==+==+==+==+== [[ Attention Please 3 ]] ==+==+==+==+==

หกโมง สิบห้านาที ในห้องนอนอันเย็นฉ่ำไปด้วยแอร์อุณหภูมิ 25 องศา

“อือ...งึมงึม” เสียงงึมงำท่าทางเหมือนคนหลับสบายจากร่างโปร่งบางที่นอนกอดภูเขาหมอนอยู่บนเตียงหลังใหญ่ เรียกรอยยิ้มของเรียวที่ยืนกอดอกอยู่ริมเตียงได้ไม่น้อย แม้จะเห็นใจคนที่เพิ่งได้นอนจนขอบตาหมองก็เถอะ แต่ถ้าไม่ปลุกตอนนี้คงไม่ได้ไปเรียนกันล่ะ

“ตื่นได้แล้ว” เรียวบอกเสียงเข้มพร้อมกับเอื้อมมือไปดึงผ้าห่มออกจากตัวคนขี้เซาที่มีปฏิกิริยาดึงผ้าห่มตัวเองกลับหมับพร้อมกับเสียงประท้วง

“อื๊อ!!!!” ส่งเสียงขู่ฟ่อออกมาจากคอแถมคิ้วขมวดให้รู้ว่าอย่ามากวนคนนอน ฮิโรกิพลิกตัวนอนคว่ำก้นโด่งคลุมโปงถึงคอ อย่ากวนน่าแม่

“นี่” เรียวหรี่ตาไปหน่อยกับท่าตั้งป้อมไม่ยอมตื่นสุดฤทธิ์ของฮิโรกิ มองปากอิ่มที่ไม่ได้จมไปกับหมอนบู้ใส่ ยกมือขึ้นมาชูสองนิ้วต่อรองแบบยังไม่รู้สึกตัว

“ยี่สิบนาทีนะแม่” ต่อรองแบบไม่โลภเลยแม้แต่น้อย อู้อี้ออกมาจากหมอนหน้าตายให้เรียวละมือจากผ้าห่มมากอดอกมองอย่างหน่ายๆ เอากับเค้าสิ

“นะแม่” ยังจะอ้อนซ้ำเมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบรับ ฮิโรกิที่ขี้เกียจจะลืมตาควานมือตัวเองไปดึงชายเสื้อของเรียวแล้วเขย่าซ้ำ คิ้วเข้มเลิกขึ้นนิดๆกับจอมโวยวายที่ตอนนี้ไร้พิษสงซะไม่มีแล้วก็กลั้นยิ้มเมื่อนึกอะไรดีๆได้

“ก็ได้ อยากนอนก็นอนไป” ตามใจกันอีกแล้วชนิดที่ถ้าฮิโรกิตื่นอยู่คงจะส่ายหน้าพรืด แต่เพราะยังไม่ตื่นดีเนี่ยล่ะ ริมฝีปากสีเชอร์รี่ถึงได้ยิ้มกริ่มออกมากับคำตอบรับอันน่าพอใจ ใบหน้าหวานไถๆไปกับหมอนอย่างมีความสุข การนอนนิ่งๆในเช้าๆอากาศเย็นสบายอย่างนี้ มันช่างน่าภิรมย์กว่าการลืมตาเป็นไหนๆ ดูสิ...สบายจนเหมือนตัวลอยได้เลย เอ๋? ลอย...งั้นเหรอ!!!!???

“เฮ้ย!!!” แรงเหวี่ยงขึ้นบนอากาศกับวิวที่เหมือนจะถูกหมุนให้เร็วขึ้นในดวงตาคู่สวยที่ลืมขึ้นโพลงพาให้คนขี้เซาร้องเสียงหลงขึ้นมาได้ทันที สองมือไขว่คว้าหลักยึดให้ตัวเองเข้าโดยอัตโนมัติเมื่อถูกอุ้มขึ้นพาดกับอะไรซักอย่าง ในขณะที่ใจแทบจะวูบไปเยี่ยมตาตุ่ม ไม่อยากตื่นก็ต้องตื่นแล้วทีนี้

“อ้าว ทำไมไม่นอนต่อล่ะ” เสียงยียวนเอ่ยทักขึ้นมาพร้อมกับเสียงขำในคอแว่วๆ ฮิโรกิสะบัดหน้าให้หายงงไปสองที แล้วถึงได้มองรอบตัวจนรู้ว่าสภาพตัวเองตอนนี้เค้าเรียกว่า โดนอุ้ม!!!

“ทำอะไรของนายน่ะ นิชิกิโด้!!!!” สติมาปัญญาก็เกิดรู้ขึ้นทันทีว่าไอ้ที่อ้อนอยู่นานสองนานเนี่ยใช่แม่เราที่ไหน เสียงใสแหวใส่ฉุนๆที่โดนแกล้งแต่เช้า สองเท้าดิ้นปั๊ดๆในขณะที่ใบหน้าสวยพยายามจะเงื้อกลับไปมองหน้าคู่กรณีที่ยังส่งเสียงหัวเราะหึๆอยู่ในคอแต่ก็ทำไม่ถนัดเพราะไอ้ท่าอุ้มพาดบ่าเนี่ยล่ะ

“พาไปอาบน้ำ อยากนอนต่อก็ตามสบายฉันจะทำให้เบาๆแล้วกัน” คำตอบง่ายๆเหมือนเป็นบริการเสริมโปรโมชั่นกับการก้าวเดินแบบไม่สนท่าดิ้นพาลให้คนฟังถลึงตารอบสอง

“อาบน้ำอะไร ทำเบาๆอะไร นายบ้าอะไรเนี่ย ฮึ้ย!!!” ถ้าถามให้ครบยี่สิบคำถามได้ฮิโรกิก็อยากจะถามอยู่หรอกแต่ติดที่ว่าก่อนจะขึ้นคำถามที่สี่เนี่ย สติกับมือมันไปรวมกันอยู่ที่วงกบประตูซะก่อนที่โปรโมชั่นนิชิกิโด้จะพาเขาพ้นไปจากห้อง สองมือที่ยึดขอบประตูเอาไว้แน่นไม่ได้ทำให้เรียวหยุดเดินไปด้วยมีแต่จะยิ่งขำจิ๊จ๊ะในคอ เลยกลายเป็นฮิโรกิได้ออกกำลังพร้อมการบริหารหลอดเสียงแต่เช้า พอหลุดจากประตูห้อง มือตุ๊กแกน้อยก็ไปคว้าเอาราวบันไดอีกแล้ว

“ปล่อยฉันนะเฟ้ย!!! จะเอาฉันไปไหน ไม่อาบ!! ไม่เอา!! ไม่ไป!!! ปล่อยโว้ย!!! #$&%*@$&#*(_+)_~~!!” ปกติก็ไม่ใช่คนขี้เกียจไม่อาบน้ำหรอก แต่เพราะมันเป็นปฏิกิริยาต่อต้านอัตโนมัติเลยโวยวายซะก๊อกใหญ่แทนที่จะยั้งคิดว่าแค่บอกดีๆว่าจะตื่นไปอาบน้ำเองก็หมดเรื่องแล้ว แน่นอนว่าเรียวที่อุตส่าห์ตามใจมาตั้งแต่เมื่อกี้มีเหรอจะขัดใจไม่ให้ฮิโรกิโวย

“ฉันอาบสะอาดน่า เดี๋ยวสระขนให้ด้วย รับรองว่าหมดจด” แต่ก็ยังไม่วายจะไปแหย่เค้าเข้าให้อีก ฮิโรกิแทบจะเอาปากงับเข้าไปที่ไหล่ของเรียวถ้าไม่ติดว่าต้องค้อนซะก่อน

“ผมเฟ้ยไม่ใช่ขน ฉันไม่ใช่น้องหมานะ!!!” ค้อนเสร็จก็คว้าเอาหัวบันไดขั้นสุดท้ายเอาไว้ คราวนี้ดิ้นเต็มแรงเกิดไม่เล่นแล้วนะ

“ปล่อยๆๆๆๆ” ร้องบอกพร้อมกอดหัวบันไดแน่นเหมือนเด็กไม่ยอมออกจากร้านขายของเล่น เรียวเองก็รู้สึกอนาถตัวเองเล็กๆแล้วเหมือนกันที่ต้องมาเล่นติ๊งต๊องแต่เช้าเลยยอมปล่อยฮิโรกิลงโดยดี ไหนๆก็จ่ออยู่หน้าห้องน้ำแล้วนี่ ใบหน้าที่มักจะนิ่งอดไม่อยู่ที่จะยิ้มเมื่อได้เห็นสีหน้ามุ่ยสนิทของฮิโรกิ

“ตื่นแล้ว??” คุณพี่เลี้ยงจำเป็นกอดอกเลิกคิ้วถามให้เด็กชายฮิโรกิได้ทำปากยื่น ก็ตื่นแล้วเด่ -*-

“ตื่นแล้วก็ไปอาบน้ำซะที สายแล้ว”

“สายบ้าอะไรล่ะ นี่มันยังไม่หกโมงครึ่งเลยนายจะรีบไปเปิดประตูโรงเรียนรึไง” เถียงไว้ก่อนฮิโรกิสอนไว้ (สอนตัวเอง???) ตื่นมาก็หาเรื่องตีกันได้แต่เช้าสมเป็นคู่กัดทีมชาติ เด็กชายชุดนอนสีชมพูลายทางกอดอกตั้งป้อมจนคุณพี่เลี้ยงถอนใจ

“ก็ดีกว่าไปเช็ดกระจกก่อนประตูโรงเรียนปิดอย่างใครบางคนก็แล้วกัน” เรียวยักไหล่ทวนความจำให้ฮิโรกิคิ้วกระตุกที่โดนย้อน เรียวหัวเราะหึๆในคอกับท่าทางน่าขำของฮิโรกิ แต่ก็ไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้ต่อปากต่อไม่งั้นคราวนี้คงได้ช่วยกันไปเช็ดกระจกตอนเย็นแน่ๆ

“ยังจะยืนอยู่อีกนะ หรือว่าอยากจะให้ฉันอาบน้ำให้จริงๆ” ถามพลางทำตาเล็กตาน้อย ทำเป็นเหล่มองฮิโรกิในชุดนอนราวกับจะอยากทำอะไรที่มันมากกว่าอาบน้ำให้จนฮิโรกิเผลอเอามือตะครุบคอเสื้อตัวเองไม่รู้ตัว ตาคู่สวยจ้องเรียวเขม็ง

“มองอะไร” แหวพลางถอยเท้าไปทางห้องน้ำพลางอย่างไม่ไว้ใจ ใครมันจะไปไว้ใจคนที่หิ้วตัวเองลงมาจากเตียงได้ล่ะ!!

“เมื่อคืนยังคุยกันไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่เลย นายก็ชิงหลับไปก่อนแล้ว ไม่เป็นไร คุยไปอาบไปก็ได้เนอะฮิโระจัง” ท้ายประโยคเรียวแกล้งทำเป็นลากเสียงคล้ายจะล้อเลียนเรื่องเมื่อคืนให้ฮิโรกิร้อนหน้าวูบวาบ ริมฝีปากสีเชอร์รี่เหมือนจะสั่นนิดหน่อยก่อนจะแยกเขี้ยวใส่

“ใครจะไปให้นายอาบ!!”

“ไม่ต้องอาย ฉันอาบให้ได้อยู่แล้ว เหมือนเมื่อก่อนไง สบายๆ” นี่ก็แหย่เค้าไม่เลิก ฮิโรกิที่นึกตามไปถึงเมื่อครั้งยังมีฮิโระกับเรียวจังแล้วเคยแก้ผ้าลงอ่างเล่นน้ำกันก็ร้อนจนแดงไปทั้งหน้า อยากจะอ้าปากเถียงอะไรซักอย่างแต่...เกิดเรียวอยากจะอาบน้ำให้แบบจริงจังขึ้นมาก็ซวยสิ!!

“ว่าไงล่ะ” ถามแล้วถ้าไม่ไล่ต้อนให้ฮิโรกิค้อนหน้าดำหน้าแดงก็ไม่ใช่เรียวแล้ว คุณพี่เลี้ยงหางตาตกทำเป็นสาวเท้าเข้าหาจนฮิโรกิแทบจะมูนวอร์คเกอร์เข้าไปอาบน้ำ ค้อนใส่ปะหลับปะเหลือกก่อนจะซอยเท้าเข้าที่ปลอดภัย ปิดประตูใส่หน้าเรียวดัง ปัง!!

“ไม่ต้องมายุ่งกับฉันเล้ยยย!!!! >/////< แล้วฉันก็ไม่ไปโรงเรียนกับนายด้วย” กล้าๆร้องบอกออกมาก็ตอนที่เข้าเซฟตี้โซนไปเรียบร้อยให้เรียวได้ขำตัวงออยู่คนเดียว จะว่าไปการได้แหย่ฮิโรกิแต่เช้าตรู่นี่ก็ไม่เลวนะ

...จะเก็บเอาไปเป็นมายบูมตลอดอาทิตย์นี้แล้วกันนะฮิโระ...^_,^

==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==

หกโมง ห้าสิบนาที

เจ้าของบ้านที่อาบน้ำจนตัวหอมฉุยออกมาจากห้อง เดินเหล่ซ้ายป่ายขวามองหาเรียวอย่างระแวดระวังว่าจะโดนแกล้งอีก เสียงกุกกักๆที่ดังเบาๆออกมาจากห้องครัวทำให้ฮิโรกิแปลกใจได้ไม่น้อยไปกว่าการย่องไปแอบดูเรียวกำลังเรียงข้าวปั้นลงกล่อง นี่หมอนั่นทำกับข้าวเป็นด้วยเหรอเนี่ย -"-

“ไม่ใช่เห็นว่าฉันทำแล้วจะเอามาปาหน้ากันล่ะ” เสียงทุ้มบ่นๆพลางเท้าเอวพึมพำกับตัวเองเรียกเสียงหัวเราะคิกคักให้กับคนที่แอบดูอยู่ได้ไม่น้อย ใบหน้าหวานอมยิ้มเชิดหน้าอย่างภูมิใจ แหมๆ ทำเป็นเก๊กขรึมต่อหน้าเราจริงๆแล้วก็แอบกลัวเราเหมือนกันล่ะสิ

‘ตึก ตึก’ คิกคักสะใจแล้วฮิโรกิก็แกล้งกระทืบเท้าลงกับพื้นหน้าห้องสองสามครั้ง ก่อนจะก้าวเข้าไปในครัวทำทีเป็นเพิ่งเดินลงมาจากชั้นบน ใบหน้าหวานมุ่ยหน้าสวมวิญญาณฮิโรกิจอมโวยแบบแนบเนียน

“เสร็จแล้ว”

“หือ?” เช่นกันกับเรียวที่ปั้นหน้าหันมาหาฮิโรกิได้ราวกับเมื่อกี้ตัวเองไม่ได้พูดอะไร “ทางนี้ก็เสร็จแล้วเหมือนกัน”

ข้าวกล่องสองสีคุ้นตาถูกยกจากเคาน์เตอร์มาวางไว้ที่โต๊ะกินข้าวข้างๆแซนวิซพร้อมนมสองชุดสำหรับสองคน ตาคู่สวยทำเป็นปรายตามองหน่อยๆก่อนจะอาศัยความไวคว้าข้าวเช้าตัวเองและข้าวกล่องสีน้ำเงินของเรียวมาเป็นตัวประกันทันที

“ฉันเอาไปเลยแล้วกัน กลางวันจะได้ไม่ต้องมาแลก” คนหัวเสบอกพลางยักคิ้ว เรียวฟังแล้วก็ถอนหายใจไปหน่อยก่อนจะกอดอกถาม

“ทำไมไม่คิดบ้างล่ะว่าฉันทำกล่องนั้นไว้กินเอง แล้วกล่องของนายน่ะก็เป็นของนาย” ส่ายหน้าหน่ายบอกให้รู้ว่าก็ไม่ได้คิดจะเอาไปแลกกันแต่แรกอยู่แล้ว มือก็เก็บข้าวเช้าและข้าวกล่องสีเขียวลงกระเป๋าตัวเองไม่ขัดใจแต่อย่างใด คนสวยเอียงคอคิดตามแล้วก็พองแก้มออกมา

“แล้วทำไมไม่บอกเล่า งั้นก็เอาของฉันมานะ!!”
“เรื่องอะไรล่ะ ฉันไปบังคับรึก็เปล่า”
“ฮึ๊ยยย เอามานะนิชิกิโด้”
“ไม่ให้ อยากได้ กลางวันนี้ก็มาแลกเอง”
“เชอะ งั้นก็ทนกินของฉันไปเถอะ”
“หึ ฉันเป็นคนทำ ฉันก็ทำของที่ฉันกินได้ทั้งสองกล่องซิ”
“นาย!!”
“ทำไมเหรอ ฮิโระจัง~ 555”
...................
“ล็อคบ้านรึยัง”
“ล็อคแล้ว!! บ้านฉันไม่ต้องมาบอกหรอก”
“งั้นก็เดินมาเร็วๆ ถ้าเมื่อวานนายไม่ยุกยิก วันนี้ก็ได้นั่งจักรยานไปสบายๆแล้ว”
“อย่างกับฉันอยากซ้อนนายนักนี่”
“แล้วเมื่อวานใครมันวิ่งหนีฝนมานั่งเกาะรถฉันเป็นตุ๊กแก?”
“ฝนมันตก ร่มฉันก็ไม่มี ใจคอจะใจดำให้ฉันเดินเปียกไปรึไงเล่า ฉันอุตส่าห์กางร่มให้นะ”
“เป็นพระคุณซะมีไม่ล่ะ”
...................
เสียงถกเถียงที่ดังกันไปเรียกสายตาคนมองได้ตลอดทาง เรียวเถียงไปก็กลั้นยิ้มไป ดูท่าฮิโรกิจะไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองเดินกระเง้ากระงอดตามเขาออกจากบ้านมาไม่หยุดจนกระทั่งถึงโรงเรียน

แล้วใครนะบอกว่าจะไม่ไปโรงเรียนด้วยกัน 6-___-

==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==

แล้ววันนี้ เสียงฮือฮาก็ดังไปทั่วโรงเรียน ในเมื่อมันเป็นเรื่องแปลกน้อยอยู่เมื่อไหร่ที่คู่กัดที่กัดกันข้ามประถมข้ามมัธยมเดินมาโรงเรียนพร้อมกันแถมยัง(เถียงกัน)ใกล้ชิดชนิดเอาตัวมาติดกันอีกต่างหาก และถ้าหากข่าวนี้มันไม่รั่วไปถึงหูจินแล้วก็คงเสียทีที่ได้ชื่อว่าเป็นเพื่อนรักกันแน่

“ไง ฮิโรกิ!!” นายแบบอาคานิชิหนุ่มที่พาตัวออกมารอรับเพื่อนรักอยู่ที่หน้าห้อง เอ่ยทักคนที่เดินหน้าตูมมาหลังจากแยกกับเรียวที่หน้าอาคารเรียนเพราะเช้านี้เรียวมีเรียนพละ

“สวีตมาแต่เช้าเลยนะ” เพื่อนจินก็ทักกันน่ารักซะจนฮิโรกิแทบจะเหวี่ยงค้อนโครมใหญ่เข้าให้ สวีตบ้าอะไรล่ะ

“หยาบคาย!!!” คนสวยทักตอบเสียงเขียวใส่หน้าเพื่อนรักที่หัวเราะขำๆ เหวี่ยงกระเป๋าไปให้จินถืออย่างหมั่นไส้

“หุบปากไปเลยจิน จะลอกมั๊ยการบ้านน่ะ”

“หือ ลงกับหมอนั่นไม่ได้ก็ลงกับจินจังยันเชียว” หน้าไม่อายเรียกตัวเองว่าจินจังยังไม่พอ ยังมีหน้ายื่นมือมารอรับการบ้านหน้าด้านๆอีก ฮิโรกิค้อนให้ตาแทบกลับ เดี๋ยวปั๊ดแถมรองเท้าให้เลยนี่!!

“ถ้ายังไม่เลิกแร่ด เดี๋ยวฉันจะยันให้แร่ดไม่ออกเลยเดี๋ยวเถอะ” ฮิโรกิยกเท้าขู่ฟ่อให้จินได้หัวเราะร่วนก่อนจะเลิกล้อเลียน

“น่าๆๆ อุตส่าห์ตื่นเช้าทั้งทีก็ทำหน้าให้มันดีๆหน่อยซี่ แจ่มใสเข้าไว้แล้วเมื่อวานเป็นไงก็เล่ามา” คนอะไรหน้าตาดีแต่เนียนจะอยากรู้ตลอด ฮิโรกิยันการบ้านตัวเองใส่อกจินเซ็งๆ

“ไอ้ที่ออกมารับถึงหน้าห้องนี่นอกจากการบ้านกับอยากรู้อยากเห็นแล้วก็ไม่ได้ห่วงฉันตรงไหนเลยนะ”

“เพราะห่วงต่างหากล่ะถึงได้ถาม นิชิกิโด้ปลอดภัยดีใช่มั๊ย”

“จิน!!!” นี่ถ้าถอดรองเท้าเขวี้ยงเพื่อนได้ทำไปแล้วนะเนี่ย ติดแต่ว่าทำแล้วมันไม่เหมาะกับหน้าตาหรอก ฮิโรกิเลยเปลี่ยนเป็นบีบคอแทนเป็นการลงโทษที่ชอบทำผิดระเบียบฮิโรกินัก จินแกล้งทำเป็นไอค่อกไอแค่กก่อนจะทำตาเหลือกเหมือนใกล้ตาย จนในที่สุดฮิโรกิทนหน้าจินไม่ได้ถึงได้หัวเราะออกมา

“นายนี่มันทุเรศจริงเลย” แน่ใจเหรอว่าเป็นนายแบบเลือดใหม่มาแรงที่เท่ห์ที่สุดในเมือง

“ฉันไม่ทำแล้วนายจะขำรึไง” จินจับคอตัวเองขยับให้เข้าที่ไปมา หนอย!~ยอมให้ทำก็เล่นซะเกือบตายเลยนะ นี่แอบแก้แค้นที่เราไม่ไปค้างเป็นเพื่อนเมื่อวานรึเปล่าเนี่ย -___-“

“ฮึ” ฮิโรกิบู้หน้าค้อนเสียงลงคอ รู้อยู่ตั้งแต่จินออกมารับที่หน้าห้องแล้วว่าคงเป็นห่วงนั่นล่ะถึงได้แหย่ไม่เลิก จินมองเพื่อนช่างงอนแล้วก็หมั่นเขี้ยวเอื้อมมือไปล็อคคอฮิโรกิเข้ามาใกล้

“ว่าไงล่ะ มีอะไรจะเล่ามั๊ย” จริงจังก็เป็นก็ไม่ทำตั้งแต่แรกหรอกนะ ฮิโรกิเหลือบตามองคนที่ล็อคคอตัวเองแล้วก็พองแก้มออกมา

“เล่าก็เล่าสิ” ไม่ได้อยากเล่าแต่เห็นว่าอยากรู้หรอกนะ แยกเขี้ยวบอกก่อนจะขยับออกมานั่งคุยกันดีๆ เล่าไปก็ฟาดจินไปที่ขัดอยู่ได้แทบจะทุกประโยค ลงท้ายนายแบบหนุ่มเลยได้แต่พยักหน้าหงึกๆฟังเรื่องเล่าที่ฮิโรกิทำเป็นข้ามๆวีรกรรมของตัวเองและเรื่องบางเรื่องที่ทำให้นอนไม่หลับทั้งคืน

“มีแค่นี้จริงๆน่ะเหรอ ต่างคนต่างนอน แล้วเช้ามาก็มาแกล้งกันต่อ งี้อ่ะนะ???” จินหรี่ตาถามอย่างไม่เชื่อเท่าไหร่กับการตัดฉากจากกบว.ฮิโรกิชนิดที่สั้นซะจนน่าแปลก กลางคืนจะไม่คุยอะไรกันเลยเรอะ?? ทั้งๆที่นอนห้องเดียวกันเนี่ยนะ??

“ก็งั้นดิ” ฮิโรกิตอบหากเสหลบตาออกไปมองนอกหน้าต่าง จินฟังแล้วก็เลิกคิ้ว จากการที่ดูพฤติกรรมเรียวแกล้งฮิโรกิมาหลายปีเนี่ย มันน่าจะแหย่กันจนนอนไม่หลับไม่ใช่รึไง

“เพราะโดนปลุกแต่เช้า ตานายถึงได้ดำเป็นหมีแพนด้างี้อ่ะเหรอ??” ยังไม่วายจะสงสัยต่อให้ฮิโรกินึกอยากจะต่อยหน้าไอ้นายแบบอาคานิชินี่ตงิดๆ ตกลงมันเป็นดาราหรือว่าเป็นคุณป้าช่างเมาท์เนี่ยถึงได้อยากรู้อยากเห็นไปซะหมด

“ไม่ใช่ว่าโดนทำให้นอนไม่หลับทั้งคืนแล้วปิดกันไว้หรอกน๊า~” เพื่อนจินก็ช่างวิเคราะห์ได้ตรงนักจนฮิโรกิร้อนวาบขึ้นมาเมื่อโดนสะกิดเรื่องจริงเข้าให้ แก้มขาวๆแดงเป็นลูกตำลึงเมื่อนึกไปถึงเรื่องเมื่อคืนให้จินจับได้ง่ายๆกันเลยทีเดียว

“เฮ้ย! นั่นแน่!!! ฉันเดาถูกจริงๆด้วย” จินเอานิ้วไปจิ้มหน้าฮิโรกิอย่างชอบใจที่ตัวเองทายถูก อย่างว่าแหละ ฮิโรกิเพื่อนเขาเนี่ยโกหกเก่งซะที่ไหนกันล่ะ คิดจะตบตาจินที่เป็นเพื่อนกันมาห้าปีน่ะ เด็กไปต๋อย

“เดาอะไรถูก ฉันบอกว่าไม่มีอะไรก็ไม่มีอะไรเซ่” ฮิโรกิปัดมือจินออกทำเป็นเคืองขึ้นมาทันที ไอ้เพื่อนบ้านี่ คนอุตส่าห์จะไม่นึกถึงเรื่องเมื่อคืนก็ดันจะแสนรู้ขึ้นมาอีกนะ จินยิ้มใส่ตามองหน้าฮิโรกิล้อเลียน

“มันต้องมีเดะ ไม่งั้นนายจะอายทำไม”

“ใครอาย!!!!” เสียงใสแหวใส่กลบเกลื่อนทันที ใครจะไปอายกันกะอีแค่โดนเรียกว่าฮิโระก่อนนอนเท่านั้นน่ะ

“เออนั่นสินะ ขนาดเมื่อเช้าเดินง๊องแง๊งกับหมอนั่นเข้าโรงเรียนมาได้ นายก็ไม่น่าจะอายเป็นแล้ว” นี่ก็จะล้อกันไม่เลิก จนฮิโรกิต้องได้ออกแรงฟาดไอ้เพื่อนนายแบบไปอีกหลายตุ๊บ

“เอาน่า คนที่เริ่มๆจะเปิดใจตัวเองก็อย่างนี้ทั้งนั่นล่ะนะ” จินหัวเราะไม่ขยับหลบแต่เอื้อมมือไปล็อคคอฮิโรกิเข้ามาหาตัวอีกทีเป็นท่าไม้ตายสำหรับหลบหมัดฮิโรกิโดยเฉพาะ

“นายหมายถึงใคร พูดดีๆนะจิน!!” คนหน้าสวยย้อนฉับ ถลึงตาขู่ฟ่อ ถองใส่ท้องจนจินต้องปล่อยออกมา

“ก็คนที่พอรู้สึกตัวอีกทีก็คิดถึงแต่เรื่องของนิชิกิโด้จนนอนไม่หลับน่ะสิ ฮ่าๆ” จินชี้หน้าว่าให้พลางหัวเราะน้ำหูน้ำตาไหลกับสีหน้าเหี้ยมๆแต่แดงแปร๊ดอย่างเขินอายของฮิโรกิก่อนจะวิ่งหนีลูกเตะที่คราวนี้ฮิโรกิไม่คิดจะยั้งเท้าเอาไว้แม้แต่น้อย สองคนที่แหย่เล่นกันไปมาอยู่ที่ริมหน้าต่างไม่ได้รู้ตัวเลยว่า มีใครบางคนมองอยู่จากสนามฟุตบอลด้านล่างมานานแค่ไหนแล้ว

“เฮ้ยเรียว ยืนตากแดดทำไมตั้งนานวะ” เสียงหนึ่งทักขึ้นเรียกให้เรียวหันไปมองก่อนจะยักไหล่ เดินเข้าไปรวมกลุ่มกับเพื่อนๆ แล้วตอบคำถามพาเพื่อนงงเพียงสั้นๆ

“สังเคราะห์แสง”

==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==

พักกลางวัน

เหตุการณ์ก็เป็นเหมือนเช่นทุกวันที่จะต้องมีใครบางคนเดินจ้ำออกมาจากห้องเรียนตรงไปยังดาดฟ้า จะต่างกันก็ตรงที่วันนี้ที่หิ้วติดมือมาเป็นข้าวกล่องสีน้ำเงินแทนสีเขียวอ่อนที่หิ้วมาเป็นประจำเท่านั้น พอมองข้าวกล่องในมือแล้วฮิโรกิก็แอบจะเหนื่อยใจจนต้องชะลอฝีเท้าลงจนหยุดเดินก่อนที่จะก้าวขึ้นบันไดไปยังดาดฟ้า เสียงจินที่แซวมาตลอดเช้าดังเข้ามาในหัว

‘อย่าคิดร้ายไปหน่อยเลยน่า อย่างน้อยข้าวกล่องนี่นิชิกิโด้ก็ตื่นเช้ามาทำให้ไม่ใช่รึไง’

จะว่าไม่ใช่มันก็ยังไงอยู่ ในเมื่อตัวเองได้ยินอยู่เต็มสองหูถึงคำรำพึงของคุณพี่เลี้ยงจอมป่วนเมื่อเช้า ถ้าไม่ตั้งใจมากๆคนอย่างเรียวจังน่ะเหรอจะมานั่งกังวลกับผลงานตัวเอง เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ฮิโรกิรู้ดีอยู่แก่ใจเพราะรู้จักเรียวมาตั้งแต่เด็กๆ แต่เอ๊ะ...เมื่อกี้เราคิดว่าไงนะ...เรียวจังงั้นเหรอ!!

“ฮึ้ย!! อยู่ๆไปนึกชื่อนั้นขึ้นมาได้ยังไงกันล่ะ” ใบหน้าหวานสะบัดไปมาทันทีไล่ความคิดที่ทำให้แก้มตัวเองร้อนขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ มือขาวยกข้าวกล่องขึ้นมาจ้องแล้วก็เอ่ยคาดโทษไปถึงคนที่เป็นเจ้าของซะอย่างนั้น

“เพราะเมื่อคืนนายแกล้งฉันนั่นล่ะนิชิกิโด้”

สรุปโยนความผิดไปให้เรียวได้ฮิโรกิก็สบายใจขึ้นมาหน่อยนึง ขาเพรียวก้าวเดินต่อไปยังเส้นทางที่คุ้นเคยเพราะท้องเริ่มร้องอุทธรณ์หาของกินซะแล้ว และแน่นอนว่าพอเปิดประตูเข้าไปก็ได้เจอกับร่างคุ้นเคยที่นอนไขว้ห้างอาบแดดรออยู่เหมือนทุกทีให้ฮิโรกิได้หมั่นไส้ วันๆไม่มีเรียนรึไงกัน ถึงได้มานอนรอเราซะทุกที

“นี่ นิชิกิโด้” เสียงใสเอ่ยเรียกไปก่อนตัวที่จะเดินไปถึงคนที่เหมือนจะนอนหลับไม่รู้ร้อนรู้หนาว แต่น่าแปลกที่วันนี้คนที่มักจะตื่นไวอย่างเรียวกลับนอนนิ่งไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย ขนาดฮิโรกิมายืนเท้าสะเอวค้ำหัวมองอยู่ใกล้ๆก็ยังไม่ตื่น คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันมองคนที่หลับอยู่ทั้งชุดพละแถมรอบตัวยังไม่มีข้าวกล่องอย่างที่ควรจะเป็นอย่างชั่งใจ มุขจะแกล้งอะไรเราอีกรึเปล่าเนี่ย

“นี่ นิชิกิโด้! ตื่นได้แล้ว เอาข้าวฉันมาฉันหิวแล้ว”

“นิชิกิโด้ เรียว”

“นี่...เรียว!!!”

นิ่ง คนที่นอนอยู่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะขยับอะไรทั้งนั้นให้ฮิโรกิถอนใจมองอย่างชักจะฉุน จะแกล้งก็ให้มันมีขอบเขตหน่อยเถอะนะ นี่หิวจริงจังนะเนี่ย ร่างโปร่งบางเปลี่ยนจากท่ายืนเท้าสะเอวมานั่งยองลงไปข้างๆเรียวที่ยังคงหลับสนิท วางข้าวกล่องลงข้างตัวก่อนจะลงมือเขย่าเรียวอย่างไม่เกรงใจ

“นี่ ฉันบอกให้ตื่นไง ฉัน....เฮ้ย!!!~” ฮิโรกิร้องออกมาหน้าตาตื่น สะบัดมืออกมาทันทีที่สองมือไปจับเข้ากับแขนของเรียวเข้า มันร้อนจนต้องกระตุกออกมาอย่างไม่แน่ใจ ตาคู่สวยเพ่งมองใบหน้าเรียบนิ่งที่ยังคงหลับสนิทแล้วถึงได้รู้ว่ามันแดงอย่างเห็นได้ชัดก่อนจะเอื้อมมือไปแตะตัวเรียวอีกครั้ง ความร้อนชนิดที่เรียกว่าร้อนมากๆที่แผ่เข้ามายังอุ้งมือทำให้ฮิโรกิตกใจจนหน้าซีด

“เรียวจัง!!”

==+==+==+==+== [[ Attention Please 2 ]] ==+==+==+==+==

สี่โมง สิบห้านาที

...แคร่ก แคร่ก แคร่ก...เสียงที่เหมือนจะแซะกระจกห้องสภาฯมากกว่าขัดทำความสะอาดดังต่อเนื่องจนจินที่มาช่วยขัดอย่างไม่รู้อิโหน่อิเหน่ด้วยยังต้องเอียงคอปวดหัว มองหน้าสวยๆที่ตั้งหน้าตั้งตามุ่ยมาตั้งแต่บ่ายแล้วก็ถอนใจ

“ฉันช่วยนายทำแต่ไม่ได้หมายความว่าฉันจะยินดีจ่ายค่าซ่อมกระจกด้วยนะฮิโรกิ”

“ไม่ต้องมาพูดดีเลย นายน่ะไม่เคยช่วยอะไรได้ซักอย่าง” ฮิโรกิย้อนฉุนเฉียวแทบจะไม่ชายตามองให้จินรู้สึกเหมือนโดนเด็กงอนเอาโทษฐานที่ขัดใจข้อหาปฏิเสธที่จะไปค้างเป็นเพื่อน ด้วยเหตุผลว่าคืนนี้จินมีงานถ่ายแบบขึ้นมาพอดี เห็นหน้าหล่อทำตัวโตไปวันๆอย่างนี้ก็เถอะ จินก็เป็นนายแบบนะครับ!! แล้วจินผิดเหรอที่หน้าตาดีแล้วมีงานน่ะ

“เออๆ ผิดเอง แล้วนี่สี่โมงจะครึ่งแล้วยังไม่รีบเก็บของไปอีกรึไง ขัดเสร็จตั้งนานแล้วมานั่งแซะกระจกอยู่ได้” ขี้เกียจจะต่อปากเลยทำเป็นยอมรับผิดเองแล้วถามไปถึงนัดที่กำลังจะมาถึงในไม่กี่นาที เดี๋ยวเดือดร้อนขึ้นมาจะมาโยนว่าจินไม่ช่วยอีก อุตส่าห์มาช่วยขัดกระจกชดเชย ยังจะมาแดกดันกันนะ -_-“

“ไม่ไป ฉันไม่ได้ตกลงนัดอะไรกับหมอนั่นนี่ เออออเอาเองก็รอเงกไปเถอะ” ตอบออกมามุขนี้ จินจะทำอะไรได้ดีไปกว่าส่ายหน้าหน่ายไปอีกรอบ ไม่อยากจะเอานิ้วชี้ไปที่นอกหน้าต่างเลยอ่ะนะว่าคนที่ฮิโรกิตั้งใจจะให้รอเงกน่ะ มันกอดอกรออยู่ตรงลานจอดรถจักรยาน พิงประตูโรงเรียนจ้องขึ้นมาที่เราสองคนทั้งแต่มาเริ่มทำงานตาเป๋งเลยว่ะ คิดแล้วก็ชักห่วง 6--“-- คืนนี้อยู่กันสองคนซะด้วย เกิดมันลุกขึ้นมาเอามีดแทงกันจะทำไง

“ทนๆเอาหน่อยเถอะน่า บางทีการได้อยู่ด้วยกันนายอาจจะมีทางได้แก้แค้นก็ได้” รีบเสนอหนทางใหม่ให้เพื่อนรักได้พิจารณาเพราะเริ่มรู้สึกไม่ชอบมาพากลกับสายตาที่จ้องมายังไงอยู่ ไอ้ที่มันทำจ้องเหี้ยมเนี่ย มันจ้องฮิโรกิหรือมันจ้องเราวะ

“แก้แค้นเหรอ คนน่ารักอ่อนแออย่างฉันจะไปทำอะไรคนอย่างนั้นได้” ฮิโรกิบู้ปาก กระฟัดกระเฟียดทำตัวน่ารักตามคำพูดสุดฤทธิ์ให้จินเผลอส่ายหน้าในใจ เออ โคตรน่ารักอ่อนแอเลยว่ะเพื่อนเรา

“ทำได้ก็แล้วกัน” แอบหันมาพูดกับตัวเอง เอาหน้าหล่อๆแทงสามพันเยนเลยว่างานนี้ต้องมีคนบาดเจ็บแน่

“มันไม่เลวร้ายมากนักหรอกฮิโรกิ ฉันว่านิชิกิโด้น่ะก็คงรู้สึกดีๆกับนายไม่น้อยไปกว่าที่นายมีให้หร...”

“ใครว่าฉันรู้สึกดีๆกับหมอนั่น!!!” ยังไม่ทันที่จินจะพูดจบเลย ฮิโรกิก็เถียงขึ้นมาซะแล้ว ดวงตาคู่สวยจ้องจินตาวาวพร้อมปฏิกิริยาเดิมๆ หน้าแดงนำไปก่อนไม่รู้ตัว จินเลิกคิ้วมองอยากจะล้อแต่ไม่เอาดีกว่าเดี๋ยวมันเอาด้ามที่เช็ดกระจกตีแสกหน้าจินขึ้นมาจะไม่คุ้ม เลยทำเป็นจริงจังซะ

“ตัวนายเองรู้ดีที่สุดฮิโรกิ” จินยิ้มพร้อมกับยกมือขึ้นจิ้มไปที่อกซ้ายของฮิโรกิ และก่อนที่ริมฝีปากสีเชอร์รี่จะได้อ้าเถียง จินก็รีบพูดต่อ

“ก่อนที่นายจะพูดว่านายรู้สึกยังไง พิสูจน์ซะก่อนว่ามันเป็นอย่างนั้นจริงๆ ตั้งแต่ทะเลาะกันเมื่อหกเจ็ดปีก่อนน่ะ นายยังไม่เคยเปิดใจกับหมอนั่นเลยนะ”

“ไม่เข้าท่าเลย ทำไมฉันต้องมาทำบ้าๆอะไรอย่างนั้นด้วยล่ะ!!” ฮิโรกิฟังแล้วก็โวยวายขึ้นมาอีก หากคราวนี้เสียงโวยวายไม่ได้ดังเท่าเก่า แต่หน้าสิแดงกว่าเก่าเห็นๆ จินมองแล้วก็ถอนใจเบาๆ เลื่อนมือขึ้นไปขยี้ผมนุ่มสวยนั้นเหมือนปลอบเด็ก

“เพื่อตัวนายมั๊งฮิโรกิ” บอกยิ้มๆก่อนจะหันไปคว้าอุปกรณ์ทำความสะอาดมาเก็บ ฮิโรกิได้แต่ยืนมองจินนิ่งๆคิ้วขมวดแทบจะมัดกันเป็นปม ใบหน้าสวยหวานงอง้ำจะเพราะอะไรเจ้าตัวเองก็ยังไม่เข้าใจ ฮิโรกิรู้แค่ว่าคำตอบของจินมันทำให้จังหวะของหัวใจช่วงหนึ่งสะดุด...เพื่อตัวฉัน??

“เพื่อตัวฉันตรงไหน” เสียงแข็งๆย้อนถามสิ่งที่จินอยากให้ถามออกมาในที่สุด ตาคู่สวยทำเป็นเมินมองที่เช็ดกระจกในมือตัวเองจนจินละอยากจะบอกนักว่าอยากถามก็ถามมาเถอะ อย่ามาทำอายเลย มือใหญ่คว้าเจ้าด้ามเหมาะมือในมือฮิโรกิมาถือไว้ซะเองกันมันเขินแล้วทำเนียนฟาด

“นั่นสิ ลองหาคำตอบดู” อยากให้ถามแต่จินไม่ตอบ ^_^ แถมยังมีหน้าจะมาย้อนถามพร้อมรอยยิ้มอีก ทำให้ฮิโรกิขมวดคิ้วฉับทันที จินยักไหล่ก่อนจะหันหลังถืออุปกรณ์ทำความสะอาดไปเก็บให้โดยโบกมือชี้ไปยังที่ที่จะมีคำตอบให้ฮิโรกิได้ ฮิโรกิมองตามไปยังคนที่กอดอกรอแล้วก็ยิ่งยืนนิ่ง

นายเพื่อนฉันหรือเพื่อนหมอนั่นกันแน่เนี่ยจิน!!!

==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==

เสียงนกร้องยามเย็นกับเมฆที่เริ่มจะมืดครึ้มลงไปทุกทีๆ แทนที่มันจะให้บรรยากาศดีๆแห่งการพักผ่อนหลังเลิกเรียน แต่มันกลับไม่ได้เป็นอย่างนั้นเลยแม้แต่น้อยสำหรับคนสองคนที่กำลังเผชิญหน้ากันอยู่ตรงลานจอดรถจักรยานริมรั้วโรงเรียน เรียวที่ยินกอดอกรอสีหน้าที่นิ่งสนิทอย่างน่ากลัว นาฬิกาที่ข้อมือเดินเลยผ่านเวลาห้าโมงเย็นมากว่าสิบนาทีแล้ว

“ฉันนัดนายกี่โมงอุจิ” น้ำเสียงเรียบยิงคำถามนิ่งๆทันทีที่ฮิโรกิมาหยุดทำหน้าเบื่ออยู่ตรงหน้าเขา สายตาคมดูดุขึ้นนิดหน่อยกับการที่ฮิโรกิผิดเวลาไปนานขนาดนี้

“ฉันมีงานต้องทำ ไม่อยากจะรอก็กลับไปสิ ฉันไม่ได้ขอร้องนี่” ใบหน้าสวย(แต่งอ)เชิดใส่ บอกจะรอถึงแค่สี่โมงครึ่งแล้วจะยืนรอมาจนป่านนี้เองแล้วจะมาบ่นทำอะไรล่ะ
 
คำตอบของฮิโรกิทำให้เรียวอดไม่ได้ที่จะพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ไอ้การดื้อไม่รู้เหนือรู้ใต้ของฮิโรกินี่มันเหลือเกินจริงๆนะ คิดว่าไม่เห็นหรือไงว่าไปยืนช่วยกันขัดกระจกกับอาคานิชินุ๊งนิ๊ง(???)กันสองคน แล้วไอ้นายแบบนั่นก็เผ่นออกจากโรงเรียนไปตั้งแต่เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนแล้วด้วย ไอ้ที่นั่งอยู่เฉยๆในห้องเรียนนี่เรียกว่าทำงานงั้นสิ??

“ไม่ต้องพูดมากแล้ว กลับกันซักที” เรียวส่ายหน้าว่าขี้เกียจจะเถียงด้วย ขยับไปปลดล็อคจักรยานแล้วขึ้นขี่ ตั้งท่ารออยู่สองวิไม่ต้องบอกก็รู้ว่าจะให้ขึ้นไปนั่งซ้อนหลังแต่ฮิโรกิกลับทำแค่ปรายตามอง ไม่ขึ้น! แม้จะโดนเพื่อนจินไกด์ไลน์นำทางให้เปิดใจ แต่ไม่รู้เป็นไงพอได้เห็นหน้าเรียว ฮิโรกิก็รู้สึกเหมือนฮอร์โมนการต่อต้านมันจะหลั่งปรี๊ดขึ้นมาได้ทุกวินาที

“ฉันจะเดินกลับ” บอกหน้าเชิดๆทว่าปิดแผนแก้เผ็ดที่เพิ่งคิดมาได้เมื่อกี้สดๆร้อนๆไม่ได้เลยแม้แต่น้อยให้เรียวได้หันกลับมาหรี่ตามอง

ถ้าฉันเดินกลับแล้วนายยังจะขี่จักรยานคนเดียวไปถึงบ้านให้แม่ดุเอาได้ก็เอา ยังไงนายก็ต้องมาเดินเมื่อยกับฉัน ฮ่าๆ ฮิโรกิกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ ในขณะที่เรียวส่ายหน้า ให้นั่งซ้อนเป็นเจ้านายก็ไม่เอา คิดอะไรของเค้า 6- -“

“ฉันก็ไม่เกี่ยงหรอก” เรียวยักไหล่กรอกตามองลมฟ้าอากาศหลังจากที่เหลือบมองอุปกรณ์ที่ฮิโรกิถืออยู่ในมือ แค่กระเป๋าใบเดียวกับข้าวกล่องแถมเมื่อเช้ายังตื่นสายขนาดนั้น คงไม่รู้อะไรดีๆสิ หึๆ

“เดินก็เดินสิ” ว่าแล้วก็ลงจากจักรยานกันง่ายๆ ตามใจกันสุดๆจนน่าแปลกใจ “แน่ใจนะว่าไม่นั่งจริงๆ”

มีการย้อนถามเอาคอนเฟิร์มอีกรอบให้ฮิโรกิเป็นฝ่ายไม่แน่ใจซะเอง แต่ในเมื่อเดินหน้าแล้ว คนอย่างฮิโรกิไม่ถอยหรอก

“แน่” เด็กดื้อทำหน้ามั่นใจพร้อมกับออกก้าวเดิน ถือคตินำไปก่อนถือว่าชนะ เชอะ!

“ก็ดี” เรียวพยักหน้าเข้าใจยิ้มๆ พาให้ฮิโรกิที่เดินนำไปก่อนแล้วชักจะใจไม่ดี ตามใจอีกแล้ว!! คำตอบของเรียวที่ไม่มีการเกี่ยงแบบนี้นี่ทำให้ฮิโรกิใจแป้วยังไงอยู่ คนอย่างเรียวต้องมีแผนอะไรแหง แล้วฟังสิ ไม่มีเสียงฝีเท้าตามมาด้วย

“นายเดินนำไปก่อนเลยก็ได้ เดี๋ยวฉันกางร่มเสร็จจะเดินตามไป” แล้วเรียวยักคิ้วยิ้มมุมปากเฉลยสิ่งที่ฮิโรกิสงสัยแต่ไม่ยอมเสียฟอร์มถาม นับหนึ่งถึงสามในใจแล้วก็เข้าเป้า!! ฮิโรกิหยุดเดินพร้อมกับหันควับ ใบหน้าสวยกระตุกฉุกคิดไปนิดแล้วก็เริ่มรู้สึกว่าการปฏิเสธการนั่งจักรยานเป็นความพ่ายแพ้ครั้งที่สามของวันเมื่อได้ยินเสียงฟ้าร้องดังครืนๆอยู่เหนือหัว แล้วก็มีหยดน้ำใสๆหล่นแหมะมาแปะที่แก้มกันซึ่งๆหน้า เอาแล้วไงฮิโรกิ -_-“

“ขนาดจักรยานฉันนายยังไม่ซ้อน ร่มฉันก็คงไม่เอาด้วยเหมือนกันสินะ” เรียวเอียงคอถามยิ้มๆ และถ้าฮิโรกิตาไม่ฝาดก็รู้สึกเหมือนจะได้เห็นคิ้วเรียวมันยักให้น้อยๆเหมือนเยาะเย้ย ที่เมื่อกี้ไม่ค้านเลยนี่เพราะอย่างนี้ใช่มั๊ย ไม่น่าเชื่อว่าขนาดธรรมชาติก็ยังเข้าข้างเรียว!!

“นาย!!!” ฮิโรกิได้แต่ชี้นิ้วสวยๆมาที่เรียวมือไม้สั่นอย่างแค้นใจให้เรียวได้กลั้นยิ้มจนปวดแก้มทั้งๆที่ยังทำหน้าซื่อ

“เมื่อเช้ามีพยากรณ์อากาศว่าจะมีฝนหลงฤดูน่ะ”

ท่ามกลางเสียงฟ้าร้องโครมใหญ่และสายฝนที่กำลังเทลงมา
ไม่มีใครรู้ว่าฮิโรกิจะตัดสินใจเช่นไร?????

==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==

“โอ๊ะโอ ฝนตกหนักเลยล่ะฮิมะ” เสียงร้องบอกของหญิงสาวผมสั้นท่าทางทะมัดทะแมงที่มีแววเรียบนิ่งคล้ายๆเด็กหนุ่มบางคนบอกขึ้นหลังจากละมือจากการโทรศัพท์ที่ริมหน้าต่าง ให้หญิงสาวอีกคนที่กำลังลากกระเป๋าเสื้อผ้าใบใหญ่ลงมาจากชั้นบนต้องเลิกคิ้วมอง

“เอ๋~ งั้นก็แย่สิริกกี้ ฮิโระกับเรียวจังยังไม่กลับมากันเลย” ฮิมะ หรือฮิมาวาริยกมือขึ้นแตะหน้าอย่างกังวล ใบหน้าสวยหวานที่ฮิโรกิถอดเค้าไปเด๊ะๆ ทำครุ่นคิด รู้สึกเหมือนเมื่อตอนเข้าบ้านมาจะเห็นร่มของฮิโรกิยังอยู่ที่บ้านซะด้วย

“ไม่เป็นไรหรอกมั๊ง เรียวน่ะดูและฮิโระจังได้หรอก” ริกกี้ หรือริคาโกะบอกสบายๆพลางสาวเท้าเข้าไปหาฮิมาวาริทันทีที่เห็นว่าฮิมาวาริยกอะไรลงมาจากชั้นบน

“แล้วจะแบกลงมาเองทำไมฮิมะ ฉันบอกแล้วนี่ว่าเดี๋ยวจะขึ้นไปเอาลงมาให้เองน่ะ” ไม่ดุเปล่า มือหนึ่งคว้าเอากระเป๋าใบใหญ่มาถือเสมือนมันเบาเดินลงบันไดฉับๆพร้อมกับอีกมือหนึ่งก็คว้าเอาข้อมือบางให้เดินลงมาตามกัน ฮิมาวาริเอียงคอมองริคาโกะยิ้มๆ

“ก็ฉันเห็นริกกี้ยุ่งๆเรื่องตั๋วกับโทรเรียกรถนี่นา เลยคิดว่าจะช่วยน่ะ” ช่างเป็นรอยยิ้มที่ไม่ต่างจากฮิโรกิเลยแม้แต่น้อยในสายตาของริคาโกะ ผู้เป็นแม่ของเรียวหัวเราะกับท่าทางที่อยากจะช่วยจริงๆนั้นอย่างเอ็นดู เอาเถอะๆ

“ว่าแต่พวกฮิโระช้าจังเลยนะ เดี๋ยวก็มาไม่ทันเราออกไปพอดี” ฮิมาวาริที่นั่งลงกับโซฟาตามที่ริคาโกะกดไหล่ให้นั่งอดไม่ได้ที่จะบ่นถึงลูกชายสุดที่รักเมื่อมองไปยังนาฬิกาแล้วเห็นว่านี่ก็จะหกโมงเย็นแล้ว ริคาโกะที่เหลือบมองตามพยักหน้าเห็นด้วย

“นั่นสิ หรือว่าจะทะเลาะกันกลางทางไปแล้ว” ยักไหล่อย่างที่เรียวชอบทำเหมือนกันเป๊ะไม่มีผิดเพี้ยน ใช่ว่าต่อหน้าเด็กสองคนนั้นจะทำเป็นเพื่อนกันแล้วคนเป็นแม่จะดูไม่รู้นี่ว่าลับหลังน่ะตีกันจะตายแล้ว

“ทำไมถึงได้ชอบทะเลาะกันนักก็ไม่รู้นะ” ว่าแล้วฮิมาวาริก็เอามือขึ้นแปะหน้าอีกทีให้รู้ว่ากังวล เห็นอย่างนั้นริคาโกะก็เอื้อมมือไปเอาออกให้ อย่าทำบ่อยนักเลยมันน่ารักเกินไป ถึงทั้งคู่จะมีลูกโตขนาดนี้แล้วแต่ถ้าเดินไปด้วยกันทีไรก็มีแต่คนไม่เชื่อว่ามีลูกแล้วทุกทีแหละ ยิ่งริคาโกะที่ออกจะห้าวๆด้วยแล้วยิ่งดูเหมือนจะเป็นแฟนฮิมาวาริมากกว่าเพื่อนไปกันใหญ่

“เพราะไอ้ลูกฉันแหละที่ชอบแกล้งฮิโระจังน่ะ” ส่ายหน้าหน่ายลูกชายตัวเองไปเป็นพัก ไม่ใช่ว่ารักเรียวน้อยกว่าหรอก แค่ฮิโระจังน่ารักกว่าเท่านั้นเอง

“ริกกี้น่ะ โอ๋แต่ฮิโระไม่ได้นะ” ฮิมาวาริก็แย้งขึ้นในทันทีเช่นกัน เรียวจังน่ะออกจะเป็นเด็กดี ริกกี้ล่ะชอบมองว่าเรียวจังแกล้งฮิโระเรื่อยเลย

“จ้าๆ ฉันไม่ว่าเจ้าเรียวก็ได้ ว่าแต่...ถ้าหกโมงครึ่งแล้วยังไม่มากันก็ต้องไปแล้วนะ รอไม่ได้หรอก” ริคาโกะบอกกำหนดการให้รู้ พอได้ฟังอย่างนั้น ไม่ให้เอามือแปะหน้าฮิมาวาริเลยเอียงคอกลุ้มซะแทน ริคาโกะละอยากจะเหนื่อยใจ คนมันจะน่ารัก มุมไหนก็น่ารักว่างั้นเถอะ

“เหรอ...ทำไงดีล่ะ ฉันยังไม่ได้บอกกับฮิโระเลยว่าจะไปเที่ยวเดี๋ยวก็งอนอีก” จะโทรไปบอกฮิโรกิก็ดันลืมมือถือเอาไว้ในห้องซะอย่างนั้น

“เจ้าเรียวบอกให้แล้วล่ะ ช่วยไม่ได้นี่นาที่เรื่องมันปุบปับ ไม่ไปวันนี้คงอีกนานกว่าจะมีโอกาสอีก”

“นั่นน่ะสินะ หวังว่าเรียวจังคงทำให้ฮิโรกิหายงอนได้อยู่หรอกนะ” นอกจากจะหน้าตาดียังมองหลานในแง่ดีซะไม่มีล่ะ ริคาโกะยักไหล่ไม่ว่าไง เพียงแต่หัวเราะหึในใจ

นิสัยไอ้ลูกชายฉันน่ะ นอกจากจะไม่ทำให้ฮิโระจังหายงอนแล้วยังมีแต่ทำให้ฮิโระจังแค้นหนักกว่าเดิมน่ะสิ ฮิมะ  -__-“

==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==+==

ท่ามกลางสายฝนหลงฤดูที่โปรยปรายคล้ายจะแกล้งคนสองคนเดินอยู่ในร่มคันเดียวกัน เรียวที่ต้องทั้งกางร่มและพยุงฮิโรกิที่เดินกระย่องกระแย่งละอยากจะมีมือที่สามมาก่ายหน้าผากนัก ให้มันได้อย่างนี้สิ

เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน

‘นี่ นั่งดีๆได้มั๊ย’
‘เอ๊ะ ฉันกางร่มต้านฝนมันต้องทรงตัวนะ!!’
‘ฉันขี่จักรยานพานายต้านฝนก็ต้องทรงตัวเหมือนกันนั่นล่ะ อุจิ!! ร่มมันจะทิ่มตาฉัน!!’
‘อะไร!! นายก็นั่งดีๆสิ’
‘นายนั่นล่ะ เลิกดิ้นซ้ายดิ้นขวาซะที!!’
‘เป็นคนขี่ก็ขี่ไป อย่าพูดมาก นี่แน่ะ’
‘เฮ้ย!!!’

-_________________________-“

ไม่รู้จะโทษใครเลย นอกจากจะแหย่กันจนได้เรื่องขี่รถเสียหลักไปทิ่มท่อระบายน้ำให้หน้าแข้งฮิโรกิไปกระแทกเสาไฟฟ้าข้างๆท่อแล้ว ตอนนี้ก็ยังต้องมาเดินพยุงจะเปียกแหล่ไม่เปียกแหล่อยู่ในร่มคันเดียวกันเนี่ย

“กางดีๆได้มั๊ย มันเปียกเนี่ย” แล้วจอมโวยวายก็ตั้งท่าบ่นขึ้นมาอีก ให้เรียวได้เหลือบมองร่ม ร่มก็มีอยู่แค่นี้แล้วจะให้เรียวยืนตรงไหน

“ร่มคันเท่าเมี่ยงผู้ชายสองคนยืนด้วยกันมันจะไปพอได้ยังไง ถ้าไม่อยากจะเปียกก็เบียดเข้ามา”

“ทำไมฉันต้องมาเบียดกับนายด้วยเนี่ย เพราะนายขี่ไม่ดูทางนั่นแหละ” ยังจะมาแอบเถียงให้เรียวต้องยกมือเกาหู เออ ผิดอีก -"- ร่มก็ร่มเรียว เหวี่ยงทิ้งซะดีมั๊ยจะได้ไม่ต้องเบียดกัน

“ไม่น่าโดนที่หน้าแข้งเลยนะ มันน่าจะโดนที่ปากจะได้พูดไม่ได้” เรียวปรายตาดุๆใส่ ดีด้วยแล้วได้ใจเดี๋ยวร้ายใส่อย่ามาร้องนะ ฮิโรกิเห็นอย่างนั้นก็ทำปากยื่น เชิดหน้าหนี เดินเงียบๆก็ได้ อีกสองบล็อคถึงบ้านจะฟ้องน้าริกกี้เลย จอมโวยวายได้แต่ทำปากขมุบขมิบบ่นนั่นบ่นนี้ไปเรื่อยเปื่อย เรียวมองแล้วก็ไม่รู้จะเซ็งดีหรือจะขำดี คนอะไรเอาแต่ใจเหมือนแมวชะมัด

แล้วความหวังที่จะฟ้องริคาโกะของฮิโรกิก็เป็นอันต้องฝันสลายเมื่อสองคนเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าบ้านอุจิในเวลาหนึ่งทุ่มแล้วบ้านมืดสนิท เรียวที่รู้ตารางการเดินทางของแม่อยู่แล้วไม่ได้แสดงทีท่าอะไรออกมาผิดกับอีกคนที่สีหน้าบอกว่าผิดหวังชัดเจน แม่!!!

“ทำไมบ้านมันมืดงี้อ่ะ!!”

“ก็เค้าไปกันหมดแล้วน่ะสิไม่น่าถาม” เรียวตอบง่ายๆให้ฮิโรกิได้ถลึงตาใส่ เรื่องนั้นฉันก็รู้เฟ้ย!!

“ทำไมแม่ไปไม่บอกฉันอ่ะ ทำไมแม่ทำกับฉันอย่างงี้อ่ะ” ค้อนใส่เรียวเสร็จก็มาคร่ำครวญต่อให้เรียวส่ายหน้า เอาซักอย่างเถอะพ่อคุณ เพราะใครล่ะเล่นตัวกลับช้าจนได้เรื่องน่ะ

“เข้าบ้านก่อนแล้วค่อยมาโวยวาย ฉันว่าเป็นไปไม่ได้หรอกที่แม่นายจะไปไม่บอกน่ะ” ขนาดร่มยังลืม นับประสาอะไรที่เครื่องมือสื่อสารฮิโรกิจะลืมไม่ได้ พนันได้เลยว่าเปิดประตูเข้าบ้านไป อย่างนึงที่จะวางอยู่บนโต๊ะกับข้าวต้องมีจดหมายยาวสามหน้ากระดาษเป็นข้อความฝากฝังฮิโรกิเอาไว้กับเรียวจากฮิมาวาริแน่นอน

“แล้วทำไมฉันจะต้องอยู่ในความดูแลของนายด้วยเนี่ย!!!!!” แล้วก็เป็นจริงดังว่า หลังจากที่เข้าไปในบ้านฮิโรกิก็ถลากระโดดกิงก่องแก้วเข้าไปในครัวก่อนเป็นอันดับแรก ไม่ใช่เพราะกับข้าวที่วางน่ากินอยู่บนโต๊ะหรอก แต่เพราะรู้เหมือนๆเรียวนั่นแหละว่าแม่ตัวเองจะต้องทิ้งข้อความเอาไว้ให้ แล้วพออ่านจบก็เป็นเรื่องเลยไง

“ก็เพราะรู้ว่านายดูแลตัวเองไม่ได้ไง” เรียวที่เดินตามมาทีหลังกอดอกพิงประตูห้องครัวตอบพลางยักไหล่ นี่ถ้าซื้อลอตเตอร์รี่ก็ถูกไปแล้วนะเนี่ย

“ตรงไหน!!!!” เด็กดื้อเถียงฉับเข้าให้ทันทีแบบไม่ต้องคิด หน้าฮิโรกิเวลาอยู่กับเรียวน่ะไม่เคยจะสวยน่ารักอย่างที่ริคาโกะชอบชมหรอก มีแต่จะบู้บี้ใส่ตลอด เรียวฟังแล้วก็ถอนใจ ถามแบบนี้ตอบตรงๆได้มั๊ยล่ะ

“ตรงที่นายตื่นสายออกจากบ้านไม่ทันทั้งๆที่แม่นายคงปลุกแล้ว แถมยังลืมร่มทั้งๆที่มีโน้ตแปะเตือนไว้ที่หน้าประตู แล้ววันนี้ก็งอแงจนกลับมาไม่ทัน ก่อเรื่องจนจักรยานพังแถมฉันต้องหิ้วนายกลับ แล้วถ้าให้เดาล่ะก็นายควรจะได้รู้จากปากน้าฮิมะตั้งแต่เมื่อสายๆแล้วล่ะถึงเรื่องที่จะไปเที่ยวกับแม่ฉันกะทันหันถ้านายไม่ลืมเอามือถือไป แล้วไม่ต้องมาโวยนะว่าทำไมแม่ไม่โทรเข้าเครื่องฉันก่อนจะออกจากบ้าน ฉันปิดมือถือตั้งแต่กางร่มแล้ว”

ตอบให้ครบถ้วนสมบูรณ์ขนาดนี้แล้วถ้าฮิโรกิยังจะหาที่เถียงได้เรียวก็ว่าฮิโรกิข้างๆคูๆแล้วล่ะ ฮิโรกิได้ฟังอย่างนั้นก็อมลมใส่แก้ม เพราะหาที่เถียงไม่ได้จริงๆ ตาคู่สวยสะท้อนแววสลดมาวูบหนึ่งเหมือนเด็กถูกแม่ทิ้งจนเรียวต้องเดินเกาหัวไปเปิดประตูตู้เย็น หยิบน้ำแข็งออกมาได้ก็เอาห่อกับผ้าเช็ดหน้าตัวเองแล้วเดินมายื่นให้

“เอ้า ประคบซะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เขียวไปเพื่อนนายจะได้ว่าฉันทำมิดีมิร้ายนายพอดี”

“ไม่เอา” ฮิโรกิบอกปัดแก้มปูด คนอยู่ในอารมณ์สลดอย่ามากวนใจน่ะ

เรียวเลิกคิ้วมองแล้วก็ตัดสินใจนั่งยองลงไปตรงหน้าหน้าแข้งของฮิโรกิ ถลกขากางเกงขึ้น “หยุดดื้อซักนาทีไม่ได้รึไง”

“โอ๊ย!!!!” แล้วคนที่โดนน้ำแข็งเย็นจิ้มจึ้กเข้าไปที่หน้าแข้งแดงๆก็ร้องจ๊ากออกมาอย่างตกใจ ฮิโรกิจะหดเท้าหนีแต่ช้ากว่ามือเรียวที่เอื้อมมายึดไว้ จัดแจงผูกผ้าเช็ดหน้าห่อน้ำแข็งมัดติดกับขาฮิโรกิให้เสร็จสรรพแล้วถึงได้ลุกมานั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามฮิโรกิ หยิบจานกับข้าวมาเปิดไม่สนสายตาเจ้าของบ้าน

“ประคบไว้ซักครึ่งชั่วโมงนั่นล่ะ แล้วถ้าสลดจนกินไม่ลง ก็ยกโควต้าของนายให้ฉันก็ได้” บอกหน้าตาเฉยจนฮิโรกิที่ทำสลดไปได้สามวิต้องหันกลับมาคว้าจานกับข้าวในมือเรียวไปถือไว้เอง ว่าไงนะ!!!

“แม่ให้นายดูแล้วฉันแล้วจะมาแย่งฉันกินได้ไง!!! อย่ามามั่วนะ!!!” ทำปากยื่นใส่จนเรียวละอยากจะเอาตะเกียบไปหนีบนัก นั่งเท้าคางเฉยๆมองฮิโรกิแกะกับข้าวแล้วคีบแบ่งหมูทอดให้สามชิ้น ยุติธรรมสุดๆ เริ่มไม่แน่ใจว่าที่แม่ฝากให้มาดูแลคนตรงหน้าเนี่ยแกล้งกันรึเปล่า ฮิโรกิเหลือบมองเรียว ก้มลงมองผ้าเช็ดหน้าสีน้ำเงินเข้มที่พันอยู่ที่ขาตัวเองแล้วก็ขมวดคิ้วคิดไปนิดหน่อย

“เอ้า!! ไข่หวานอีกชิ้นก็ได้” คีบยื่นให้เหมือนจะจำใจไปตรงหน้า เรียวเงยหน้าขึ้นมองคนที่ใจดีผิดวิสัยแล้วก็อมยิ้มมุมปากที่เห็นแววเขินเล็กๆในแววตาที่ไม่เคยจะปิดอะไรมิดของฮิโรกิ จะขอบคุณยังฟอร์มอีกนะ

“ก็ยังดี” ยักไ�