges Inonu with the responsibility to handle the “Peace Preparations Committee”.

This short but respectful conversation between Mustafa Kemal Ataturk and Ismet Inonu is very important. Ataturk is no longer a General and Ismet Inonu is no longer his subordinate. It shows us that, even in the civil life, there still exists a military command system between the two. However, Ataturk is not making demands of Inonu nor does he order him how he should behave. Instead Ataturk approaches Inonu as a peer and as a friend. He explains him the political landscape and the status of the army. Ataturk paints the picture of new Turkey which is mainly situated where Anotolia is. In essence Ataturk articulates his future aspirations.

Now let’s take a step back. What did Ataturk achieve in this simple conversation? How did he get Mr. Inonu engaged in his aspiration so quickly. How did he convince Inonu that military and political necessity was to move into Anatolia?

Inonu depends on the father figure of Ataturk to get inspired and Ataturk on the other hand depends on Inonu’s skills in detailing a blueprint for him in identifying the best options for him to get there. The most appropriate description of this relationship could only be defined as a mutual dependency.

In the intellectual process of strategizing by conversing is facilitated by Ataturk in the following order- which should be noted and practiced by the aspiring great leaders:

• Reality Check – Where are we now? [Lead by Ataturk]
• Setting Objectives and Creating Aspirations – Where do we want to be? [Lead by Ataturk]
• Defining Strategies – What do we do to get there? [Lead by Inonu]
• Determine action plans – How do we make this happen? [Lead by Inonu]

This very relationship between Ataturk and Inonu should also be noted as an important historical moment. This simple story tells us:

• How great leaders communicate
• How great leaders transform not only their lives and lives of their friends
• How great leaders influence their friends
• How great people ignore social obstructions and maintain a positive mind at the edge of adversity
• How great leaders create unique ways to translate their visions
• How great people stimulate progress even when they are surrendered
• How great people define the guiding principles so that people are energized and engaged

The journey of facilitating a shared purpose, creating aspirations, and capturing the soul of people should be the most important task of a great leader. The great leader should find ways to facilitate deeper purpose. This definition should flow from an internal and external analysis of the social environment. The great leader should describe the reality in a new context with a new story and ensure that the new story is inspiring, action oriented, authentic, and can communicate the new values of the society.

http://rapidshare.com/files/152806827/Atatuerk_-_10._Y__305_l_Nutku__Kendi_Sesiyle_.rar.html

şifre: thejesterfromleicester.wordpress.com

Toplantı sonrasında Başbakanlık Basın Merkezi'nden yapılan yazılı açıklamada, bugün 13.00-19.00 saatleri arasında Başbakan Recep Tayyip Erdoğan'ın başkanlığında yapılan Terörle Mücadele Değerlendirme Toplantısı'na 14 Ekim Salı günü devam edileceği belirtildi.

Başbakanlık Merkez Bina'da saat 13.00'de başlayan ve 6 saat süren toplantıya, Devlet Bakanı ve Başbakan Yardımcısı Cemil Çiçek, İçişleri Bakanı Beşir Atalay, Dışişleri Bakanı Ali Babacan, Milli Savunma Bakanı Vecdi Gönül, Adalet Bakanı Mehmet Ali Şahin, Genelkurmay Başkanı Orgeneral İlker Başbuğ, Kara Kuvvetleri Komutanı Orgeneral Işık Koşaner, Jandarma Genel Komutanı Orgeneral Atila Işık, Genelkurmay 2. Başkanı Orgeneral Hasan Iğsız, Başbakanlık Müsteşarı Efkan Ala, MİT Müsteşarı Emre Taner, Emniyet Genel Müdürü Oğuz Kağan Köksal ve öteki ilgililer katıldı.

Atatürk ün Sofya da  askeri ateşeyken  katıldığı kıyafet balosunda yeniçeri kıyafeti ile birinci olmuştu.

Türk Devriminin AB üyeliği ile ne ölçüde bağdaşıp örtüştüğünün araştırılması, üyelik başvurusunun irdelenmesinde önemli bir unsur olarak değerlendirilmelidir. çünkü, Türkiye Cumhuriyeti'nin düşünce tabanım, kuruluş felsefesini Atatürkçü Düşünce Sistemi oluşturmuş, seksen yıllık uygulamayı aynı düşünce kaynağı besleyip yönlendirmiştir. Türkiye Cumhuriyetinin yapısı; kaynağı Atatürkçü düşünce olan Türk Devrimine dayanır.

Avrupa Birliği üyeliği gibi devlet, toplum ve kişi yaşamında büyük dönüşümler getirecek bir kararın; Cumhuriyetimizin ana bulağı olan Atatürkçü düşünce sisteminde ne ölçüde değişikliklere neden olacağının araştırılması bir zorunluluk olarak görülmelidir.

Türk Devrimi Türk Tarihinin son ve büyük evresidir.

Türk Devrimi getirdiği büyük dönüşüme (inkılap) rağmen, tarihimizin doğal akışı ile çelişmez.

Devrimimizin evrensel Batı devrimleri içindeki yeri, ve Türk Tarihi içindeki işlevi ayrıntılı biçimde çok az araştırılmıştır. Bu eksiğimiz, Devrimimizin kişi, toplum ve devlet hayatındaki çok önemli yerini, iyi değerlendire-mememize sebep oluyor.

Başka bir cepheden bakışla; şu sorular tartışılmalı; Türk Devrimi ile Avrupa Birliği üyeliği bağdaşacak mı? Yoksa, Avrupa Birliği üyeliği, Türk Devriminin düşünce tabanını oluşturan Atatürkçü Düşünce Sisteminin terk edilmesini mi gerektirecek?

Bu sorunun cevabına, Türk Devriminin, Devrimimize taban oluşturan Atatürkçü Düşünce Sisteminin tarihi ve bugünkü işlevinin belirlenmesi ile ulaşılabilir.

Türk Devrimi ilk aşamada, bağımsız ve millet egemenliğine yönelik, ulusal - doğal olarak üniter bir yapı oluşturmayı amaçlar. ıstiklal Harbi ile ve devrimlerle, evrimlerle başlayan bu yolculuk bir bütün olarak ve evrimleşerek devam etmektedir.

Bütünü ile Türk Devrimi, bir kültür atılımıdır; kültürümüzü yeni bir aşamaya ulaştıran, çağdaş değerlerle uyum arayan bir süreçtir.

önceki yayınlarda, "kültür" beşeri konuların ana etkeni olarak gösterilmiş ve şu tanımla açıklanmıştır: Kültür: Bilgi ve deney birikiminden kaynaklanan düşünce gücü, beceri ve davranış özelliğidir. Unesco'nun yaptığı bir tanım kültür olgusu'na ışık tutuyor: Kültür; "Bir insan topluluğunun kendi tarihi gelişimi konusunda sahip olduğu bilinçtir."

Uygarlık bir kültür ürünüdür. Atatürk Kültür Merkezinde oluşturulan bilim kurulu kültür unsurları olarak şu konuları belirlemiştir:

Toplumun benimsediği temel düşünce sistemi (Atatürkçülük); dil; tarih; din; bilim ve entelektüel kültür; teknoloji; sanat; adetler- örfler - gelenekler; folklor; ahlak; hukuk; devlet anlayışı, devlet yapısı; tarım; askerlik; spor; basın - yayın ve kitap.

Türk Devrimi bütün kültür unsurlarında dönüşüm (inkılap) gerçekleştirmiştir. Devrimimiz yaşamın bütün alanını kapsamaktadır. Türk devriminin büyüklüğü kapsam alanının yaygınlığı ve içeriğinin derinliğindedir.

Türk kültürünün tarihi oluşumu; hangi evrelerden (merhale) geçerek Türk Devrimi dönemine ulaştığı; bir kültür atılımı olduğunu döne döne vurguladığımız Türk Devriminin nasıl bir kültür üzerine inşa edildiği sanırım tespit edilmesi gereken ilk temel ayaklardan birisidir.

Atatürk'ün lise olgunluk sınavında, rastlantı sonucu bulunduğu ve çok beğenerek Milli Eğitim Bakanı Necati beyden eğitimine devam için yurt dışına gönderilmesini istediği, bilim tarihi hocası Aydın Sayılı'nın bu konulardaki tespitleri ilginç, gerçekçi ve önemlidir.

A. Sayılı'ya göre: "Kültürlerin özgün gücü; karşılaştıkları diğer kültürlerle sağladıkları uyum ve 'onları tasarruf etmekte gösterdikleri kabiliyet' ile başarısını kanıtlar."

A. Sayılı'nın bu ölçülerine göre Türk kültürü zorlu deneylerden geçmiş ve başarısını kanıtlamıştır.

Büyük devletler kuran diğer uluslar, bir mihverden genişlemiş, sonra aynı coğrafya'ya geri çekilmişlerdir: Romalılar, Araplar, Fransızlar, ıngilizler, Almanlar... gibi.

Türkler ise zamanın bütün coğrafyalarında, Asya'nın yaklaşık tamamında, değişik zamanlarda, hemen hemen hiç ara vermeden, farklı mekanlarda, çoğunlukla aynı anda birden fazla devlet, imparatorluk kurdular. Bu sebeple rahatlıkla kültürümüzün Avrasya (Avrupa - Asya) kaynaklı olduğunu söyleyebiliriz.

Türkler dünya coğrafyasında oluşan bütün kültür ve uygarlıklarla alışveriş içinde oldular: çin, Hint, Orta Doğu (Mısır, Mezopotamya, ıslam, Hıristiyan, Musevi), Anadolu (Yunan klasik çağ), Batı (Avrupa).

Türkler ayrıca; geçmiş yüzyıllarda kültürün en önemli unsuru olan dinlerin tamamı ile yakın ilişki içerisinde olmuşlar ve bir bölümü ile bu dinleri benimseyerek yaşamışlardır: şamanizm, Gök Tanrı Dini, Budizm, Manizm, ıslamiyet, Hıristiyanlık, Musevilik.

Dünyada özgün iki alfabesi olan (Göktürk, Uygur) tek ulusuz. Prof. Talat Tekin'e göre Türkçe 12 alfabe ile yazılmıştır. Bilinen ilk büyük sözlüğümüz 1072 (Hicri 466) yılında yazılmıştır.

çok yönlü ve çok zengin bir tarih birikimine ve bilincine sahibiz.

Tanınmış Sümerolog Samuel Noah Kramer gibi Aydın Sayılı da Türk kültür tarihini Sümerlerle ilişkilendiriyor. A. Sayılı'nın değerlendirmesi: "Sümerlerin zamanımıza intikal etmiş olup Mö 2500-2200 yıl öncelerine tarihlendirilebilen bazı çivi yazısı tabletlerden derlenen bilgiler Kut kavminin hükümdar ad veya lakapları Kut'ların dilinin MS. 8'inci asrın ilk yarısında Tukyu'lardan kalma Orhun yazıtlarındaki dile çok benzeyen bir Türkçe olduğunu göstermektedir."

Sümerce'nin Türk dili ile ilişkisini arayan dilcilerden birisi de Prof. Dr. O. Nedim Tuna'dır. "Sümer ve Türk Dillenilin Tarihle ilgisi ile Türk Dillerinin Yapı Meselesi" isimli eserinde Sümercedeki 168 sözcüğün ortak olduğunu Fonetik ve Semantik delilerle açıklıyor. Daha sonraki çalışmalarında sözcük sayısını 300'e çıkarmıştır.

A. Sayılı Orhun Yazıtlarından önce "Eşik kenti yakınlarında Mö. 5'inci ve 4'üncü yy.' a ait bir kurganda yapılan kazıda elde edilen eşya arasında dış yüzeyinde 26 Runikimsi Sembol ile karşılaşılan bir gümüş tas" bulunduğunu açıklayarak şu değerlendirmeyi yapıyor: "Kemik nazarlık ve gümüş tastan hareketle: 2500 yıl önce Türkçe konuşan kavimlerin alfabelerinin bulunduğu, yazıyı bildikleri ve yaygın şekilde kullandıkları gerçeği ortaya çıkar."

Prof. Dr. Ahmet B. Ercilasun'a göre: "11'inci yy.da Kaşgar ve Balasagun çevresi de bir Türk Kültür çevresi olarak meydana çıkar." "1069'da Kutadgıı Bilig Balasagun'da yazılmaya başlanmış, 1070'lerde Divan-ı Lügati't Türk Bağdat'da kaleme alınmıştır." "11'inci yy.da Balkanlardaki Bizans sınırından çin ve Moğolistan içlerine kadar Türkçe konuşuluyordu."

A. Sayılı'nın bir diğer tespiti: "ıslam dini tarih sahnesinde belirdiğinde Arap dünyasının en yüksek kültür merkezi olan Mekke'de okur yazar sayısının 17'den ibaret olduğunu Belazuri gibi güvenilir bir kaynağımızdan öğreniyoruz." "Beyruni ile ıbn Sina ve ıbn Rüşd zamanlarında (XI 'inci ve XII' inci asırlar) ise Türklerin büyük katkılarıyla gelişen ıslam dünyası, uygarlık düzeyi bakımından bilim adamları ve düşünürleriyle... dünyanın en yüksek topluluğu haline gelmiş, bu durumu iyice belirginleşmiş bulunuyordu." "ıslam dünyasının yeryüzündeki bu büyük üstünlüğe tartışmasız biçimde sahip olduğu bu çağlarda Hıristiyan dünyası, tarihinin karanlık çağ adı verilen dönemi içinde bulunuyordu." "Böylece ıslam dünyası evrensel tefekkür tarihinin dört büyük aşamasından üçüncüsünü teşkil etmek durumundadır." "Evrensel tarihin zincirleme birbirine bağlı olan bu dört uygarlık yaratma atılımı şunlardır:

1. Eski Mısır ve Mezopotamya uygarlıkları aşaması.

2. Klasik çağ uygarlığı.

3. Ortaçağ ıslam dünyası uygarlığı

4. Batı Avrupa uygarlığı."

ıbn Sina, Beyruni, Farabi, Harezmi, ıbn Türk ile Türk kültürü sağlam bir bilimsel tabana kavuşmaktadır. A. Sayılı şu değerlendirmeyi yapıyor: "Ortaçağ ıslam uygarlığını kurma işinde Türklerin büyük katkıya sahip olmaları, evrensel tarihte çok şerefli bir yere sahip olma açısından büyük önem taşır." "Selçuklu çağının sonlan ile Osmanlı ımparatorluğu dönemi ilk asırlarında Orta Asya Türk dünyası da dahil olmak üzere, Batı Avrupa ile bir yarışma durumu içinde bulunmuş, bulunabilmiştir."

Avrupa'nın karanlık Ortaçağ dönemi yaşadığı, din adına öldürülen insan kemiklerinden kilise yapıldığı (Lizbon) dönemde, Türk kültürü hümanizm, çağını yaşıyordu: Mevlana "Ne olursan ol gene gel", Yunus "Sev yaratılanı yaratandan ötürü", H. Bektaş Veli "Benim Kıblem insandır.", Gül Baba "ıncinsen de incitme" diyorlardı...

A. Sayılı'ya göre: "Bundan sonra ise, Ortaçağ ıslam dünyası ve bu bütün içinde Türk dünyası giderek Avrupa'nın gerilerinde kalmaya başlamış, fakat bu durum karşısında Osmanlı ımparatorluğu Batılılaşma hareketini ilk kez başlatma ve ıslam dünyasının diğer geri kalmış toplumlarına bu bakımdan örnek olma şeklinde önemli bir öncülükte bulunabilme başarısını gösterebilmiştir."

Batı kültür ve uygarlığı, Rönesans (14-16'ncı yy); Reform (16'ncı yy); 1'inci (1641-1649), 2'nci (1688-1689) ıngiliz Devrimleri; ABD Devrimi (1774-1776); Fransız Devrimi (1789-1799); Sanayi Devrimi (1769-1850) ana yörüngesinde gelişme göstermiştir. Bu devrimlerden biri kendinden sonrakine ortam hazırlamış, kolaylaştırmış, bugüne adım adım, aşama aşama uzun zaman içinde ulaşılmıştır. Bir kültür devriminden ziyade birisi diğerini tamamlayan bir kültür ve ondan doğan uygarlık gelişmesidir.

Batı'nın günümüzde ulaştığı sonuç amaç mıdır? Batı kültürü amacına ulaşmış mıdır? Amacına ulaşsaydı 20'nci yüzyılda Komünizmi, Faşizmi, Nazizmi üretir miydi? 16-21'inci yüzyıllarda diğer dünyaya emperyalizm uygulamayı içine sindirebilir miydi?

Duraklama sürecine giren Türk kültürü 18'inci yy'ın sonlarından itibaren çağdaş kültürle uyum arayışına başlamış ve A. Sayılı'nın da belirttiği gibi Doğu dünyasına bu yolla öncülük etmiştir. Nizam-ı Cedit (3'üncü Selim1789-1808), II'nci Mahmut Yenilikleri (1808-1839), Tanzimat (1839), Islahat Fermanı (1856), I'inci Meşrutiyet (1876), 2'nci Meşrutiyet (1908). Türk yenileşme hareketi veya düşüncesi Fransız devrimi ile hemen hemen aynı tarihlerde başlamıştır.

Bütün bu çaba ve gelişmeler uygulamaya çok az yansıyan mütereddit girişimlerdir. Buna rağmen, özellikle düşünce alanında, Atatürkçü Türk Devrimine çok zayıf da olsa bir ortam hazırlanmıştır.

Batı'nın hak ve özgürlük önceliğini devletten topluma ve toplumdan kişiye veren, yüzyıllar içinde ve birbirini izleyen çok sayıda devrimsel hareketle sürdürdüğü uygulamasını, 1919'da başlayan Türk Devrimi bir defada çözmeyi amaçlamıştır. Bu zorunluluk Türk Devriminin zorluklarından, aynı zamanda büyüklüklerinden birisidir.

Türk kültürü, Batı kültürü ile devrimci yöntemlerle uyum aramaya Türk Devrimi ile başlayabilmiştir. Türk Devriminin ana amacı olan Türk çağdaşlaşması Batı'nın temel değerleri ile uyumlu fakat kendine özgüdür. şüphesiz ki Türk Devrimi Batı kültürünün uzun oluşma sürecinin deney ve düşünce birikiminden yararlanarak yetkinleşmiştir.

Türk Devrimi, öncelikle bir kültür atılımıdır. Türk kültürünün çağdaş değerlerle bezenmesini ve aynı değerlerle uyumunu amaçlar. Yukarıda da belirtildiği gibi diğer kültürlerle kendi özünü yitirmeden karşılıklı etkileşim ve uyum yetisine sahiptir.

Türk Devrimi, kültür ayrılıklarının (Batı ve Doğu kültürleri gibi) sebep olduğu gelişmişlik farklarının ortadan kaldırılmasını gerçekleştirebilecek yönde bir harekettir. Ulusal kültür unsurlarının temel yapısını koruyarak gelişmeyi sağlayabilen yöntemi belirler. Atatürk; Türk Dil Kurumu, Türk Tarih Kurumu ve Halk evlerini kurarak öz değerlerin korunmasını, çağdaş yöntemlerle kültürümüzün gelişmesini amaçlamıştır.

Türk Devriminin, diğer evrensel devrimlerle ortak yanlarını ve farklı yanlarını, başlıklarını sayacağımız özellikleri açıklayabilir.

Türk Devriminin özellikleri: Amacı, içeriği (ilkeleri), siyasi yönü, ekonomik yönü, laik ve sektiler yapısı, hukuki ve devlet yapısı, çağdaş unsurlara dayanır, fakat aynı zamanda özgün öğeler içerir. Türk Devrimi ayrıca: Devrimcidir; zor şartlarda gerçekleştirilmiştir; Türk kültür özelliklerine sahip çıkmıştır; evrensel değerler içerir ve evrensel etkinliktedir; özgündür; sınıf ayırımına dayanmaz; tabandan kaynaklanmamıştır; düşünce ve uygulama iç içe gelişmiştir, gelişmektedir; şiddete çok az başvurmuştur.

ılk antiemperyalist mücadele, ıstiklal Harbi ve çağdaşlaşma atılımını içeren Türk Devrimi ile verilmiştir.

Daha sonra da üzerinde durulacağı gibi, Türk devriminin başlangıcı Emperyalizm, Faşizm (Mussolini'nin iktidara gelişi Ocak 1925), Nazizm (Hitler 1933'te iktidarı aldı), Komünizm (Lenin Ekim 1917'de iktidara geldi) gibi Batı kültürünün yarattığı, ürettiği hastalıklı döneme, ortama rastlar. Buna rağmen Türk Devrimi Batının evrensel devrimlerinin insancıl değerleri yönündeki ilkelerini benimsemiş; bağımsızlığın, millet egemenliğinin, hukukun üstünlüğünün, akılcılığın - bilimciliğin, laikliğin, sosyal içerikli ekonominin (devletçiliğin), halkçılığın, milliyetçiliğin (ulus devletin) savunuculuğunu yapmıştır.

Türk Devrimi Batı'ya rağmen, Batı'nın çağdaş değerleri ile uyum arayan bir atılımdır.

Türk Devriminin Evrimleşmesi

Türk Devrimi'nin içerisinde devrimler, evrimler ve çoklukla evrimleşmiş devrimler vardır.

Harf devrimi (1928), kıyafet devrimi (1925 şapka), tekke ve zaviyelerin kapatılması (1925), takvim ve saat değişimleri (1925), ağırlık ve uzunluk ölçülerinin değişmesi (1931), soyadı kabulü (1934) önemli bir süreye bağlanmadan gerçekleştirilen girişimler olarak devrim niteliği taşırlar.

Türk Devrimi'nin bazı atılımları yapıları gereği bir süreç sonunda gerçekleştirilebilecek özelliktedir. Bunlar evrim niteliğindedir. örnek olarak, dilimizin arınması ve gelişmeci atılımında, dilin doğası gereği ister istemez bir süreç ihtiyacı ile karşı karşıya kalınmış ve başlangıçtan itibaren, bugün dahi henüz sonuçlanmamış evrim özelliği taşıyan bir adım olmuştur.

Atatürk'ün gerçekleştirdiği girişim ve atılımların çoğunluğunu devrimler ve evrimlerden sonra üçüncü bir tür olan Evrimleşen Devrimler oluşturuyor; kısaca, devrim özelliğinde başlayıp evrimleşerek devam eden atılımlar. Bu türe millet egemenliğini açıklayan siyasi devrim bir örnektir. Siyasi devrim iktidar gücünün bir aileden alınıp çağdaş şartlarda millete devredilmesini gerektiriyordu. Bu konuda amaca adım adım yaklaşılabilecekti. Buna rağmen ilk adımların ister istemez devrim niteliğinde olması gerekiyordu. Erzurum ve Sivas Kongreleri, TBMM'nin açılışı, Saltanat ve Hilafetin kaldırılması devrim niteliğinde atılımlardır. Siyasi devrimin amacı olan demokratik sistemin gerçekleşmesi için Atatürk tarafından başlatılan çok partili sisteme geçiş denemelerinden sonra 1946, 1950, 1960, 1970, 1980 aşamalarından geçilmiştir. Bu gelişme siyasi bir evrimleşme olayıdır ve devam etmektedir.

Evrimleşen devrimlerden bir diğeri de hukuk devrimi ve evrimidir. Başlangıçta hukuk alanında devrim niteliğinde birçok atılım gerçekleştirilmiştir: Anayasa, Medeni Kanun, Ticaret Kanunu, Borçlar Kanunu... Bütün bu yasalar birer devrimsel adımdı, fakat hukuk alanındaki çağdaşlaşma, hukuk devrimi bunlarla tamamlanmış olmuyordu. Hukuk alanında her çağda çağdaş olabilmek için devamlı bir yenilenme, gelişme içerisinde olmak gerekiyordu. Hukuk alanındaki devrimsel adımlar devam etmiştir, edecektir. Hukuk alanında da devrimimiz evrimleşerek gelişmesini sürdürmektedir.

Kültürün diğer unsurlarının çoğunda, daha Atatürk zamanında gerçekleştirilen devrimsel atılımlar evrimleşerek gelişmelerini günümüzde de sürdürmektedir. Atatürk 4'üncü CHP kurultayında (4 Mayıs 1935) çok dikkat çekici bir açıklama yapmıştır: "Türk ulusu, ancak varlığını sağlam ve derin kültür sınırları ile çevreledikten sonradır ki, onun yüksek kapasitesi ve erdemi, uluslararasında tanınır."

Türk Devrimi ölçütleri (Kriterleri), AB ölçütleri

AB ölçütleri; önceki bölümde açıklanan Batı Evrensel devrimlerinin (Rönesans; Reform; AB Devrimi; ıngiliz Devrimleri; Fransız Devrimi, Sanayi Devrimi...) ve Hıristiyan düşünce temelinin bugün ulaştığı son durum ve ilkelerdir denebilir.

Bu ölçütler Kopenhag'da özet olarak belirtilmiştir. Daha geniş olarak da, AB'nin Anayasasının esasını teşkil edeceği değerlendirilen "Temel Haklar şartında açıklanmaktadır.

Temel Haklar şartı 7 bölümden oluşuyor: ınsan Onuru: ınsan onurunun dokunulmazlığı; Yaşam Hakkı; ışkencenin,zorla çalıştırılmanın kaldırılması kişinin bütünlük hakkı (fiziksel, ruhsal bütünlüğün korunması).

özgürlükler Aile hayatına saygı; kişisel bilgilerin korunması; evlenme ve aile kurma hakkı; düşünce, vicdan, din özgürlüğü; ifade ve bilgilenme özgürlüğü; toplanma, dernek kurma; sanat ve bilim; eğitim; uğraşı seçme, çalışma; iş yapma; mülkiyet hakkı; sığınma.

Eşitlik: Yasalar önünde; kültür, dil ve din farkı; kadın erkek; çocuk hakları; yaşlı hakları; özürlülerin hakları.

Dayanışma: ışçilerin bütün hakları.

Yurttaşlık: Seçme seçilme hakkı, iyi yönetim, dilekçe, serbest dolaşım, diplomatik haklar.

Yargı: Bağımsız yargı, savunma hakkı, uluslararası suçlar; çift yargılanmama.

Genel Hükümler: Hakların kötüye kullanılmasını önleme, hakların korunması...

Yukarıda sayılan haklar ve ortaya konulan ölçütler insanlık idealinin gereğidir. Türkiye AB üyesi olsa da olmasa da vatandaşlarını bu hakların tamamına kavuşturmak zorundadır.

Sorun; Katılım Ortaklığı Belgesindeki siyasi kriter dayatmalarında (Kıbrıs, Ege, Türkiye'nin bölünmesi, dış göç...); Avrupa Parlamentosunun düşmanca tutumunda; Atatürkçü Düşünce ve Türk Devriminin geçersizleştirilmesinde; bir de bu bölümde işlenen büyük Türk Kültürünün Avrupa kültürü içinde eritilip (entegrasyon) folklor düzeyine indirilmesindedir.

Bu bölümde karşı çıkılan husus şudur:

2500 yıldan daha uzun bir sürede, yeryüzünün bilinen (zamanında) bütün coğrafyalarında oluşan; bütün büyük kültürlerle gerçekleştirilen alışverişler sonucu (çin, Hint, Orta Doğu, Anadolu, Mısır, Mezopotamya, Klasik çağ, ıslam (Türk), Orta çağ, Avrupa kültürleri; şamanizm, Gök tanrı, Budizm, ıslam, Hıristiyan, Musevi dinleri) gelişen; Evrimleşen Türk Devrimi ile, çağdaş değerlere yönelen ve her çağda çağdaş olmayı sağlayacak dinamik değerler kazanan, özgün yapıya sahip zengin ve güçlü TüRK KüLTüRü'nün, Avrupa kültürü içinde eritilip (entegrasyon) folklor düzeyine indirilmesine karşı çıkılıyor, daha uygunu isyan ediliyor.

TÜRK DEVRİMİ VE EMPERYALİZM

Atatürk Döneminde Batı'nın ıdeolojik Ortamı

Türk Devrımi'nin başlangıcı; Emperyalizm, Faşizm, Nazizm, Komünizm gibi Batı kültür çevresinin kendi temel ilkeleri ile (özgür düşünce ve insana verilmesi gereken değerler) ters düşen uygulamalarının güçlü olduğu zamana rastlamaktadır. Batı kültürünün oluşumu içerisinde bir karşı evre, aşama niteliğinde olan, insan onuru ile bağdaşmayan bu düşüncelerin (Faşizm, Nazizm, Komünizm) ve uygulamaların en canlı olduğu dönemde Türk Devrimi, evrensel devrimlerle oluşan Batı kültürünün çağcıl (modern) temel ilkelerini benimseyerek, savunarak ortaya konmuştur. Bu olgu Türk Devriminin özgün ve güçlü özelliklerinden birisidir.

Aynı tarihlerde, Kapitalizmin bir aracı olarak, şiddet ve zulmünü artıran Emperyalizm ise işgal ve sömürgecilikle mazlum dünya üzerine çöreklenmiş, gün gün etkinliğini artırmaya çalışıyordu.

Batı kültürü Nazizmi, Faşizmi, Komünizmi gündeme getirir, emperyalizmi yaygınlaştırırken, Türk Devrimi özgür düşüncenin, millet egemenliğinin, tam bağımsızlığın, laikliğin savunuculuğunu yapmaya başlamıştı.

Batı kültürünün getirdiği Faşizm, Nazizm, Komünizm ve Emperyalizm ile Türk Devrimi bağdaşmamıştır.

Türk Devriminin gerek başlangıç döneminde, gerekse evrimleşerek gelişme süreci sırasında, zamanının moda yönetim sistemleri ile arasında büyük ölçüde nitelik, nicelik ve öz farkı olmuştur. Nazizm, Faşizm, Komünizm ve Emperyalizmin insana ve topluma bakışı ile Atatürkçülüğün bakışı farklıdır. Toplumumuzun düşünce ve davranışlarını büyük ölçüde şekillendiren Atatürkçülükte toplum veya ulus ile insan amaçtır. Ulusal kültürümüzün bir parçası olan Atatürkçülük bu sebeplerle de evrensel niteliktedir ve evrimleşerek yaşamını, etkinliğini sürdürmektedir.

Nazizm, Faşizm ve Komünizm insanlığa vaat ettikleri hayaller yıkılmış, kolaya kaçan yarı aydınların inanç sistemleri, dinleri haline getirilen bu düşünce ve uygulamalar insanlığın, daha uygun deyimi ile Batı düşüncesinin, Batı kültürünün birer hatası olarak tarihe mal olmuşlardır.

Faşizm, Nazizm ve Komünizm insan doğasına ve onuruna ters düşen yapıları sebebiyle yenik düşüp çekilirken Atatürkçülük Türk Devrimi ile barış içerisinde, teröre başvurmadan, teokratik düzeni laik yapıya, totaliter sistemi demokratik düzene geçirmeye çalışan; akla, bilime, insan sevgisine, bağımsızlığa ve özgürlüğe dayalı bir düşünce ve uygulama olarak geri kalmış toplumlar için bir müjde gibi insanlığın yaşamına katılıyordu.

Batı kültürünün bir ürünü olan Emperyalizm 21'inci yüzyıla kadar varlığını sürdürebilmiştir. Küreselleşmeden aldığı güçle 21'inci yüzyılı da etkileyeceği anlaşılan Emperyalizm Batı'nın kazandığı savaşlar sebebiyle varlığını koruyabiliyor.

Emperyalizme karşı tarih boyu birçok mücadele verilmiştir. ılk başarılı ve etkili mücadele Türk Kurtuluş Hareketidir.

Batıya Karşı ılk Anti-Emperyalist Mücadeler

ümit Burnundan dolaşan Avrupa gücünün Hint Okyanusundaki deniz savaşlarını kazanmasından sonra, Osmanlı ımparatorluğunun kuşatılması tamamlanmış ve Asya, Avrupalılar tarafından işgale başlanmıştır.

Kıta içi devleti durumuna düşen Osmanlı ımparatorluğunun Avrupalılar tarafından küçültülmesi ve diğer kıtalara yayılmaları 16'ncı yy.dan 20'nci yy.a kadar devam etti. 20'nci yy.ın başlangıcındaki I'inci Dünya Harbi (1914-1918) Osmanlı ımparatorluğu, Avusturya - Macaristan ımparatorluğu, Alman ımparatorluğu, Rus çarlığı... gibi aile egemenliğine dayanan birçok ımparatorluğun yıkılıp dağılmaları ile sonuçlandı. Harbin sonunda sömürge imparatorlukları (ıngiltere, Fransa, Hollanda, Belçika...) dünyaya egemen olmuşlar; Kapitalizmin gereksinimi olan ham madde, pazar ve ucuz işçiyi sömürgeleştirdikleri topraklardan sağlamaya başlamışlardı.

I'inci Dünya Harbinin bu yayılmacı (emperyalist) güçlerine karşı ilk başarılı mücadeleyi ıstiklal Harbi ile Türkler vermiştir.

Ruslar, çarlığın yıkılıp Komünizmin getirilişini emperyalizme karşı ilk mücadele gibi gösterirler. Gerçekte Komünist Rusya kendisi emperyalist (yayılmacı) politikaları izlemiştir.

Viyana'dan dönüşün durdurulduğu yer, Türk ıstiklal Harbinde savunmadan taarruza geçilen Sakarya hattıdır. Sakarya Meydan Muharebeleri yalnız Türk tarihinin değil dünya tarihinin de büyük bir dönüş, büyük bir doruk noktasıdır. Dünya tarihine Sakarya Meydan Muharebesi kadar değişiklik getiren savaş çok azdır.

Türk ıstiklal Harbi ile dünyada, Batı emperyalizmine karşı, yaygın şekilde Kurtuluş Harpleri dönemi başladı.

Türk Kurtuluş Hareketi Batı yayılmacılığına son veren ve gerileten bir olgudur.

Türk Devrimi ise Batıya karşı girişilen anti-emperyalist mücadele sonunda ulaştığımız, gerçekleştirdiğimiz büyük dönüşüm, büyük atılımdır. Batılılara rağmen Batı' ya yönelik bir harekettir.

Türk Devrimi, Türk Kültürünün çağdaş değerlerle zenginleştirilmesini ve güçlendirilmesini amaçlar. Batı uygarlığını yaratan Batı Kültürü ile uyum arayışıdır.

Ancak Batı Kültürünün ve Batı tarafından uygulanan Kapitalist ekonomik sistemin doğal uzantısı olan emperyalizmi Türk Devrimi reddetmiştir.

Hem Avrupa emperyalizmine hem de Rus Komünist emperyalizmine karşı ilk gerçek mücadeleyi Türkler vermiştir. Türk Devrimi emperyalizmi kendi ülkesinden uzaklaştırmış, emperyalizmden kurtuluşun verilerini, kuramını belirlemiş, düşünce tabanını oluşturmuş, emperyalizm ile mücadele için evrensel eğilimi gerçekleştirmiştir.

Anti - emperyalist mücadelenin öncüsü olan bu Türkiye, AB üyesi olarak emperyalist kampa dahil olamaz. AB üyesi veya eyaleti olarak mazlum dünyaya karşı emperyalist bir politikanın içinde yer alamaz.

AB üyeliği Türkiye'yi Avrupa emperyalizminin bir aracı haline getirecektir.

"Türkiye'nin bugünkü mücadelesi, yalnız kendi nam ve hesabına olsaydı belki daha kısa, daha az kanlı olur ve daha çabuk bitebilirdi. Türkiye mühim ve büyük bir gayret sarf ediyor. çünkü müdafaa ettiği, bütün mazlum milletlerin, bütün doğunun davasıdır."

Avrupa'nın, Batı emperyalizminin bir üyesi olması halinde Türkiye; kendisini Atatürk'ün öncülük ettiği mazlum milletlerin karşısında bulacaktır. Bu sonuç bütün tarihi reddir, tarih bilincimizi rahatsız eden bir çelişkidir. Sonuçta büyük bir tarihi hatadır.

Küreselleşmenin Desteklediği Emperyaliz

2000'li yıllarda emperyalizm yeni bir ivme kazandı. Amaç, hırs ve acımasızlığı aynı. 21'inci yüzyıl emperyalizminin 19'uncu yy. ve 20'nci yy.ın ilk yarısındaki yoldaşından farkı, kullandığı araç ve uyguladığı yöntemdedir. Taraflarda (sömüren ve sömürenlerde) fazla bir fark yok.

Avrupa Birliği emperyalist kanadın gene tam odağında duruyor. Ancak bu defa ABD korumasında ayakta kalabiliyor.

21'inci yüzyıl emperyalizminin tetikçiliğinin sorumlularından birisi küreselleşmedir.

Gerçekte küreselleşme olgusu yavaş, cılız daima olmuştur. Soğuk harpten sonra (10 Kasım 1989), üst üste çakışan olaylar ve gelişmeler küreselleşmeye çok uygun bir ortam yarattı. Küreselleşmeyi coşturan koşullar şu başlıklar altında toplanabilir: Ulaştırma ve iletişim alanındaki büyük ve hızlı gelişme; Doğu Bloku'nun çökmesi, SSCB'nin dağılması sonucu 3'üncü dünya ülkelerinin Batı Dünyası karşısında seçeneksiz, dayanaksız kalmaları; teknoloji, bilgi birikimi ve sermayenin Batı'nın (ABD ve AB) tekelinde olması; Batı'nın ham madde, ucuz işçi ve pazar ihtiyacının artması; 3'üncü dünyanın ve Doğu'nun sömürü altında geri kalmışlığı; uluslararası ticaretin artması; uluslararası hukukun gelişmesi; ülkeler arası ekonomik yarışın hızlanması...

Bu olgular küreselleşmeyi hızlandırmış ve dizginsiz bir yaygınlaşma ortamı doğmuştur.

Sanayi Devriminin (1769-1850 veya 1750-1830) başlangıcında işçiler; henüz örgütlenmedikleri, hukuki dayanakları olmadığı için ana malalar (sermayedarlar) tarafından acımasızca kullanılmış, kadın ve çocuklar çok küçük ücretlerle 16-20 saat çalıştırılmışlardır.

Zaman içinde işçiler örgütlenmiş, yasal güvencelere kavuşturulmuştur.

Günümüzde, ana malcı işçiyi değil; bilgi birikimi, teknoloji ve sermaye sahibi ülkeler; ham madde, ucuz işçi ve pazara sahip daha az gelişmiş ülkeleri ve toplumları sömürmeye başlamıştır. Sanayi devriminin başlarında nasıl ki ortam ana malanın yararına işçilerin zararına ise, bugün de ortam kapitalist dünyanın yararına diğer dünyanın zararına çalışıyor. Uluslararası hukuk mazlum ülke ve toplumları korumuyor. Ayrıca mazlum dünya kendi arasında örgütlenmiş değil.

Uluslar üstü hukuku Batı belirliyor. IMF, Dünya Bankası, Dünya Ticaret Bankası gibi kuruluşları Batı kuruyor, yönetiyor, yönlendiriyor. Bağnaz bir Batıcı olan S. P. Huntington IMF hakkında şu değerlendirmeyi yapıyor: "Batı IMF ve diğer milletlerarası ekonomik kuruluşlar sayesinde kendi iktisadi menfaatlerini terviç ediyor ve uygun olanını kendisinin düşündüğü ekonomik politikaları diğer milletlere zorla kabul ettiriyor."

Dış yatırımcılarla, yatırım yapılan ülke veya kurum arasındaki anlaşmazlıkların doğal mahkemeler dışında, Batılı güç odaklarının kontrolündeki "Tahkim Kurullarına" verilmesi sermaye için büyük güvencedir.

Küreselleşmenin emperyalizme katkısı ile ilgili birkaç örnek.

En fakir ile en zengin arasında kişi başına düşen gelirdeki fark, 1985 yılında 76 kat iken, 1998 yılında 228 kat olmuştur.

En zengin 20 ülke uluslararası üretimin % 86'sını gerçekleştirirken en fakir 20 ülke % 1'ini gerçekleştirebiliyor.

89 ülke on yıl öncesine göre gerilemiştir.

Batı' ya karşı ilk antiemperyalist mücadeleyi veren Türkiye'nin AB üyeliği; tarihi ile, misyonu ile, kültürü ile çelişki yaratır. Bu bir saf değişikliğidir.

Türkiye AB üyesi olduğu takdirde sömürülmek için daha uygun bir ortamda olacak. üstüne üstlük, mazlum dünya bakışına emperyalizmin bir üyesi hatta aracı görüntüsü verecektir.

II.BöLüM

KATILIMIN ORTAKLIğI TUZAKLARI

Avrupa Konseyi Kararı şeklinde, Türkiye'ye, ilkeler, öncelikler, ara hedefler ve koşullara ilişkin bir belge (Katılım Ortaklığı) verilmiştir.

Türkiye'den de, Müktesabatın üstlenilmesine ilişkin bir "Ulusal Program" hazırlayarak, önceliklerin ve ara hedeflerin belirlenmesi istenmiştir.

Katılım Ortaklığının amacı ve Ulusal Program hakkında, belgede şu açıklama yapılıyor: "Katılım Ortaklığı, aday devletlerin üyelik hazırlıklarına yardımda kullanılacak bir dizi politika amacının temelini oluşturur", "Ulusal Program Katılım Ortaklığının ayrılmaz bir parçası olmamakla beraber, belgenin kapsadığı öncelikler Katılım Ortaklığına uymalıdır."

Görüldüğü gibi siz ulusal programı nasıl hazırlarsanız hazırlayın, AB Katılım Ortaklığını esas alıyor. Ulusal Programa, karşı hükümler konması AB'yi hiç ilgilendirmiyor. Hatırlayalım: Bizim Ulusal Programa ilgi dahi göstermediler. çünkü onlar Katılım Ortaklığını Konsey kararı olarak çıkardılar, değiştirmeyi düşünmüyorlar.

Türkiye'ye Farklı ışlem

KO'nın Açıklayıcı andıcında "Türkiye AB'ne diğer aday ülkelere uygulanan aynı kriterler temelinde Birliğe katılması mukadder bir aday ülkedir" dendiği halde; mali yardım konusunda, Kıbrıs konusunda, azınlıklar konusunda, Gümrük Birliği anlaşması hükümlerinde, Avrupa Parlamentosu kararlarında eşit değil; "öteki" "Hasım" muamelesi yapılıyor.

örnek olarak: Topluluk Türkiye'ye "Kıbrıs" konusunun çözülmesini, siyasi kriterler arasında koşul olarak gösterdiği halde; Güney Kıbrıs'a böyle bir koşul ileri sürmeden üyelik müzakerelerini başlatmıştır. AB Kıbrıs sorununda açıkça Rum yönetiminin yanında yer almaktadır. Kıbrıs'ın tamamının Rum kontrolü altına sokulmasına çalışmaktadır. Bu tutum Avrupa'nın Haçlı Seferlerinden bu yana Kıbrıs ile ilgili emellerinin sonucu ve gereğidir.

Kıbrıs'taki Türk kuvvetlerini işgal kuvveti olarak isimlendiren Avrupa, Ermenistan'ın haksız olarak işgal ettiği Azerbaycan toprakları hakkında susuyor, kısaca Ermeni işgalini onaylıyor.

Diğer ülkelere milyonlarca dolar yardım yapan AB, Türkiye'ye Gümrük Birliği anlaşması ile vermeyi kabul ettiği üç beş dolarlık yardımı Yunanistan'ın vetosunun arkasına saklanarak vermiyor.

AB başka ülkelerdeki azınlıklar konusunda hemen hiçbir işlem yapmazken; Türkiye'de kendi yorumu ile varlığını kabul ettiği, sayısı belirsiz azınlıkların hamisi gibi hareket ediyor.

AB; kabul edilmiş anlaşmaların gereği olan serbest dolaşım hakkını Türkiye'ye kullandırmamaktadır.

Bütün diğer ülkelerdeki terör örgütlerini, teröristler listesine aldığı halde PKK'yı ve DHKPC'yi dışarıda bırakmış, bunları terörist saymamıştır. Sayın Ecevit bu sonuca "Hayret" ettiğini söylüyor. Ben de Sn. Ecevit'in hay ret etmesine hayret ediyorum. çünkü AB'nin tutumu Türkiye'ye karşı diğer davranışları ile çok tutarlı. Daha önce eğitim, para, silah, araç-gereç... vererek destekledikleri, örgüt başını koruyup sakladıkları, Türkiye'deki faaliyetlerini politikalarının bir parçası olarak gördükleri PKK'yı terörist ilan etmeleri çelişki olurdu. Listeye almaları halinde, terörizme destek veren, yataklık yapan ülkeler durumuna düşerlerdi. Onlar bu örgütlerle Türkiye'yi bölmeye çalıştılar. ıleride de aynı amaçla kullanacakları bir örgütü nasıl olur da terörist ilan ederler?

PKK'nın gizli bir listede olduğunu söylüyorlar. Bazıları, Türk toplumunu aldatmaktan zevk alıyor: her halde gizli gizli gülüyorlar.

Bu açık olay bile bir kısmımızı uyarmaya yetmiyor. AB kurumlarından Türkiye'nin yararına karar çıkması çok zor, belki de mümkün değil. üye olursak bu durum değişmeyecek. Büyük olasılıkla aleyhimize ağırlaşarak devam edecek. çünkü üye olduğumuz takdirde, AB bütün organları ile üzerimizde yaptırım yetkilerine sahip olacak.

Katılım Ortaklığı'nın Ağırlıklı Konulan

Katılım Ortaklığı'nda Türkiye'den beklentilere, "Kısa vade" "Orta vade" şeklinde zamana bağlı öncelik verilmiş.

"Açıklayıcı Andıç'ta (3'üncü paragraf) insan haklan, sınır uyuşmazlıkları ve Kıbrıs konularına "özellikle atıfta bulunarak" bu konulardaki siyasi kriterlerin karşılanması yönündeki ilerlemeye ağırlık verileceği açıklanmaktadır. Ağırlık verilen üç konu; Kıbrıs ve Ege'nin Yunanistan'a verilmesi ile, Türkiye'nin bölünmesine sebep olacak isteklerdir.

Kıbrıs ve Ege Sorunları

Kıbrıs konusu ile ilgili açıklamalar: AB'nin Kıbrıs sorunu ile birlikte genel niyetlerini belirleyen, Türkiye'ye yönelik politikalarının ip uçlarını veren önemli örneklerden birisidir

Avrupa Birliği ile Güney Kıbrıs ve Yunanistan üçlüsünün Kıbrıs politikaları, farklı sebeplere ve farklı gerekçelere dayanıyor. Buna rağmen her üçünün amacı aynı sonuçta buluşuyor, örtüşüyor. Her üçü de, Türklerden arındırılmış Kıbrıs'a egemen olmayı planlıyor; her birisi kendi olanakları ile ve işbirliği içerisinde, ortak amaçlı politika uyguluyor.

Avrupa Birliği için Kıbrıs'ın önemi, jeostratejik, jeopolitik konumundan; stratejik ve politik etkinliğinden kaynaklanıyor.

Kıbrıs'ın AB kontrolünde olması kendisine şu yararları sağlayacaktır: AB'nin stratejik güvenliği daha ileriden sağlanmaya başlanacak; Doğu Akdeniz, Anadolu ve Orta Doğu'da (özellikle Suriye, ürdün, Filistin, ısrail, Mısır...) bölgesel düzeyde; Süveyş Kanalı yolu ile evrensel düzeyde etkinliği genişleyecek, kontrolü artmış olacak; Orta Doğu petrolleri üzerinde ABD gücüne dayanan sömürü düzenini günü geldiğinde kendi üstünlüğüne alarak ABD'ne bağımlılığını azaltabilecek, petrol ihtiyacını karşılama işlevini zaman içinde güvenceye alma olanağı doğacak; Türkiye üzerindeki etkinliği artacak; stratejik değeri yükselecek; ıran, Irak, Kürt sorunu, ve Ermenistan ilişkilerine yakınlaşacak. Kutsal topraklar üzerinde etkinliği artacak, Kıbrıs üzerindeki bin yıllık mücadeleyi Batı'nın lehine çözmüş olacak...

Kıbrıs Yunanistan'ın da dününde, bugününde çok önemli bir yer işgal ediyor.

Yunanistan şu kuruluş aşamalarından geçmiştir: 1821 Mora ayaklanması ve işgali;39 1830 Bağımsızlığın ilanı; 1869 ıngiltere'den yedi adayı almaları; 1890 Teselya ve Narda'nın Yunanistan'a verilmesi; 1897 sınır düzeltmesi; 1908 Girit'in alınması; 1913 Makedonya, Epir, Batı Trakya ve Ege adalarının40 işgali; 1919- 1922 Anadolu'yu işgal girişimi; 1941 Oniki adanın alınması.

Bir yüzyılda kurulup gelişen Yunanistan'ın izlediği Megali Idea'nın bundan sonraki hedefleri Kıbrıs, Ege egemenliği ve ıstanbul'dur. Bu amaçlan için Avrupa Birliği olanaklarından büyük ölçüde yararlanarak önemli ilerlemeler sağlanmıştır. Ege Denizinin Anadolu yakası egemenliği, ıstanbul surları içinde bir din devletinin kurulması, ve Pontus devletinin kurulması için de AB'nin sağlayacağı ortam ve olanaklardan yararlanmaya çalışılacaktır.

Kıbrıs'ın tamamının Rumların yönetimine girmesi, Megali Idea'nın önemli bir ara adımı, aşaması olacak. Böylece Kıbrıs Rumları çok daha güçlenecek, Yunanistan AB ile birlikte yukarıda sayılan büyük politik ve stratejik olanaklara kavuşacaktır. Megali Idea'nın diğer amaçlan (Ege Denizi, ıstanbul, Anadolu, Pontus...) üzerinde yoğunlaşma olanakları bulacaklar; Türkiye güney yanından da kuşatılmış olacak, füze, uçak ve denizden tehdit altında tutulabilecek; petrol çıkış merkezi olan ıskenderun körfezi kontrol altına alınmış olacak; Türkiye'ye karşı Ermeni ve bölücülük konuları daha kolay desteklenebilecek; bunlar ve diğer konularda ıran, Irak, Suriye ve Ermenistan'la Türkiye aleyhine işbirliği kolaylaşacak...

AB'nın, Yunanlıların ve Kıbrıs Rum'larının bu amaçlara ulaşmaları; Kuzey Kıbrıs'taki Türklerin, bütün Kıbrıs'a egemen olacak Rumların arasında azınlık durumuna düşürülmesi, zayıflatılmaları ve Kıbrıs'tan kaçırılmaları ile mümkün olabilecektir.

Yunanistan'ın ve Kıbrıslı Rumların amacı, Adadaki Türkleri önce azınlık haline getirmek, sonra dışarıya gönderilmelerini sağlamak, dış dünyaya (AB ve ABD) çıkışlarını çekici kılmaktır.

Bunu sağlamanın kolay ve emin yolu olarak, bütün ada sathında mal, hizmet ve sermayenin serbest dolaşımını görüyorlar. Bu sebeple BM Genel Sekreteri'nin son anlaşma şartları arasına bu hükmü koyduruyorlar; aynı hususları içerecek federasyon tezi üzerinde duruyorlar, kuzey bölgesi ile beraber AB'ne girmek istiyorlar; hiç olmazsa Türklere de Güney Kıbrıs vatandaşları haklarını vermeye çalışıyorlar...

Türkiye AB üyesi olursa zaten Kuzey ve Güney Kıbrıs arasında hudutlar kalkacağı için amaçlarına ulaşmış olacaklar.

Mal, sermaye ve hizmetlerin Kuzey ve Güney Kıbrıs arasında serbest dolaşımı, Güneydeki Rumların Kuzeye gelip gerekirse mahkeme kararları ile eski mallarına sahip olmalarına sebep olacak, kalan malları da, korkutarak vs. yolla satın alacaklar ve Türklerin AB ülkelerine gitmelerinin ortamını hazırlayacaklar.

Roma Anlaşmasının 3 c fıkrasındaki bir ilke (mal, hizmet ve sermayenin serbest dolaşımı) hiçbir anlaşma ile ortadan kaldırılamıyacağı için; Kuzeye Güney Kıbrıs arasında varılacak anlaşmaları AB birimleri uygulatmıyacaktır.

KKTC'nin yok olmasını göze almadan Türkiye'nin AB üyeliğini düşünmemesi gerekir. AB üyeliğini isteyenler gerçekte bunu biliyorlar ve KKTC'ni masaya koyarak tehlikeye, riske atıyorlar. Sayın Denktaş görüşmelere katılması için zorlanıyor. Kıbrıs'ın kaybından doğacak so rumluluk çok büyüktür. Bu büyük sorumluluğu AB muhipleri taşıyamaz.

Katılım Ortaklığı Belgesinde Kıbrıs ve Ege

Katılım Ortaklığında Kıbrıs ile ilgili olarak hazırlanan ilk metin ve itirazımız üzerine daha güçlendirilmiş olarak yazılan son metindeki hükümler aşağıya çıkarılmıştır.

ılk metinde "Kısa Vade Siyasi Kriterler" başlığı altında ve son (11'inci) paragraf olarak Kıbrıs konusu şu şekilde ifade edilmişti: "Siyasi diyalog çerçevesinde, BM Genel Sekreteri'nin Kıbrıs sorununa kapsamlı bir çözüm bulunması sürecinin başarılı bir sonuca ulaştırılması yönündeki çabalarının kuvvetle desteklenmesi".

ılk metinde Kıbrıs sorununun bu şekilde bulunmasını kabul etmeyip, Başbakan tarafından "AB ile ilişkilerimizi gözden geçirmemiz kaçınılmaz olacaktır" denmesi üzerine (Ek - D), madde başı "Siyasi Kriterler" yerine "Güçlendirilmiş Siyasi Diyalog ve Siyasi Kriterler" şeklinde değiştirilmiş, Kıbrıs ile ilgili hüküm son paragrafta iken vurgusu arttırılarak, takviye edilerek ilk paragrafa alınmıştır. Hüküm her anlamda daha güçlü hale getirildiği halde ilk sözden dönülmüş ve KOB kabul edilmiştir. Kabul edilen yeni hüküm ve başlığı şu şekildedir: Başlık: "Güçlendirilmiş Siyasi Diyalog ve Siyasi Kriterler", hüküm: "Helsinki sonuçları uyarınca siyasi diyalog çerçevesinde BM Genel Sekreteri'nin Kıbrıs Sorunu'na kapsamlı bir çözüm bulunması sürecinin başarılı bir sonuca ulaştırılması yönündeki çabalarının Helsinki sonuçlarının 9a paragrafında değinildiği şekilde kuvvetle desteklenmesi".

Birinci metni haklı olarak reddeden (Ek - D) Hükümetimizin daha ağırlaştırıldıktan sonraki ikinci metni niçin kabul ettiğini anlamak mümkün değildir.

Kıbrısla ilgili hükümdeki ağırlaştırmaya birinci metinde bulunmayan Ege Sorunu ile ilgili ("Orta Vade"ler arasına) yeni bir hüküm eklenmiştir:

"Helsinki sonuçları uyarınca, Siyasi Diyalog çerçevesinde BM şartı'nda belirlenen uyuşmazlıkların barışçı yollardan çözümü ilkesi altında çözümlenmemiş tüm sınır anlaşmazlıklarını ve ilgili diğer konulan çözmek yolunda her çabayı Helsinki sonuçlarının 4'üncü paragrafında belirtildiği şekliyle göstermesi"

Sonradan eklenen ve Başbakan ve yakınları tarafından kabul edilen bu hükme ve atıf yapılan Helsinki anlaşmasına göre Ege'deki Türk-Yunan anlaşmazlıkları 2004 yılından sonra Adalet Divanı'na götürülecek. Kabul edenler dahil herkes biliyor ki, sorun Adalet Divanında 15-0 Türkiye'nin aleyhine Yunanistan'ın lehine çözülecektir. O halde ilk metni niçin reddettik, ikinci metni neden kabul ettik? Bunun cevabını ben de bulamıyorum.

Yunanlılar, Ege sorununu 2004 yılında Adalet Divanına götürmek için oyalama içindeler. Adalet Divanına gidilmesi Yunanlıların isteği idi. Adalet Divanında Türkiye aleyhine karar çıktığı zaman Ege Yunanlıların olacak. O zaman bugünkü AB üyeliği yanlıları dünyanın neresine kaçacaklar?

Adadaki iki toplumun sorunu olan ve BM ile çözüme kavuşturulmaya çalışılan Kıbrıs sorunu, yanlış politika ve diplomatik hataların sonunda bir Türk-AB sorunu haline getirilmiş, eski anlaşmalar da yaralanmıştır.

Avrupa ınsan Hakları Mahkemesi 10 Mayıs 2001'de Kıbrıs Rum Kesiminin Türkiye'ye karşı başvurusunu karara bağladı. Türkiye'nin Avrupa ınsan Hakları sözleşmesinin bir dizi hükmünü ihlal ettiği sonucuna ulaştı. Türkiye'yi 13 madde altında suçlu buldu. Adanın güneyine giden Rumların mal ve mülklerine ulaşma haklarının engellenmesi nedeniyle mülkiyet haklarının ihlal edildiği sonucuna ulaştı.

1996'da sonuçlanan Louzidou davasında da, bu kişinin kuzeyde kalan mal ve mülklerine ulaşmasının engellendiği kararı alınmıştı.

Kıbrıs'ı ve Ege'yi göz göre göre tehlikeye atan sorumlular ve bunu çeşitli yollarla destekleyen eski diplomatlar, sebep olacakları kayıpların sorumluluğunu taşıyacaklar, uğrayacağımız kayıpların hesabını Kıbrıs şehit ailelerine de veremeyeceklerdir. Kıbrıs'taki 160 bin Türk'ü tekrar göç etmeye mecbur bırakmak onlara karşı büyük haksızlık olur.

Türk-ış'in yayımladığı AB niyetlerini açıklayan Ek-A'daki AB'nin Kıbrıs Kararları uyarıcı olmalıdır, şehitlerle, Ordumuz ile kurtarılan bölgeyi ve üzerinde yaşayan 160 bin insanımızı, politikacılarımız ve diplomatlarımızın hataları ve ilgisizlikleri sebebiyle Yunanlılara ve AB'ye bırakmamalıyız.

Bilinmelidir ki, AB'nin mal, sermaye ve kişilerin serbest dolaşım vazgeçilmez ilkesi durdukça, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti ve Türkiye'nin AB üyesi olması halinde bütün Kıbrıs'ın bir Yunan adası olması önlenemez.

ÖNSÖZ

Türkiye'nin Avrupa Birliği üyeliği; tarihimizin yönünü değiştirecek, yaklaşık bütün kültür unsurlarımızda dönüşümlere sebep olacak geniş kapsamlı, derin içerikli bir girişim.

Büyük önemine rağmen, "Avrupa Birliği'ne Neden Hayır" isimli ilk yayında da değinildiği gibi; bugüne kadar, kararlar verilirken hiç bir akademik araştırmaya, hiçbir stratejik enstitünün görüşüne başvurulmamış, TBMM'ne sonradan sadece bilgi verilmiş, geniş tabanlı danışmalarda bulunulmamıştır.

"Siyaset Meydanı" TV. programını yöneten Ali Kırca, "Ulusal Programın" yayımlanmasından birkaç gün önce, AB Genel Sekreterinden, canlı yayında bir konu hakkında açıklama istemiş, olumsuz cevap almıştır. Vurgulamak istediğimiz; çalışmaların son ana kadar kapalı tutulmuş olmasıdır.

Daha önceki jeopolitik kapsamlı yayınlarda, AB konusuna bölüm ayırmakla yetinilmişti. "Avrupa Birliğine Neden Hayır" isimli yayın ise bütünü ile AB'ye ayrılmıştır. Bu ilk yayında; sadece Kıbrıs, Ege... gibi güncel sebeplerle değil; coğrafya, tarih ve kültür içerikli olarak, jeopolitik düzeyde gerekçelerle AB'ye temelden karşı çıkılmıştır.

Yayın geniş şekilde yankılanmış, konuşulmuş, bir yıl geçmeden ikinci baskısı yapılmış; açıklanan gerekçeler ele alınarak tek satırına karşı çıkılmam ıştır. Bugün de bütün ayrıntıları ile geçerliğini korumaktadır. AB'ye temelden karşı çıkan yayın olduğu için gelecekte belge değeri kazanabilir.

Gerçekte AB yandaşları; Kıbrıs, Ege, üniter yapı, Bizans, Ermeni iddiaları, bağımsızlığımız, egemenliğimiz gibi konulara hiç yanaşmıyor, AB üyeliğinin bu duyarlı sorunları nasıl etkileyeceği üzerinde durmuyorlar. Sanki reddeden varmış gibi, sadece genel olarak insan haklan ve demokrasi üzerinde duruyorlar. ışin acı yanı, AB üyeliğinin bu alanlarda bizi geliştireceğini, eğiteceğini savunuyorlar. Sivas Kongresi sırasında benzer fikirler "Manda" başlığı altında tartışılıyordu.

Aynı konuda, ikinci bir yayına gereksinme duyulması, ara dönemdeki gelişmeler sebebiyledir

Jeopolitik ortam çok sık değişmiyor. Bu nedenle de dikkatleri güncel konular üzerinde yoğunlaştırmak, yayını küçülterek okunulabilirliğini artırmak için jeopolitik değerlendirme bir başka yayına ertelenmiştir.

Bu yayında; güncel anlaşmazlık konulan; Atatürkçülük ve Türk Devrimi; Katılım Ortaklığı Belgesindeki sorunlar; din ve Patrikhane dertleri ile Gümrük Birliği üzerinde durulmuştur.

Birinci yayında bulunan ekler bu ikinci yayına alınmamış, gerekli olan başka ekler konmuştur. Birinci yayındaki eklere bu yayın okunurken ihtiyaç duyulabilir.

ılk yayından sonraki gelişmeler arasında, gerçekleşen birçok olay, gelişmeleri etkilemiş ve aşamalandırmıştır: Zirve toplantıları (Nice, Laeken) Maastricht kararlarının bir uygulaması olarak ortak para biriminin (Euro) kullanılmaya başlanması, Türkiye'ye Katılım Ortaklığı (KO) belgesinin verilmesi, Türkiye'nin uyumunu içeren "Ulusal ProgranV'ın sunulması.

Ara süredeki gelişmeler; bazı konuları aydınlatmış, bazılarını öne çıkarmış, daha açık yorum yapılmasına olanak sağlamıştır.

ılk yayının kapağındaki AB bayrağını içeren şekil, her üye ülke için bir yıldız olduğu varsayımına göre çizilmiştir. Geçen zaman içinde 12 yıldızın hiç değişmeyeceği anlaşıldı. Konu, "AB'nin Hıristiyan Bayrağı" başlıklı bölümde ele alınmıştır.

Eleştirilerine açık olduğum değerli okuyuculardan, bu yayını önceki ile birlikte değerlendirmeleri ve yayının tamamını okumalarından başka bir dileğim yok.

SUAT ıLHAN

GİRİŞ

Dört mevsimi birarada yaşayan coğrafyamız; güzelliği, zenginliği ve eşsiz konumu ile, kendisine ruh veren Türk insanını bir ananın üretkenliğinde ve cömertliğinde yüzyıllardır destekliyor.

Acaba Avrupa Birliği üyeliğini isteyerek; coğrafyamıza, yüzyılların efendisi tarihimize; anıtsal kültürümüze bağlılıkta kusur mu işliyoruz?

Atatürk'ün bize kazandırıp emanet ettiği, kayıtsız şartsız millet egemenliğine dayalı; tam bağımsız Cumhuriyetimizi Avrupalıların yetki ve insafına emanet ederken hata yapmıyor muyuz?

Egemenliğimizi ve bağımsızlığımızı paylaşacağımız Avrupa; yüzyıllarca Türkü "öteki" tam Türkçesi ile "hasım" saymaktan vaz mı geçti?

Avrupa Birliği; Avrupa'yı hatıraları ile yaşayan bir bölge olmaktan kurtarabilecek mi? Emperyalizm ve sömürgeciliğin bu zengin müzesi, yeni bir etkinliğin odağı olabilecek mi? Avrupa, devam eden bir düşüş içerisinde mi, yoksa düşüşten sonra başlayan bir yükselişin boyun noktasında mı bulunuyor? Dinamik bir yerde mi yoksa durgunluğun çırpınışı içerisinde mi?

Bütün bu sorular sağlam jeopolitik araştırmalara dayalı cevaplara kavuşturulmamıştır.

çok yönlü bir kavşakta bulunuyoruz. Seçeneği bol, bir ölçüde önü az görülen evrensel ölçülerde canlı bir jeopolitik yapılanma durağındayız. Hızlı düşünülmesi, fakat doğru önlemler üretilmesi gereken bir dönüm noktasındayız.

Avrupa Birliği üyesi olmayı istemek büyük değişikliklere, hatta dönüşümlere sebep olacak çok zor bir karar. Bir iki kişinin siyasi tercihine; büyük bir milletin tarihi ve geleceğe yönelik kaderi emanet edilmemeli.

Anayasa ıhlali

Anayasamızın 90'ıncı Md. (Ek-B) 4'üncü paragrafı ihlal edilerek; Helsinki Kararlan, Katılım Ortaklığı Belgesi ve bunlara göre hazırlanan Ulusal Program Anayasada ve diğer yasalarda yüzlerce değişikliği ve yeni yasaları gerektirdiği halde "Bir kanunla uygun bulunmaları" gerçekleştirilmemiştir. Bu bir anayasal ihlaldir. AB üyeliği ile ilgili anlaşmalar -1963 Ankara anlaşması hariç-Anayasanın gereği yerine getirilmeden yürürlüğe konmuştur.

Yapılan eksik işlemlere gerekçe olarak Gümrük Birliğinde "Karar", Ulusal Programda "Program" isminin kullanılması gösteriliyor. ısmi ne olursa olsun yasa değişikliğini gerektiren ve dış ülke veya ulusüstü birimlerle yapılan her tür sözleşmeye 90'ıncı md. (Ek - B) hükümleri uygulanmalıdır.

Meydan Laroussa'da Andlaşma şu şekilde açıklanıyor: "Bir fiilin yapılması için iki kişi veya daha çok kimse arasında karşılıklı söz vermek." Hukuki anlam: "ıki veya daha çok hükümet arasında imzalanan yazılı sözleşme". Gümrük Birliği de, Ulusal Program da bu tanımlarla örtüşüyor.Bu sebeple her iki metni de TBMM'nin "Bir kanunla uygun bulması" gerekiyor.

Ansiklopedide şu açıklamalar da bulunuyor: "Bir antlaşma iki veya daha çok devletler hukuku üyesini, düzenlenecek meselede ortak hükümlerle bağlayan ve tarafların uyarlı hareketlerini kaydeden bir uyuşmadır." Görüldüğü gibi taahhütleri içeren bütün uyuşmalar, iki veya daha fazla devletler hukuku üyesinin katılımı ile yapılmışsa bu bir antlaşmadır (veya anlaşma). "Gümrük Birliği" ve "Ulusal Program" gibi belgelerin ismi "anlaşma" olmasa da yapılan iş bir anlaşmadır. 90'ıncı md. gereğince, kanun değişikliklerini gerektirdikleri için, her ikisini de TBMM'nin "Bir kanunla uygun bulması" gerekiyor. Bu sebeple her iki anlaşmanın da geçerlilikleri tartışmalıdır.

Gözetilen Amaç (Aradıklarımız)

Avrupa Birliği üyeliğinin götüreceklerinin tartışılması; demokrasimizin ve insan haklarının gelişmesini istememek anlamında yorumlanmamalıdır.

1919 yılından bu yana evrimleşerek gelişen Türk Devriminin ve bunun dayanağı olan Atatürkçü Düşünce Sisteminin amacı; tam bağımsız, kayıtsız şartsız millet egemenliğine sahip, he'r çağda çağdaş demokratik yapı ve kişiye yönelik haklardır. Atatürk açıklanan bu amaçla kişiliğini özdeşleştirmiştir: "Bağımsızlık ve özgürlük benim karakterimdir."

Bağımsızlığımızı, egemenliğimizi koruyarak demokratik yapımızda ve insan haklarında bugüne kadar gerçekleştirdiğimiz gelişmeler; ülkemizin, toplumumuzun yaşadığımız üstünlüklerini ve doğu dünyasına örnek gösterilmesini sağlayan vazgeçilmez değerlerimizdir. Demokratik yapı ve insan haklarında katedeceğimiz geliş meler gelecekte de temel değerlerimiz olmaya devam edecektir. Anlatılmaya çalışılan şu: AB üyeliğine "hayır derken, bu büyüklüklerden ve güzelliklerden vazgeçmiyoruz. Sadece, Atatürk'ün kurduğu bağımsız, millete menliğine dayanan Cumhuriyetimiz ve ülkemizin bütünlüğü korunmaya çalışılıyor.

Atatürk'ün gerçekleştirdiği ve gençliğe emanet ettiği bağımsız yapımız; ülkemizi ve ulusumuzu AB'nin tehditlerine, Batı'nın düşünce ve politikalarının bir aracı,hatta hastalığı olan emperyalist emellerine karşı güvence sağlayacak ilk engeldir. önlenmesi mümkün olmayan küreselleşmenin getirilerinden yararlanıp götürülerine karşı direnebilmek için de bağımsız olmamız gerekiyor, Sadece bağımsız bir Türkiye, AB'nin kendi amaçlarına gün ekonomik ve sosyal politikalarına karşı koyabilir. Bağımsızlığımızı koruyarak, AB dış politika yörüngesinnden ve yönlendirmesinden kurtulur; kendi bağımsız politikalarımızı yapar ve uygulayabiliriz.

Kısaca, varlığımızı korumamız ve gelişmemiz; AB politik vesayetindeki bir Türkiye ile değil, bağımsız Türkiye ile mümkündür.

AB'ne "hayır" demeyip, kapısında umutla beklediğimiz için seçenekli politikalar üretemiyoruz.

Aradığımız, Atatürk'ün kurduğu Cumhuriyeti korumak ve aynı zamanda her çağda çağdaş değerlere sahip olmaktır.

AB'ne üye Olma Beklentisinin Getirdiği Sorunlar

Türkiye'nin AB üye adaylığı ve gerçekleşirse üyeliği sebebi ile karşı karşıya kaldığı ve kalacağı sorunlar yedi başlık altında toplanabilir. Bu sorunlara güvenli yanıtlar bulmak zorundayız.

1. Katılım Ortaklığı belgesinde bulunan "Siyasi Kriterlerle" ilgili sorunlar:

Kıbrıs ve Ege'deki haklarımızın korunması; Türkiye'nin üniter yapısının, bütünlüğünün korunması; Göç sorunu...

Bölücülük konusundaki gelişmeler ve Kıbrıs çıkmazı AB'ye verilen tavizlerin eseridir. AB üyeliği yandaşları bu sonuçlarla öğünemezler.

2. Avrupa Parlamentosu ve diğer alt birimleri tarafından Türkiye hakkında alınan düşmanca kararlar. Bu kararların bir kısmı Ek A'ya çıkarılmıştır.

3. Ermeni iddialarmdaki gelişmeler ve Avrupalılar tarafından Bizans'a verilen can suyu.

4. 2500 yıldan daha uzun bir süre içinde, yeryüzünün zamanındaki bütün coğrafyalarında oluşan; bütün büyük kültürlerle gerçekleştirilen alış-verişlerle (çin, Hint, Orta Doğu, Anadolu, Avrupa... kültürleri) gelişen, zenginleşen; gizemli, görkemli, özgün kültürümüzün (Dil, tarih, din, sanat, folklor, örf-adet-gelenek, devlet yapısı, askerlik...) Avrupa kültürü içerisinde eritilmesi (bütünleşmesi, entegrasyonu).

5. AB'nin sosyal ve ekonomik sorunları ile dış politika ilke ve uygulamalarına ilelebet bağlı kalınacak olması.

6. Atatürkçü düşünce ve Türk Devrim uygulamasından (Tam bağımsızlık; kayıtsız, şartsız millet egemenliği... gibi) sapma ve ödün verilmesi.

7. Türkiye AB üyesi olduktan sonra zayıflatacakları, etkisizleştirecekleri ilk kurum; yüzyıllardır sıkıntısını çektikleri, bundan sonra da amaçlarına engel olarak görecekleri "Türk Ordusu" olacaktır.

Türk tarihinin ve ulusal yaşamamızın yönünü değiştirecek, beş bin yılda oluşmuş Türk Kültüründe dönüşüme sebep olacak böylesine büyük bir karar, Avrupa Parlamentosunda parlamenter olmak gibi, kişisel siyasi amaçlara mahkum edilmemeli, edilememeli.

Bazı Güncel Sorunlarda Durum

Bu yayında öncelik ve ağırlıkla, ülkemizle ilgili güncel (real politik) ve yaşamsal sorunlar ele alınmış, aşağıya bu konuların bir kısmı hakkında kısa sonuçlar çıkarılmıştır:

AB'nin ilk ve ana dayanağı olan Roma Anlaşmasının 3 üncü Md. C. fıkrasına göre: "Kişiler, hizmetler ve sermayelerin serbest dolaşımına ilişkin engellerin kaldırılması" gerekmektedir. Bu hüküm Avrupa Birliğini var eden temel ilkedir. Kuzey Kıbrıs ile Güney Kıbrıs arasında varılacak anlaşmaya bu ilkeye aykırı olarak konulacak her türlü hüküm; Kuzey Kıbrıs ister güney Kıbrıs ile isterse Türkiye ile birlikte AB üyesi olsun; Avrupa Parlamentosu, Konsey veya Adalet Divanı tarafından iptal edilecek, kuzey ve güney arasındaki hudut kaldırılacak; bu durum KKTC'nin ve orada yaşayan 200 bin insanımızın sonu olacaktır.

Katılım Ortaklığı belgesi; Ege Denizi ile ilgili sorunların (sınır sorunları) görüşmeler yolu ile 2004 yılına kadar çözülmemesi durumunda, sorunun Adalet Divanına götürülmesini öngörmektedir. Yunanistan da bunu istiyor: Biliyorlar ki, konu Adalet Divanına gittiği takdirde sorun Yunanistan lehine 15-0 karara bağlanacaktır. AB muhipleri, böyle bir karar karşısında Türk Kamuoyu önünde kendilerini nasıl savunacaklar? özür dilemeleri yetmez.

Türkiye'nin bütünlüğünü, ulusumuzun birliğini boğacak birçok öneri Katılım Ortaklığı içindeki üyelik şartları arasında bulunuyor, AB organları ve görevlileri her fırsatta bu ölçütleri Türkiye'nin önüne koyuyorlar.

AB bugüne kadar çeşitli girişimleri sonucunda, bütünlüğümüzü ve birliğimizi tehlikeye sokan bir yığın gelişmeye sebep olmuştur.

Birçok ulusal parlamento sözde Ermeni Soykırımı'nı kabul etmiştir. Avrupa Parlamentosu onlardan bir adım ileri giderek, soykırımın varlığını kabul etmiş, ek olarak Türkiye'nin de kabul etmesini karara bağlamıştır. Bu karar konuyu ikinci aşamaya taşımıştır. Bundan sonraki aşamalar tazminat ve toprak talebidir. üye olmamızdan sonra bu aşamalarla ilgili kararlar sürpriz olmayacaktır. Bu da bir AB getirişidir.

ılki 1929'da, 19'uncusu 1998'de Boğaziçi üniversitesinde, 20'ncisi 2001'de Fransa Cumhurbaşkanı J. Chi-rac'm başkanlığında Paris'te yapılan Bizans toplantıları kulislerinde; Fener Rum Ortodoks Kilisesi yerine; Aya-soiya Müzesi Merkez, ıstanbul Surları hudut olan bir Rum Ortodoks Devleti'nin kurulması; Sultan Ahmed Camisi yıkılarak altındaki Bizans kalıntılarının gün yüzüne çıkarılması görüşülüyor. Anadolu'daki eski - yeni bütün kiliseler canlandırılmaya çalışılıyor. Bütün bu girişimler, AB üyesi Türkiye'de çok daha kolay ve başarılı şekilde uygulanacaktır.

Atatürk'ün kurduğu Cumhuriyet'in AB üyeliği sonunda uğrayacağı kayıplar kendi bölümünde geniş şekilde işlenmektedir.

AB'nin Gelişme Yönü

AB'de gelişme; a. derinleşerek b. yaygınlaşarak sürdürülüyor.

Kurumlar yeni yetkilerle donatılırken, üyeler arası bağları güçlendirici önlemler alınarak içerik destekleniyor. Aynı zamanda yeni üyelerle kapsam yaygınlaştırılıyor.

şüphesiz ki gelişmenin en önemli ayağı mali sorunlar: Bütçeye, üye ülkelerden her birisinin ne kadar katkıda bulunacağı; bölgesel politikalara kaynak ayrılması; yeni üyelerin sebep olacağı ek giderler; tek para'nın getireceği sorunlar, ıngiltere, ısveç ve Danimarka'nın para birimine dahil olmaması; Euro'nun dolar karşısında 1.17'den 0.89'a değer kaybı, tarım alanında çözümsüz sorunlar, ekonomiyi etkileyen sosyal tepkiler (Grevler vb.); göç sorunu... gibi zaman içinde ve AB genişledikçe çoğalacak bir yığın dert, iç ve dış tartışmalara, sürtüşmelere sebep olacaktır. Bu sorunları sayfalarla uzatmak mümkün.

Herhalde günümüzdeki en önemli sorunlardan ikisi; kaybedilen uluslararası etkinlik ve henüz askeri güce sahip olunamamasıdır. Alman Başbakanı Gerard Schroder çare olarak federatif sisteme geçişi öneriyor. Bu öneri, Maastricht'te alınan "Avrupa Parlamentosu ve diğer AB birimlerinin yetkilerinin artırılması" kararının uygulamaya konmasını gerektiriyor.

Nice toplantısında, Avrupa Parlamentosunun yetkilerinin Avrupa Konseyi yetkileri ile eşitlenmesi kararma değinilmişti. Avrupa Konseyi'nin bir senato haline getirilmesi öneriler arasında bulunuyor. Merkezi AB birimlerinin yetkilerinin artışı, üye ülkelerin bağımsızlık ve egemenliklerinin gerilemesini getirecektir.

AB'nin Geleceği ile ılgili Göstergeler

En az araştırdığımız konu Avrupa'dır.

Avrupa 21'inci yüzyılda, geçmiş yüzyılların Avrupası ile aynı değil. Avrupa dışı dünya da eskisinden çok farklı.

Avrupa'nın egemenlik ve sömürüsünden kurtulmuş, değişmiş, gelişmiş başka bir dünya var. AB'nin hesaba katması gereken; ABD, çin, Japonya, Afrika, Orta Doğu, Güney Doğu Asya... gibi değişik yapılarda güçler oluştu. Bunlar artık, Avrupa'nın hizmetinde değil; bir anlamda tam karşısındalar. Avrupa ise, 20'nci yy.da yaşadığı iki dünya harbinde ve soğuk harpte çok ciddi kayıplara uğradı.

Birçok Batılı araştırıcı Avrupa'nın geleceğini çok parlak görmüyor. Bu konu ilk kitapta "Avrupa Tükeniyor mu?" başlığı altında ele alınmıştır. Konu çok içerikli ve kapsamlı. Düşünmeye davet için, bu yayında Avrupa'nın geleceğini etkileyebilecek konuların sadece başlıklarının sayılması ile yetinilecektir.

o AB kendisine hayat ve güç veren; bir anlamda kimliğinin bir parçası haline gelen bütün sömürgelerini kaybetmiştir. önemli ve yeterli hiçbir stratejik kaynağa sahip değildir.

Ham madde, ucuz işçi ve pazar ihtiyacı içinde bulunuyor. Bu üç eksik, AB için her dönemde ve her koşulda ciddi sorunlar yaratacak önemde alanlar.

o AB'nin noksanlarını gidermesi; petrol ve diğer stratejik kaynaklara yeterli miktarda, uygun fiyatlarla ulaşabilmesi için, ABD'nin dünya üzerindeki emperyalist etkinliğine ihtiyacı devam ediyor. Bu desteğin devamlı ve garantili olacağı varsayılamaz.

o AB henüz NATO olanakları dışında askeri güce sahip değildir. Terör ve güvenlik alanında ABD'nin varlığı AB için önemini uzun süre korumaya devam edecektir.

o AB'nin dış politika ilkeleri belirginleşememıştir. o AB'nin kuruluşundan önce, Avrupalı ülkeler arasındaki rekabet, konu ve alan olarak daha yaygındı. Avrupa'daki olumlu gelişmelerin sebeplerinden birisiydi. örnek olarak silah sanayiindeki yarışma, teknoloji ve endüstrinin gelişmesinde itici bir etki yaratıyordu.

Bugün AB içindeki rekabet, aynı yasal ortama ve aynı koşullara bağımlı oldukları için daha durgun, heyecansız olmakta, rekabet birbirlerine engel olma şekline dönüşebilmektedir.

o AB içinde, çeşitli alanlarda üyeler arasındaki farklı uygulama, onların deyimi ile çok vitesli sistem (yönetimde farklı temsil, para birliğinde ve gümrüklerde üyeler arasında farklı uygulama...) ve kültür konularında giderilemeyen ayrılıklar yeni sorunlara kaynak olabilecek yapı özellikleridir.

o Almanya'nın artan etkinliği, belirleyici, yönlendirici davranışları ayrıca AB içindeki gruplaşmalar sorun kaynakları olabilir.

o ısteğini yitirmiş AB odağında, tarihi hırsları depreşmiş Almanya'nın tutumu ve girişimleri birliğe zarar verebilir.

o Avrupa'nın yapı ve gelenek olarak emperyalist uygulamalara bağımlılığının yaratacağı sorunlar göründüğünden daha ciddi kayıplara sebep olabilir.

o Yeni üyelerin ekonomik, sosyal ve politik külfetleri olacaktır.

o AB'nin geleceği ile ilgili olarak, ABD ile karşılaştırmalı rakamlar Radikal gazetesinde (19 Mart 2001) yayımlanmıştır:

Milli gelirden bilgi ve iletişim teknolojisine ayrılan pay: ABD % 8.6; AB % 6.1.

ınternete bağlı ilk okul oranı:ABD % 95; AB %45 Bilgisayara sahip olma: ABD % 52; AB% 25

Patent çıkarma giderleri: ABD'nin AB'den 15 kat fazla

Yeni kurulan şirketlere katılım: ABD'de AB'den 3 kat fazla

ışsizlik oranı: ABD % 4, AB % 9

AB'nin sorunlarım artıran, çapraşık ve karmaşık duruma sokan konuların sayısı elbetteki çok daha fazla.

Vurgulanmaya çalışılan; üyesi olmak için çırpındığımız Avrupa Birliğini yeterince tanımadığımız; gelişme yönünü ve eğilimini dikkate almamamız.

şurası kesin ki; Avrupa 18-20'nci yy.ların Avrupa'sının yerinde ve etkinliğinde değil. Mevcut yapısı, olanakları ve gelişen diğer evrensel güç odakları sebebiyle eski etkinliğine kavuşması da beklenmemelidir.

Avrupa yardım istenecek değil, yardım edilmesi gereken bir geleceğe eğilimli görünüyor.

Avrupa'nın bugün sahip olduğu bilgi ve deney birikimi, sosyal disiplin, sermaye birikimi, girişimci ruh; kaybedilmesi mümkün, değişken unsurlar olarak düşünülmelidir.

Avrupa Birliğinde Belirsizlikler

AB içinde, bazı yayınlarda "çok viteslilik" olarak adlandırılan ve farklı hıza sahip üyelerin farklı aşamalarda olabileceğini anlatan bir uygulama, bir yönü ile belirsizlikler yaşanmaktadır.

üyelik Durumları Arasındaki Farklar:

Tam üyeler: Almanya, Fransa, ıngiltere, ıtalya, ıspanya, Hollanda, Belçika, Portekiz, Yunanistan, Lüksemburg, ısveç, Danimarka, Avusturya, Finlandiya, ırlanda.

Resmi üye Adayları

: ıleri görüşme aşamasında olanlar: Polonya, Macaristan, çek Cumh., Malta, Güney Kıbrıs, Estonya.

Görüşmeye Yeni Başlanılan üye Adayları: Slovakya, Slovenya, Romanya, Letonya, Litvanya, Bulgaristan.

Türkiye'ye Katılım Ortaklığı verilmiş ve Türkiye Ulusal programı hazırlamıştır.

Kararsızlar: ısviçre, Norveç, ızlanda.

Bekletilenler: Hırvatistan, Bosna-Hersek, Yugoslavya, Arnavutluk, Makedonya, Moldova.

Belirsiz ülkeler: Rusya, Ukrayna, Belarus, Gürcistan, Ermenistan, Azerbaycan.

Tek Para Birimine Geçiş Farklılıkları

: Euro'ya geçenler: Fransa, Almanya, ıtalya, ıspanya, Hollanda, Belçika, Portekiz, Yunanistan, Lüksemburg, Avusturya, Finlandiya.

Eııro'ya Geçişini Erteleyenler: ıngiltere, ısveç, Danimarka.

Nice Zirvesinin Getirdiği Uyumsuzluklar:

Nice Zirvesi üyelerin AB yönetimindeki temsil oranlarını belirleme işlevi sebebiyle zor geçmiştir. Almanya ve diğer ağırlıklı ülkeler, 2010 yılından önce katılım oranlarını belirleyerek, ileride doğabilecek tartışmaları önlemiş oldular.

Bu toplantıda AB'nin 2010 yılındaki üye sayısı da belirlenmiştir.

üye sayısı, 12 aday ülkenin katılımı ile sınırlanmıştır. Türkiye adaylar arasında bulunmamaktadır. Türkiye'nin 2010 yılından sonraki durumu hakkında da bir açıklama yoktur. Bir ara, AB dönem başkanı Fransa Dışişleri Ba-kanı bir açıklama yapacağı duyurulmuş, fakat gerçekleşmemiştir. Onun yerine Fransa Meclisi Dışişleri Komisyon Başkanı François Loncle "Tarihi ve coğrafi özellikleri dikkate alınınca Türkiye AB'ye hiçbir zaman giremez" demiştir.

Nice kararları 2010 ve sonrası içindir ve bu kararlar içinde Türkiye yoktur. Türk yetkililer kararın değiştirilmesi için, AB dış kapı eşiğinin önünde bekleşiyorlar. Olan bizim ulusal onurumuza oluyor.

Avrupa Komisyonunda Temsil;

2005 yılına kadar her üye ülkenin komisyonda bir temsilcisi olacak: Almanya, ıngiltere, Fransa, ıtalya 30'ar oyla en yüksek hakka sahipler. Malta, Lüksemburg, Kıbrıs Rum kesimi 3'er oy ile en az oy hakkına sahip bulunuyorlar.

Toplam oy sayısı 321, nitelikli çoğunluk 231(% 71.9) olacak.

Komisyon başkanlarını Avrupa Parlamentosu belirleyecek.

Avrupa Parlamentosu Komisyon başkanı'nın yetkilerini artırabilecek, Komisyon başkanı bir üyenin görevine son verebilecek.

Konseyde Temsil

Halen 87 olan üye sayısı 12 aday ülkenin katılımı ile 345'e yükselecek. Nitelikli oy çokluğu: 255 oy (%74.6).

üyeler: Almanya (29), ıngiltere (29), Fransa (29), ıtalya (29), ıspanya (27), Hollanda (13), Yunanistan (12), Belçika (12), Portekiz (12), ısveç (10), Avusturya (10), Danimarka (7), Finlandiya (7), ırlanda (7), Lük-semburg (4).

Adaylar: Polonya (27), Romanya (15), çek Cumhuriyeti (12), Macaristan (12), Bulgaristan (10), Slovakya (7), Litvanya (7), Letonya (4), Slovenya (4), Estonya (4), Kıbrıs Rum kesimi (4), Malta (3).

Avrupa Parlamentosunda Temsil.

Nice toplantısında alacağı kararlar tavsiye niteliğinden çıkarılarak "Konseyinkilerle" eşit düzeye getirildi.

Mevcut 626'üye sayısı, adayların katılımı ile 738'e yükselecek (Parantez dışındaki rakamlar bugünkü mevcutları, parantez içindeki rakamlar l Ocak 2004 yılından sonraki mevcutları gösteriyor): Belçika 25 (22), Danimarka 16 (13), Almanya 99 (99), Yunanistan 25 (22), ıspanya 64 (50), Fransa 87 (72), ıtalya 87 (72), ırlanda 15 (12), Lüksemburg 6 (6), Hollanda 31 (25), Portekiz 25 (22), ıngiltere 87 (72), Avusturya 21 (17), Finlandiya 16 (13), ısveç 22 (18). Toplam 626 (535). Adaylar ile toplam 732 üye olacak.

Adayların Parlamenter Sayısı: çek Cumhuriyeti 20, Macaristan 20, Polonya 50, Romanya 33, Bulgaristan 17, Estonya 6, Letonya 8, Litvanya 12, Slovenya 7, Slovakya 13, Güney Kıbrıs 6, Malta 5.

Görüldüğü gibi AB içindeki birçok konuda, üyeler arasında farklılık yaratılmıştır. Bu farklılıkların nasıl bir gelişme göstereceği, hangi sonuçlarla karşılaşılacağı bilinmiyor.

AB'de Halktan Kopuk Gelişme

AB'deki kararların halkın katkı ve katılımına olanak vermeden alınması eleştirilere sebep oluyor.

Avrupa kamuoyunun bazı çevrelerinde "Bindik bir alamete gidiyoruz kıyamete" görüşü yayılıyor.

Europen Voice gazetesi "AB vatandaşlarının görüşlerinin dikkate alınmadığı kanısında olmaları çok ciddi sorun yaratıyor" şeklindeki tesbitinden sonra, "AB anlaşma, tüzük ve yönergelerinin halkın anlayacağı dilden olması gereği üzerinde" duruyor ve "Herşeyden önce kamuoyuna saygı ve vatandaşa görüşlerinin dikkate alındığının gösterilmesi gereğini" vurguluyor.

Avrupa Parlamentosu Başkanı Nicole Fontain'e göre "Hazırlık yapılmaksızın euro'ya geçiş halk ayaklanması bile çıkarabilir."

Göteborg'daki liderler zirvesinde küreselleşme karşıtlarının yaptıkları gösterilerin değerlendirilmesi isteniyor.

Türkiye'de kamuoyu tamamen dışlanmıştır. ön sözde bir örnek olarak Ulusal Program'ın nasıl gizlilik içinde hazırlanıldığına değinilmişti. Kaldı ki, bazı çevrelere göre 90 bin, bazı çevrelere göre 120 bin sayfa olan AB mevzuatı, bugün (2002) Türkçeye çevrilmemiştir. Sadece halk değil, bizi apar topar 12 yıldızlı AB bayrağı altına toplamaya çabalayan, kararlar alan yöneticilerimiz de bunlardan habersiz.

Ortak Kültür Unsurlarında Gelişmeler

Bazı yetkililerin "Bugün AB'yi kurmaya başlasak, kültürden başlardık" dediklerine önceki yayınlarda da yer verildi.

Uluslararası birlik kurulmasında; birleşen coğrafyanın oluşturduğu bütünlük ve kültür unsurlarında ortak değerlere sahip olunması olmazsa olmaz koşullardandır.

AB oldukça güçlü bir coğrafi bütünlük içeriyor. üç tarafı, Kara Deniz'i de dikkate alırsak daha fazlası güvenli sınırlara dayalı. Bu bütünlük birliğin zaman içinde güçlenmesine katkıda bulunacak bir değerdir.

Kültür unsurlarından ortak değer olarak Hıristiyanlığın öne çıkarılmasına çalışıldığı ve bu konuya büyük özen gösterildiği görülebiliyor. Avrupa Birliği bayrağının Hıristiyanlıkla ilgili bazı ilkeleri simgelediği ilgili bölümde açıklanmaktadır. AB on iki yıldızı kağıt Euro'lara da, madeni Euro'lara da konmuştur. Böylece AB, Hıristiyanlık etrafında kuvvetli bir birlik sağlamaya, ortak kültür unsurlarını din unsuru yolu ile güçlendirmeye çalışıyor.

AB ortak kültür unsurlarında en fazla sorun olan, dil farklılıklarıdır. Avrupa'da nüfusun yarısı ikinci bir dil biliyor. Her üç Avrupalıdan birisi ıngilizce biliyor, Fransızca % 15, Almanca % 9, ıspanyolca % 5 ikinci dil olarak biliniyor. Doğu Avrupa'da Rusça bilenler fazla. AB tercüme işlerine yılda 300 milyon dolar harcıyor. Sorun ortada.

AB içinde, diğer kültür unsurlarında ekonomik, politik, sosyal entegrasyon sebebiyle ortak değerlere ulaşılması, zaman içinde çözülebilir. Fakat siyasi, özellikle ekonomik rekabet konusunda, uyumlu ortamın korunması kolay olmayacaktır.

Türkiye coğrafyasının, Avrupa coğrafi bütünlüğünü tamamlamadığı görülebiliyor. Türkiye'nin coğrafi konumunun taban oluşturduğu Türkiye jeopolitik konumu, AB için bazen çözümsüz sorunlar taşıyacaktır. örnek olarak Türkiye'nin Kafkasya, ıran, Irak, Suriye, Orta Doğu, Orta Asya, Rusya gibi ülke ve bölgelerle ilgili sorunları, büyük ölçüde AB sorununa dönüşecek. Avrupa'nın böyle bir sonucu üstlenmesi kolay değil.

Türkiye'nin üye olması AB'ni en fazla kültür alanında yeni karar ve çalışmalara yönlendirecektir.

Türkiye ise, büyük ve gizemli kültürümüzün AB kültürü ile entegrasyonu sonucu, kültür boşluğu (Cultural lac), kültür yozlaşması ve kültür erozyonu ile karşı karşıya kalacak, ve bunlarla başetmeye çalışacaktır. Büyük olasılıkla Türk yetkililer bu konuyu da kendi başına, kendi haline, başıboş bırakacaktır.

Bizi Ne Kadar ıstiyorlar?

önceki yayına, Fransa eski Cumhurbaşkanı Giscard d'Estaing; CDU (Alman Sosyal Birlik Partisi) eski başkanı ve eski Başbakan Kohl'ün; aynı partinin Avrupa politikası sözcüsünün; Almanya eski başbakanlarından Helmuth Schmith'in... Türkiye'nin AB üyeliğine karşı çıkan sözlerinden alıntılar yapılmıştı. Bu tür açıklamalar ne yazık ki durmuyor. Bizim yöneticilerimiz ve bazı çevrelerimiz bu ağır sözleri anlamak istemiyorlar, hafife alıyorlar, topluma önemsiz göstermeye çalışıyorlar.

H. Kohl, Avrupa Halk Partilerinin (ETP) Berlin'deki 14'üncü Kongresinde; Avrupa Birliği'nin Hristi-yanlık değerlerinden vazgeçmemesi gerektiği üzerinde tekrar durmuş, Avrupa'nın Antik Hümanizm ve Hristi-yan dünya görüşü temelleri üzerinde kurulduğunu tekrar etmiş, şunu söylemiştir: "Hristiyan dünya görüşü ve Hris-tiyanlık değerlerinin olmadığı bir Avrupa benim Avru-pam değildir."

Zirve toplantısı sebebiyle Nice'de bulunan Fransa Meclisi Dışişleri Komisyonu Başkanı François Loncle "Tarihi ve özellikleri dikkate alınınca Türkiye AB'ye hiçbir zaman giremez" demiştir.

Almanya'nın eski başbakanlarından Helmuth Sch-mith, ilk yayına alınan konuşmasından sonra "Avrupa 'nını Kendini ıdamesi - 21'inci Yüzyıl ıçin Perspektifler" isimli bir kitabı yayımlamıştır.

H. Schmith bu defa Türkiye'nin AB üyesi yapılmaması hakkındaki görüşlerine gerekçeler göstermiştir. "Türkiye'nin nüfusu, şu anda 65 milyon, 35 yıl içinde bu sayı 100 milyona çıkacak. 21. yüzyılın sonlarına doğru Türkiye'nin nüfusu Fransa ve Almanya'nın toplamı kadar olacak. Türkiye'yi AB'ye almak isteyenlerin bu rakamları akıllarında tutmaları lazım." "Türkiye'nin Suriye, ıran ve Irakla sınırı var ve Yunanistan ile yüzyıllardır sürtüşmektedir ki bu sürtüşmenin tek sebebi Kıbrıs değildir. Türkiye bölgede kendi çıkarları olduğu için Ortadoğu'da yaşanan her savaşa endirekt de olsa katılmıştır.", "Türkiye ile Rusya arasındaki yüzyıllardır süren kin, özellikle Orta Asya'daki cumhuriyetlerin bağımsızlıklarını kazanması sonrası, her an yeniden canlanabilir." "Türkiye'nin AB'ye alınması bağlamında gözden kaçırılmaması gereken önemli kültürel farklar da var." "Türkiye ile Avrupa arasındaki kültürel farklar, Rusya ve Ukrayna ile aramızdaki farklardan çok daha derindir." "Aslında Türkiye'ye karşı açık kartlarla oynamak yerinde olurdu."

ıngiliz The Guardian gazetesi 11 Eylül 2001'de ABD'nde gerçekleştirilen terör olayını "11 Eylül 1683"te-ki Viyana yenilgisinin Müslümanlar tarafından alınan intikamı olarak değerlendirmiştir. Gerçek bir fikir çirkinliği ve sosyal cehalet.

Bütün bu yetkililerin söylediklerine ve bazı araştırmalara göre, Avrupalıların sadece % 30'undan daha azı tarafından desteklenmesine rağmen, Türkiye'nin AB üyeliği gerçekleşirse; AB üyesi olarak ne tür zorluk, dışlama, aşağılama, horlama ile karşı karşıya kalacağımızı, çok zaman yalnızlığa itileceğimizi, her zaman "öteki" muamelesi göreceğimizi, kulis oyunları ile Türkiye üzerindeki her tür emellerini gerçekleştirmeye çalışacaklarını ve gerçekleştireceklerini düşünmeliyiz.

Bütün bu kötü sonuçlar; elbetteki, bildikleri yabancı dile güvenerek, Avrupa Parlamentosunda üye olmayı umanların hayallerinin yanında küçük kalıyor.

15 üye ülkede yapılan kamuoyu yoklamasında, aday ülkelerden hangilerinin üyeliğinin istendiği sorulmuş ve şu sonuçlar alınmıştır: Norveç'i isteyenler % 70, ısveç'i % 69, Malta'yı % 50, Kıbrıs'ı % 44 (Kuzey Kıbrıs ile birlikte), Türkiye en az istenen ülke (13'üncü) % 30.

Türkiye AB ilişkileri bağıtlı olarak 40 yıla ulaşmıştır (1963 Ankara Anlaşması). Başka Jıiçbir ülke ile üye olmadan yapılmayan; üye adaylarına uğrayacakları kayıpları telafi için büyük yardım yapılan gümrük birliği, Türkiye ile gerçekleştirilmiştir. Bütün bunlara rağmen Türkiye, aralarında soğuk harpten sonra Varşova Paktı üyelerinin de bulunduğu 12 aday ülkeden daha avantajsız ve olumsuz bir konumda, AB'nin eşiğinin dışında bekletilmekte, zaman zaman horlanmakta, zaman zaman birşey-ler verilmektedir.

Nice zirve toplantısında; AB'nin 2010 yılına kadarki yapılanması kararlaştırılmış; üyelerin ve aday ülkelerin yeniden yapılanma içindeki yerleri; Avrupa Parlamentosu, Komisyon ve Konsey içindeki kontenjanları belirlenmiştir. 2010 yılında nihayetlendirilecek bu yapılanmada Türkiye'ye hiç yer verilmemiştir. Kararlarda AB'nin 2010 yılından sonraki genişlemesi hakkında da hiçbir hüküm bulunmamaktadır. Ancak, bizim AB üyeliği yanlısı yetkililerimizin girişimi ile, Türkiye'nin bağımsızlığını veya başka sistemler içerisinde olmasını istemeyen AB yetkililerinin oluru ile, "AB'nin genişlemesine dair deklarasyonun" l'inci sayfasına şu dipnotun ilave edilmesine karar verilmiştir: "Bu tablolar sadece katılım müzakerelerine fiilen başlanmış olan aday ülkeleri gözönüne almakta dır." Türkiye'de bu ifadeye dayanarak AB üye adaylığı canlı tutulmaya çalışılıyor. Nice kararlan incelendiği zaman Türkiye'ye resmen "Hayır" dendiği anlaşılabilir.

AB Türkiye'yi diğer 12 aday ülkeden ayırmış, tanı üyelik müzakereleri kapsamına bile almamıştır. Diğer 12 aday ülkenin AB içinde sindirilmesi 2010'dan çok sonra mümkün olabilir.

AB içinde genişlemeden sorumlu Verheugen, katılım müzakerelerinin; Türkiye siyasi kriterleri yerine getirmeden başlayamıyacağını vurgulamaktadır. Bu açıklama; Kıbrıs'tan, Ege'den vazgeçmeden, Türkiye'nin bölünmesi ve Bizans'ın canlandırılması için gerekli ortam oluşmadan Türkiye ile müzakere yapılmayacağı şeklinde anlaşılabilir.

Almanya'nın Ankara Büyükelçisi Dr. Hans, ıohaim Vergau "Türkiye'nin tam üyeliğinin AB'nin kimliğini büyük ölçüde değiştireceği açıktır. Türkiye hiçbir aday grubuna sığmamaktadır." demiştir.

Aynı görüş birçok Batılı yetkili tarafından yaralayıcı şekilde defalarca açıklandı.

AB'nin Türkiye'den ne istediğini, en iyi olarak AB Konsey temsilcisi Bayan Karen Fogg'un faaliyetlerinden çıkarabiliriz. Avrupa Parlamentosu kararları (Ek -A), Karen Fogg'un çalışması ve amaçları ile örtüşüyor; birbirlerini doğruluyor ve birbirlerini tamamlıyorlar. Bunlar ortak olunması düşünülen bir ülkeye reva görülmemeli. Ek- A'da bir kısmı açıklanan Avrupa Parlamentosu kararları, AB yetkililerinin çirkin ve haksız açıklamaları karşısında sessiz kalmamış, ulusal onurumuz korunma-mıştır. Türkiye istenmeyen ortak olarak ebedi üye adayı durumundadır. "Hayır" diyecek cesaret gösterilemiyor.

AB üyeliği'nin Seçenekleri

Avrupa Birliği üyeliğinin Türkiye açısından sakıncaları söylendiği zaman genellikle aynı soru ile karşılaşılıyor:

AB üyeliğinin seçeneği (alternatifi) ne? Veya; AB değilse ne?

Soru çoğunlukla kendilerinin belirlediği seçeneklerle tamamlanıyor: Bağdat mı? Kumları petrol bulaşığı Orta Doğu çölleri mi?... Bu kinayeli cevaplar; cevap şeklindeki sorular yanlış.

Karşı karşıya bulunduğumuz durum iki seçeneklidir:

1. Türkiye'nin AB üyesi (eyaleti) olması.

2. Atatürk'ün kurduğu; tam bağımsız, kayıtsız şartsız millet egemenliğine dayalı ulusal Türk devletinin korunması.

AB üyeliğinin eyalet olarak nitelenmesinin sebebi bu yayının bütününde veriliyor: Atatürkçülüğün Sonu; Katılım Ortaklığı Tuzakları; Bizans'a verilen Can Suyu; Gümrük Birliği mi, Müstemleke Anlaşması mı? ve Ek -A.

Aranan ve sorulan, aslında dış politika seçenekleridir.

Türkiye AB üyesi olursa, AB dış politikaları dümen suyunda politikalar üreteceğiz. Seçeneksiz, rahat ve kolay bir dış politika çizgisi olacak. AB'nin amaçlarına yönelik davranışlar sergileyeceğiz. AB'nin dış politika seçenekleri üzerinde ciddi bir etkide bulunabilmeyi beklemememiz gerekir.

ıkinci durumda; Türkiye'nin Atatürk'ün kurduğu, tam bağımsız, kayıtsız şartsız ulus egemenliğine dayalı ulus devlet niteliğimizi korumamız halinde; devamlı olarak değişecek ve gelişecek dış politika seçeneklerine sahip olacağız.

Türkiye coğrafyasının, Türk tarihinin, Türk kültürünün özellikleri Türkiye'ye başka hiçbir ülkeye nasip olmayacak kadar çok seçenek sunar: Türkiye; ABD ile, AB ile, Rusya ile, Orta Asya ülkeleri ile, Alt Kıta ülkeleri ile Orta Doğu ile, Kafkas ülkeleri ile... zaman içinde şartlan değişen ve gelişen politik ilişkiler kurabilir. Karadeniz Ekonomik ışbirliği (KEıB), Ekonomik ışbirliği Teşkilatı (ECO-EKıT), ıslam Konferansı, Türk Dünyası, Güney Doğu Avrupa ışbirliği (Balkanlar, GAıB)... gibi kuruluşlar da etkili - etkisiz birer seçenektir.

AB üyesi olsak da Avrupa bize birşey vermeyecek, bizim için birşey yapmayacaktır. Türk Devriminin de amacı olan her çağda çağdaş olma hedefine ancak kendi çalışmalarımız ve kendi gücümüzle ulaşabileceğiz.

AB üyesi olmayıp bağımsız kalmamız halinde AB ile olan ilişkilerimiz; AB üyesi olmamız durumundan çok daha sağlıklı olacaktır.

1. BöLüM

ATATüRKç ü LüK SON LANDIR I LIYOR

Atatürkçü Düşünce Sistemi; ıstiklal Harbini, istiklal Harbi sonunda kurulan Türkiye Cumhuriyetini, öncesi Türk Toplumunu şekillendiren, belirleyen bütün olayların, bütün olguların düşünce tabanını oluşturur.

Kurulan devleti ve toplumu büyük ölçüde yeniden inşa eden Atatürkçü düşünce sistemi; vazgeçilemez, paylaşılamaz, zayıflamasına göz yumulamaz ilkelere dayanır. Bu ilkeler aynı zamanda kurulan devletin ve toplumun kimliğini belirlemektedir.

Toplumların seçip benimsedikleri düşünce sistemleri; en etkili kültür unsuru değeri kazanırlar ve diğer bütün kültür unsurlarını şekillendirirler.

2876 Sayılı Kanunun 6'ncı Md..b fıkrası gereğince "Milli Kültür Unsurlarını tespit etmek" görevi Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu, Yüksek Kuruluna verilmiştir.

Atatürk Kültür Merkezi tarafından oluşturulan bir "Bilim Kurulu" Türk Kültür Unsurlarını tespit etmiş ve Başbakan'ın başkanlığında toplanan "Yüksek Kurul" tarafından onaylanmıştır.

Onaylanan listede Atatürkçülük birinci kültür unsuru olarak (Toplumu oluşturan temel düşünce sistemi) belirlenmiştir.

Konu ile ilgili yayının ön Sözünde şu açıklama bulunmaktadır.

"Atatürkçü Düşünce, milli kültür unsurları arasında özel değeri ve önemi olan bir konudur. Her şeyden önce, Atatürkçü Düşünce, Türk Milletinin tarihten çıkardığı bir sonuçtur, bir düşünce ürünüdür. Türk Milletinin tarihi gelişmeler içindeki birikimi Atatürkçü Düşünce'yi ortaya çıkarmıştır. Bağımsız devletimizin kuruluşunun, milli egemenliğe dayanan özgürlüğümüzün, modernleşmeye açık laik zihniyet yapımızın kaynağını oluşturan Atatürkçü Düşünce Sistemi tümüyle Türk milli hayatının gereklerini belirlemektedir. Atatürkçü Düşünce, Türk milli hayatının olduğu kadar, Türk milletinin geleceğinin de her türlü tehlikelere karşı bir teminatıdır."

"Atatürkçülüğü anlamadan Türk devlet ve toplum yapısını, düşünce ve davranışlarımızı belirlemek mümkün değildir. Atatürkçülük bağımsız kültür unsurlarımızdan biridir. Diğer bütün kültür unsurlarım etkilemiştir ve diğer bütün kültür unsurlarımızı şekillendirmeye devam etmektedir..."

Türk devleti ve toplumu millet egemenliğine dayandırılmış, bağımsız olarak yapılandırılmıştır.

Atatürkçülüğün, Atatürkçü düşünce sisteminin dayanak ve aynı zamanda kaynakları olan ilkeler, Avrupa Birliği'ne üye olmamız halinde büyük ölçüde kayıplara uğrayacak, toplum ve devlet üzerindeki etkinliklerini yitirecekler.

Atatürk'ün; devletin ve toplumun kuruluş harcına koyduğu, millet egemenliğinin ve bunun vazgeçilmez, doğal koşulu olan bağımsızlığın AB birimleri ile paylaşılması; bu erdemli özelliklerden yoksun kalacak olan ülkemizi Avrupa Birliği'nin bir eyaleti durumuna sokacaktır.

AB üyesi olduktan sonra uymak zorunda olduğumuz yasaların önemlilerini; her vesile ile Türk düşmanlığını açığa vurmuş olan Avrupa Parlamentosu yapacak ve biz uygulamak zorunda kalacağız. Bunlara ek olarak, Türkiye'ye karşı daima çifte standart (iki yüzlü davranış) uygulayan Avrupalıların, Avrupa Birliğinin uygulama organlarının, Avrupa Komisyonu ve Avrupa Konseyinin kararları Türk Hükümetinin kararlarının önüne geçecektir.

Atatürk'ün kurduğu ve bize emanet ettiği "Cumhuriyet" yukarıda açıklanan köle yapılı Cumhuriyet değildir. Atatürk'ün kurduğu Cumhuriyet kayıtsız şartsız millet egemenliğine dayanır ve tam bağımsızdır.

Avrupa Birliği üyesi olmamız halinde Atatürk'ün kurduğu kayıtsız şartsız millet egemenliğine dayalı bağımsız cumhuriyetimiz mahiyet (nitelik, vasıf, öz, asıl, esas..) değiştirecektir.

Egemenliğin karşılıklı devredileceği doğru. üzerinde durduğumuz iki husus var:

Birincisi; AB üyesi olan Türkiye, tarihi ve kültürel sebeplerle, AB içinde daima "öteki" (hasım) işlemi görecek, her konuda kulis oyunları ile, "Doğu Sorunu" ve "Megali idea" amaçlan yönünde yok oluşa doğru götürülecektir.

ıkincisi; bu Anayasal değişikliklerden sonra, artık, TC. Atatürk'ün kurduğu tam bağımsız ve kayıtsız şartsız millet egemenliğine sahip özellikleri taşımayacak. Bağımsızlık ve egemenliği AB ile paylaşmak ve aynı zamanda Atatürk'e ve ilkelerine bağlı olmak mümkün değildir. Bu iki hal birbirine karşıdır.

Avrupa Birliği yetkili birimlerinde, henüz üye dahi olmadığımız halde Türkiye aleyhine alman kararlar Türk-ış tarafından yayımlanan Ek-A'daki "Avrupa Birliği Türkiye'den Ne ıstiyor" isimli broşürde yayımlanmıştır.

Türkiye hakkında alınan kararların içeriği ve üslubu ulusal onurumuza saldırı düzeyindedir. Bu suçlamalara Türk Hükümetinden, TBMM'nden, Adalet organlarımızdan, kısaca yasama, icra ve yargı güçlerinden hatta basından cevap verilmemiş olması çok üzücüdür.

Türkiye AB üyesi olmadığı için broşürdeki kararlar bizi bağlamıyor ve uygulamıyoruz. Fakat üye olduğumuz zaman bu kararlar birer birer bize dayatılacak. Belki de, üyeliğimizin onaylanması için, üyeliğin onay makamı olan Avrupa Parlamentosu tarafından daha önce alınmış olan Ek-A'daki bütün kararlar üyelik şartı olarak önümüze konacak. Karşı karşıya kalınacak ortamı anlamak için bu kararları çok iyi incelemeliyiz.

AB üyesi olduğumuzda, AP'nda üyelerimiz bulunacak. Fakat sonuç değişmeyecek. 700 kişilik parlamentoda 80 .üyemiz kulis oyunları ile daima azınlıkta bırakılacak ve Türkiye ile ilgili kararları aleyhimize çıkarmayı başaracaklar. Yaşanan Haçlı zihniyeti ve Doğu Sorunu politikası, yine tarihten kaynaklanan Türkleri "öteki" sayma içgüdüsü devamlı olarak bizim aleyhimize davranmalarına sebep olacaktır. Neler yapabileceklerinin en iyi örneği bugün almış oldukları kararlardır.

AB üyesi olduğumuz sürece bütün AB organlarının üzerimizde yaptırım yetkisi ve gücü olacak, alınan kararları mutlaka uygulamak zorunda olacağız.

TBMM yasama yetkilerini Avrupa Parlamentosu ile, TC Hükümeti icra ile ilgili yetkilerini AB Konsey ve Komisyonu ile, yargı organlarımız yetkilerini Adalet Divanı ile paylaşacaklar.

Maastricht'te alınan önemli kararlardan birisi: "Mevcut AB (o tarihte AT) kurumlarının, bu arada Avrupa Parlamentosunun yetkilerinin artırılması" dır.

AB organlarının yetkilerinin artırılması ulusal kuruluşların (TBMM, TC Hükümeti, Türk yargı organları) aleyhine olacak, üye ülkelerin eyalet olma özelliği gittikçe belirginleşecek; egemenlik ve bağımsızlığımız giderek cılızlaşacaktır.

Bağımsız bir ulusu; hiçbir getirişi olmayacak bir federasyonun eyaleti haline getireceğiz.

Bağımsızlık Savaşı Sırasında Mandacılarla Yapılan Mücadele

4 Eylül 1919 günü açılan Sivas Kongresinde, 8 Eylül 1919 günü Manda konusu tartışılmaya başlanmıştır.

Daha önce Kafkas Tümen Kumandanı olan Arif Beyin, Erzurum'da bulunan Atatürk'e Amasya'dan çektiği telgrafta şu açıklamalar bulunuyor: "Bağımsızlık elbette istenir ve tercih edilir. Ancak, tam bağımsızlık istediğimiz takdirde, vatanın birçok parçalara ayrılacağı kesin ve şüphesizdir. şu halde, iki üç ili içine almaktan ibaret olan bağımsızlığa, vatanımızın bütünlüğünü garanti altına alacak yabancı bir devletin himayesi (mandaterlik) elbette tercih edilir.", "Belirli süre için Amerikan mandası istenmesinin" yararlı olacağım açıklıyor ve Amerikan temsilcisi ile görüştüğünü, temsilcinin bütün bir milletin sesi olarak Amerika'ya duyurulmasını istediğini söyledikten sonra "Bazı şartlar çerçevesinde" Wilson'a, Senato'ya başvurulmasını teklif ediyor."

M. Kemal Amasya'da bulunan Bekir Sami Bey'e çektiği telgrafta "Kongrede (Erzurum) devlet ve milletin bağımsızlığı ısrarla savunuluyor" dedikten sonra; tam bağımsızlığın vatanı birçok parçalara ayıracağı görüşünün nereden kaynaklandığı; vatanın bütünlüğünden maksadın, memleketin mi yoksa egemenlik haklarının mı olduğunu soruyor, Amerikalılar gibi ıngilizlerin de mandaterlik politikası güttüklerini belirterek aralarındaki farkı ve ıstanbul Hükümetinin görüşlerinin bildirilmesini istiyor.

Bu ilk yazışmalardan sonra Bekir Sami Bey, Halide Edip, 12'nci Kor. k. (Afyon) Selahattin Paşa, 20'nci Kor. K. (Konya) Ali Fuat Paşa, Kara Vasıf arasında konu ile ilgili yazışmalar olmuştur.

Turgut özakman, A. Taner Kışlalı'yı anma töreninde Mütareke döneminde Refik Halil'in şunları söylediğini belirtiyor: "Bizim için tutulacak tek kurtuluş yolu, ıngiltere ile beraber yürümektir." Ali Kemal "Avrupa ile başa çıkmayı asırlardan beri Asya'nın hangi kavmi başardı ki, biz başarabilelim?"; Refi Cevat (Ulunay) "Tek çare galiplerle uyuşmak ve anlaşmaktır." Rıza Tevfik "Medeniyeti temsil eden ıngiltere gibi bir devlete itiraz etmek küstahlıktır."; Mustafa şerif Paşa "Umumun arzusu, ıngiltere tarafından idare edilmekliğimizdir."

Mustafa Kemal her iki Kor. K. nına (12'nci ve 20'nci) Erzurum'dan 21.8.1919 tarihinde çektiği telgrafta şunları bildirecektir: "ıstanbul'da çeşitli partilerin Amerikan Komisyonuna verilmek üzere aldıkları kararlar, burada Hey'et-i Temsiliye'mizce son derece üzüntü ve esefle karşılandı.". Ali Fuat Paşa bir telgrafında amacın milletin birliği, vatanın bütünlüğü, istiklal ve hakimiyetin elde edilmesi olduğunu açıklıyor. M. Kemal cevabında "Amerikan mandasını kabul durumunda bu gaye korunmuş olabilir mi?" diye soruyor (19.8.1919).

Konu Sivas Kongresinde tartışılır. Atatürk "Her halde içeride ve dışarıda istiklalimizi (bağımsızlık) kaybetmek istemiyoruz" hatırlatması ile görüşmeleri yönetmektedir.

Refet Paşa bugünkü AB taraftarlarının düşüncelerine benzeyen şu görüşleri ileri sürüyor: "Yirminci yüzyılda, beş yüz milyon lira borcu, harap bir memleketi, pek verimli olmayan bir toprağı ve ancak on beş milyon lira geliri olan bir millet için bir dış dayanak olmadan yaşamak imkanı olamaz." "O halde, Amerikan mandası her şeyden önce bir kefil ve yardımcı bulmak için gereklidir."

Bugün AB üyeliğini isteyenlerle paralellikler açık olarak görünüyor.

Amerikan Araştırma Komisyonu üyeleri ıstanbul'da ızzet Paşa'ya (Savunma Bakanı) şunu söylüyorlar: "Eğer siz Erzurum ve Sivas Kongrelerine Amerikan Mandasını istettirecek olursanız, Amerika Osmanlı mandasını kabul edecektir."

Görüldüğü gibi tartışılan ve Manda isteyenlerin karşısına konulan: Bağımsızlık, egemenlik ve ülke bütünlüğüdür. Bugün AB'ye Hayır diyenlerin de istediği; bağımsızlığı, millet egemenliğini, ülke bütünlüğünü koruyan bir düşünce ve seçenektir.

Anayasamızda Egemenlik Hakkı

Anayasamızın 1-3 maddelerinin değiştirilemiyeceği, değişiklik teklifinin dahi yapılamayacağı 4'üncü madde de açıklanmıştır. 2'nci madde "Başlangıçta açıklanan temel ilkelere" atıfta bulunmaktadır. Başlangıç bölümünün 4'üncü paragrafında da "Millet iradesinin mutlak üstünlüğü, egemenliğin kayıtsız şartsız Türk Milletine ait olduğu" belirtilmiştir. Bilindiği gibi Başlangıç bölümü Anayasanın bir parçası olarak geçerlidir.

6'ncı Egemenlik maddesinin ilk fıkrası şöyledir: 'Egemenlik Kayıtsız şartsız Milletindir. Türk Milleti egemenliğini, Anayasa'nın koyduğu esaslara göre, yetkili organları eliyle kullanır. Egemenliğin kullanılması, hiçbir surette hiçbir kişiye, zümreye veya sınıfa bırakılamaz. Hiçbir kimse veya organ kaynağını Anayasadan almayan bir devlet yetkisi kullanamaz."

21 Ocak 1921 tarihli Anayasa'nın 1'inci maddesi şöyledir: "Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir. ıdare Usulü; halkın mukadderatını bilfiil idare etmesi esasına dayanır."

Daha sonraki bütün Anayasalarda (1961, 1982) aynı hüküm bulunmaktadır. Bu husus Türkiye Cumhuriyetinin temel ilkelerinden birisidir.

Bugünkü TBMM binasının toplantı salonunda, başkanlık kürsüsünün arkasındaki duvarda ve Anıtkabir'in Atatürk'ün mozolesine çıkan merdivenlerinin orta yerinde "Hakimiyet Kayıtsız şartsız Milletindir" yazıyor.

AB üyeliğimiz bütün bu hükümlerde değişiklik gerektiriyor. Nitekim birçok AB üyesi ülke Anayasalarının ilgili maddelerinde değişiklik yapmıştır: Fransa (Md.88/1), ıtalya (Md.11), Almanya (Md.24), Yunanistan (Md.28 / 2), ıspanya (Md.93).

Türkiye Avrupa Birliği Derneği Genel Bşk. Prof. Dr. Haluk Günuğur basında yayımlanan şu Anayasa değişikliğini önermektedir: "Türk Milleti egemenliğini, Anayasa'nın koyduğu esaslara göre yetkili organları eliyle bizzat veya uluslararası ya da uluslar üstü kuruluşlarla ortaklaşa kullanır."

Verilecek ödünler tek bir gerekçeye dayandırılıyor: Diğer uluslar egemenlik, sonuç olarak bağımsızlıklarından nasıl bir şeyler veriyorsa biz de vermeliyiz; gerçekten de karşılıklı alış veriş, paylaşma söz konusu.

Avrupa'nın diğer ülkeleri ile Türkiye aynı tarihi yaşamadılar, aynı kültürel ve politik konumda değiller. Türkiye kendisini, varlığını koruyabilmek için egemen ve bağımsız olmak zorundadır. Tarihimizin ve coğrafyamızın desteğinden, Türkiye dışındaki stratejik ve jeopolitik olanaklarımızdan yararlanabilmemiz için bağımsız olmamız gerekir. AB içinde olacak bir Türkiye ile diğer bir Avrupalı üye ülkenin konumu, durumu, şartları aynı olmayacaktır.

Atatürk ilkeleri ve devrimleri tam bağımsız olarak yaşatılıp geliştirilebilir.

ATATüRKçü DüşüNCEDE VE TüRK DEVRıMıNDE MıLLET EGEMENLığıNıN, BAğIMSIZLIğIN YERı

Türk Devriminin ilk yıllarında benimsenen 6 ilke (Cumhuriyetçi, Milliyetçi, Halkçı, Devletçi, Laik, ınkılapç) CHF nizamname (tüzük) ve programlarında açıklanmıştır:

1923 Nizamnamesinin 2'nci maddesinde, Halkçılık ismi konmadan ifade edilmiştir.

1927 CHF Nizamnamesinin 1'inci maddesinde üç ilke (Cumhuriyetçi, Halkçı, Milliyetçi) sayılmış, 3'üncü maddesinde ise Laiklik ilkesi ismi konmadan açıklanmıştır.

1931 programının 1'inci maddesinde Laiklik, ismi konarak, Devletçilik ve Devrimcilik eklenerek 6 ilke tamamlanmıştır.

1937 yılında ıç ışleri Bakam şükrü Kaya'nın önerisi ile 6 ilke Anayasaya hüküm olarak girmiştir. Daha sonraki Anayasalarda (1961, 1982) ilkelere yer verilmemiş, CHP ilkeleri olarak korunmuştur.

Cumhuriyeti kuran partinin dayanak ve amaçlarını belirleyen bu ilkelerin her birisinin kapsam ve içeriği Atatürk tarafından da değişik zamanlarda açıklanmıştır. Fakat Atatürk hiçbir zaman Türk Devrimini bu altı ilke ile sınırlandırmamıştır.

Atatürk bu ilkelere ruh ve can veren; onları şekillendiren; birleştirici, bütünleştirici harcı oluşturan dayanak ve amaçları ise Samsun'a çıktığı tarihten itibaren belirtmiş, anlam ve değerlerini tekrar tekrar açıklamış, vazgeçilmezliklerini ömrü boyunca vurgulamıştır.

Atatürk'ün ömrü boyunca işleyerek gündemde tuttuğu, hiç ödün vermeyerek bütün uygulanmalarında gözettiği, kutsallaştırdığı konuları şu şekilde toplamak mümkündür: Tam bağımsızlık; kayıtsız şartsız ulusal egemenlik; hukukun üstünlüğü; akılcılık- bilimcilik. Bu konular altı ilkeye de kaynak ve destek olmuştur. Altı ilkenin her birisi, bu konuların oluşturduğu taban ve ortamdan yoksun olarak düşünülemez, var olamaz.

örnek olarak; tam bağımsızlık ve millet egemenliğinden yoksun olan bir Cumhuriyet, Atatürk'ün kurduğu ve amaçladığı Cumhuriyet değildir. Millet egemenliğine tam bağımsızlığa, hukukun üstünlüğüne, akılcılığa - bilimciliğe dayanmayan Cumhuriyetçilik, halkçılık, devletçilik, milliyetçilik, laiklik, devrimcilik düşünülemez. Bu sebeple, devrimimizin altı temel ilkesi, bu ilkelerle kurulan devlet, öz suyunu tam bağımsızlık, millet egemenliği hukukun üstünlüğü ve akılcılık - bilimcilikten almıştır diyoruz.

Atatürk'ün kurmayı düşündüğü devlet için açıkladığı ilk iki kaynak ve dayanak: Ulusal Egemenlik ve Bağımsızlıktır.

Atatürk bu iki amacı, zaman içerisinde; Tam Bağımsızlık, Kayıtsız şartsız Millet Egemenliği şeklinde geliştirmiş, "Bağımsızlık ve özgürlük benim karakterimdir" diyerek bu iki ilkeyi kendi kimliği ile özdeşleştirmiş, zirveye yerleştirmiştir.

ıki ana ilke birbirlerine bağımlıdır; birisi var olduğu kadar diğeri de vardır. Bağımsızlık ve ulusal egemenliğin birisinde görülecek gerileme diğerini de geriletir. örnek olarak Millet egemenliği dış güçlerle paylaşılmış ise, bağımsızlıktan söz edilemez. Bunun gibi bağımsızlığın bir dış odakla paylaşılması halinde millet egemenliği anlamını ve etkinliğini kaybeder.

Ulusal Egemenlik (Milli Hakimiyet) ile onun ayrılmazı ve değişkem olan Bağımsızlık (ıstiklal) Atatürk'ün ilk önce açıkladığı ve hayatı boyunca vurguladığı, çok duyarlı olduğu konulardır.

Toplum bir ailenin (Osmanlı) ve onun kurduğu dar kadronun (oligarşik) kontrolünden kurtarılacak; iktidar, bütün millet tabanına genişletilerek devredilecekti. ılk önce yapılması gereken bu işin ismi, Ulusal Egemenlikti (Hakimiyet-i Milliye, Milli Hakimiyet).

Bağımsızlık (ıstiklal) ayrı bir devlet olabilmenin,kalkınabilmenin, çağdaşlaşabilmenin, kişisel ve ulusal onurumuz adına vazgeçilmez diğer şartı idi.

"Arzumuz dışarıda bağımsızlık, içeride kayıtsız şartsız milli egemenliği korumaktır." "Bir tek karar vardır. O da milli egemenliğe dayanan kayıtsız şartsız bağımsız yeni bir Türk devleti tesis etmek." sözleri Atatürk'ündür.

ıstiklal Harbi tam bağımsızlık ve millet egemenliği için yapılmıştır.

Atatürk bu iki temel vazgeçilmezi şu sıra ve şekilde açıklamaya başlamıştır:

22 Mayıs 1919; Sadarete Rapor (Samsun'a çıktıktan 3 gün sonra):

"Millet birlik olup, hakimiyet esasını, Türklük duygusunu hedef almıştır." Bu açıklama Milli hakimiyetin ve ulusal devletin ilk işaretidir. Gerçekte Türk Devriminin de ilk işaretidir.

26 Mayıs 1919; valiliklere, mutasarrıflıklara tamım (Samsun'a çıktıktan bir hafta sonra):

"Milli ve siyasi bağımsızlığımızın kurtarılması." Bu açıklamada bağımsızlığın ilk işaretidir.

28 Mayıs 1919; 3'üncü, 15'inci, 20'nci Kolordu Komutanlarına (Samsun'a çıktıktan dokuz gün sonra):

"Milletin esaretten kurtuluşu, hakim (egemen) ve müstakil (bağımsız) olarak topraklarımızda yaşayabilmek..." Egemenlik ve bağımsızlığın birlikte değerlendirdiği ilk konuşmadır.

l Haziran 1919; Sadaret Makamına (Samsun'a çıktıktan 11 gün sonra, aynı makama 2'nci açıklama) "Milletin milli bağımsızlığı korumaya kararlı olduğu..." Sadarete 22 Mayıs tarihli raporunda ulusal egemenliği, bu raporunda ise ulusal bağımsızlığı vurgulamaktadır.

3 Haziran 1919; Harbiye Nezaretine (Samsun'a çıktıktan 14 gün sonra)

"Bağımsızlık ve milli mevcudiyeti..."

Aynı gün Kor K. ve Valilere

"Devlet ve milletin tam bağımsızlığı."

Bu metinde Atatürk bağımsızlığı ilk defa tanı bağımsızlık olarak belirtmektedir.

Atatürk yaşamı boyunca bu iki ilkenin üzerinde durmuş vazgeçilmezliklerini vurgulamaya devam etmiştir. ıki konu hakkındaki açıklamalarından bazıları aşağıya çıkarılmıştır.

Ulusal Egemenlik ile ilgili olanlar:

"Milli egemenliğimizin hatta bir zerresini bozmak niyetinde bulunanların kafalarını parçalayacağınızdan eminiz."

"Kayıtsız şartsız tabiriyle belirtilen egemenliği milletin üzerinde tutmak demek bu egemenliğin bir zerresini, sıfatı, ismi ne olursa olsun, hiçbir makama vermemek, verdirmemek demektir."

"Egemenlik hiçbir mana, hiçbir şekil ve hiçbir renkte ve belirtide ortaklık kabul etmez."

Avrupa Birliği hayali ile Anayasa'nın ulusal egemenlikle ilgili 6'ncı maddesine kayıt ve şart ekleyenler Atatürk'e karşı olan bir hareketin öncülüğünü yaptıklarını bilmeliler. Gerçekte biliyorlar, hem de çok iyi biliyorlar. Suçlarını hafifletmek için "Büyük bir egemenliğin parçası olacağız." diyorlar. Bu savunma şekline Türkçemizde "özürü kabahatinden büyük" denir.

Atatürk'ün ulusal bağımsızlıkla ilgili açıklamalarından birkaç örnek:

"Tam bağımsızlık, bugün bizim üzerimize aldığımız vazifenin temel ruhudur. Bu vazife bütün millete ve tarihe karşı yüklenilmiştir."

"Ne kadar zengin ve refaha kavuşturulmuş olursa olsun bağımsızlıktan mahrum bir millet medeni insanlık karşısında uşak olmak mevkiinden yüksek bir muameleye maruz olamaz."

"Yabancı bir devletin himaye ve desteğini kabul etmek insanlık özelliklerinden mahrumiyeti, beceriksizlik ve miskinliği itiraftan başka bir şey değildir."

"Bu millet bağımsızlıktan uzak yaşamamıştır, yaşayamaz, yaşamayacaktır."

"Türk devletinin bağımsızlığı mukaddestir." "Esas, Türk Milletinin haysiyetli ve şerefli bir millet olarak yaşamasıdır. Bu esas ancak tam bağımsızlığa sahip olmakla temin olunabilir."

ılk Ulusal Andımızın (Misak-ı Milli) son maddesi (6'ncı Md..) bağımsızlık şartını açıklar.

20'nci yüzyılın en tanınmış tarihçisi, tarih felsefecisi ıngiliz Arnold Toynbee "Milli Misakı" Türk ulusunun "Bağımsızlık Bildirisi" olarak tanımlar. Erzurum programının ışığı altında Mustafa Kemal tarafından hazırlanarak millet vekillerine verilmiş ve son Osmanlı Meclis-i Mebusanı tarafından Milliyetçilerin bir zaferi olarak 28 Ocak 1920 günü kabul edilmiştir.

Misak-ı Milli Türkiye Cumhuriyetinin ve Türk Devrimi'nin temel belgelerinin en önemlilerindendir. Daima dikkate alınıp savunulmuştur. AB üyeliği sonucu Avrupa Birliği ile bağımsızlığımızı paylaşmamız bu belgeyi de unutmamızı gerektirecektir.

Bağımsızlık ve egemenlik Türk Devrimi ile ve Türkiye Cumhuriyeti ile özdeştir. Yabancılarla paylaşmadan onur ilkelerimiz olarak korunmalıdır. Bağımsızlık ve özgürlük Atatürk'le beraber bütün ulusun karakteri olmuştur.

Ulusumuzun kurtuluşunu, devletimizin kuruluşunu sağlayan savaşa: Bağımsızlık Savaşı (ıstiklal Harbi) ismi verilmiştir.

Ulusal marşımıza bağımsızlık ismi konmuştur: ıstiklal (bağımsızlık) Marşı.

Atatürk eserini gençliğe emanet ettiği, bir vesayet niteliğinde ve niceliğindeki konuşmasına şöyle başlar:

"Ey Türk Gençliği!

"Birinci vazifen Türk bağımsızlık (ıstiklal) ve Cumhuriyetini ilelebet muhafaza ve müdafaa etmektir." Bağımsızlık ilkesinin korunması gerektiğini bir sayfalık konuşmada 4 defa vurgular. Bağımsızlığı korumalarım gençlere görev olarak verir. (Ek - C)

Ulusal Egemenlik ve Bağımsızlığın Avrupa Birliği kurumları ile paylaşılması Atatürkçülüğün Cumhuriyetin ve ulusal devletimizin alacağı ölümcül bir yara olacaktır.

TBMM'nin yetkilerinin bir kısmını alarak bir üst yasama organımız durumuna yükselecek olan Avrupa Parlamentosu'nun bugüne kadar aldığı kararlardan birkaçının özeti aşağıya çıkarılmıştır. Bu örnekler üye olduğumuz zaman nelerle karşılaşacağımızın işaretleridir,

Avrupa Parlamentosu, Kıbrıs'taki Türk birliklerini işgal kuvveti olarak isimlendirmiş; birkaç defa Türkiye'ye çekilmesi kararını almıştır.

Sözde Ermeni jenositini kabul etmiş; Türkiye'nin de kabul etmesini kararlaştırmıştır.

PKK'ya yataklık yapmıştır.

Türkiye aleyhine alınan kararların bir kısmı Ek -A'da toplanmıştır.

Türkiye'ye karşı haçlı zihniyeti ile bakmaya devam eden, Doğu Sorunu artığı düşünceler taşıyan, sonuç olarak Türkiye'ye düşmanca bakan böyle bir parlamentoya, Türkiye üzerinde yasama yetkisi verilemez.

AB üyeliğinin bazı taraftarları, 1920'lenn bağımsızlık ve egemenlik anlayışı ile bugünkü anlayış ve uygulamanın farklı olduğunu, günümüzde tam bağımsızlığın mümkün olmadığını belirtiyorlar.

Bu görüşün doğru yanı elbette var. Uluslararası hukuktaki ve küreselleşmedeki gelişmeler bütün ülkelerin bağımsızlıklarından bir şeyler almıştır. Ancak AB üyeleri, bağımsızlık ve egemenliklerinin çok daha fazlasını AB'nin kurumlarına devretmek zorundalar. Küreselleşmenin sebep olduğu ve olacağı bağımsızlık ve ulusal egemenlikteki kayıp, AB üyeliğinin sebep olacağı aşınmadan kıyaslanamayacak kadar az olacaktır.

Avrupa Parlamentosunda alınan KKTC'deki askeri gücümüzü çekme kararını üye olmadığımız için uygulamıyoruz. Fakat AB üyesi olduğumuz takdirde AP'nun Ek-A'da açıklanan bütün kararlarını uygulamak mecburiyetinde kalacağız. Avrupa Parlamentosu, Komisyonu ve Konseyinin kararlarına, Tarihi Doğu Sorunu uygulaması olsa da uymak zorunda olacağız.

Görüldüğü gibi bağımsızlık ve ulusal egemenlik açısından AB üyesi olmakla olmamak arasındaki fark çok büyüktür, yaşamsaldır.

Türkiye'nin içerisinde bulunduğu şartlar ile; Türkiye'nin bölünmesinin yolunu açacak, Kıbrıs ve Ege sorunlarını aleyhimize sonuçlandıracak, Türkiye'yi Ortodoks dünyasının merkezi yapacak, Bizans'ın ihyasını kolaylaştıracak ortamı hazırlayacak olan Katılım Ortaklığı belgesinin yukarıda sayılan olumsuzluklara sebep olacak hükümleri Türk Devrimi ile bağdaşmaz.

Türkiye'nin şartlarına bugün de en uygun kriterler; tam bağımsızlığı, ulusal egemenliği, ulus devleti, üniter yapıyı gerçekleştiren Atatürk kriterleridir. Kopenhag kriterleri arasındaki demokratikleşme, insan hakları... gibi ilkeler çağdaşlaşma olarak evrimleşen devrimimizin amaçları arasındadır.

Türk Devrimi canlıdır ve evrimleşerek geçerliliğini korumakta, günün gereksinmelerine en iyi cevapları içermektedir.

Türk Devrimi Batı ile birleşme, bütünleşme (entegrasyon) amaçlı değildir. "Kültürümüzü çağdaş uygarlığın üstüne çıkarmak" için Batı kültürü ile çağdaş değerlerde uyum amaçlıdır.

Bağımsızlığı ve ulusal egemenliği çıkarırsanız, Atatürkçülükten geriye kalan düşünce ve uygulamalar yaşama, varolma şansını kaybederler; Cumhuriyetçilik, halkçılık, laiklik, devrimcilik, milliyetçilik, devletçilikten hiç birisi eski gücünü koruyamaz, en azından çok büyük değişikliklere uğrarlar.

Türkiye Cumhuriyetinin kurulmasını gerçekleştiren "Atatürkçü düşünce sistemi; kültür unsurlarımızdan birisidir ve diğer bütün kültür unsurlarını (Dil, tarih, inanç yapısı, sanat, örf-adet-gelenek, folklor, devlet yapısı, ekonomi, askerlik...) şekillendirmiştir,

I. Ortodoksluk ve Fener Rum Patrikhanesi

I. Ortodoksluk ve Fener Rum Patrikhanesi

Hıristiyanlı�