We urgently need 20 kids (guys and girls) in the age group of 8 years to 14 years for a Television Serial. Audition is today (8th September,2008) at 3 Pm in  Mumbai and shoot is tomorrow (9th September, 2008). If you fit the profile and are interested please send your photographs and contact details to us at mokshcasting@gmail.com and call us on 9323633807.

Best Regards
Team
Moksh Casting

Iqbal is the story of a young deaf- mute boy who dreams of playing cricket for the Indian National Team. Despite his father's skepticism and all the odds against him, he perseveres. A movie about overcoming the odds, Iqbal is centered around one track, in the words of my cousin "the only song in the movie," Aashayein.

Aashayein: Irfan Siddeque's lyrics of hope and perseverence are really the driving force of this song. The beautiful, inspiring poetry never fails to draw in listeners. KK's powerful voice helps further the power behind this song, and keep the pace at a comfortably peppy tempo. Although this piece may not be a crowd favorite the first time around, everyone I know has caught themselves humming along after hearing it a few times!  What really hooked me was Irfan Siddeque's lyrics:

"Kuch paane ki ho aas aas, koi aarman ho jo khas khas, aashayein

har khoshish me ho vaar vaar, kare dariyan ko aar paar, aashayein

toofano ko chirke, manzilon ko cheen le,

aashayein khile dil ki, ummidein hase dil ki, ab mushkil nahin kuch bhi, nahin kuch bhi"

One line of this song has become almost like a personal motto for me - "Kuch aisa karke dikha, khud khush ho jaaye khuda"

Aankhon Me Sapna: This track is not present in the movie, but is one of the best on the album.  This almost dreamy, soothing number is a pleasant change from much of composer Himesh Reshammiya's more current compositions such as Aashiq Banaya Aapne and Tera Suroor.  Singer Ravindra Upadhyaya does justice to the song and proves himself to be a talented and nearly flawless singer.

Mutti Me Hain Aasman: This song's title does not fail to continue the trend of what in the US is known as "sappy inspirational music."  The song, however, does not have the same inspirational air as the first two, and reminds me more of a marching song. This is easily something I could see being played at a school parade.  A bit more contemporary and filmy in style versus the other two, it does not leave the same lasting impact as the other two tracks do, but is not a complete failure either.

Khelenge Khelenge: Khelenge Khelenge reminds me of Lagaan's Chale Chalo, with a contemporary twist. Used as the background music throughout much of the movie, this piece has the capability to get adrenaline and emotions running if used correctly. What interested me is that this track is not only sung by Sukhwinder Singh, but composed by him as well.

It's a short album, with no unnecessary remixes (YES!!!), but there is most definitely more than one song. Although Aashayein may continue to stick in people's minds as "the song" from Iqbal, the rest aren't too shabby either. I am going to pick up a copy of this album as soon as I get the chance [Indian CD's aren't too easy to come by here!!] and I suggest you do the same, if you don't already have it!

Όσο και αν είναι αδύνατο να αναδειχθεί με κάποια κοινά αποδεκτά κριτήρια ο μεγαλύτερος σταρ που ανέδειξε ποτέ ο κόσμος του παγκοσμίου θεάματος, πριν καιρό, ένας μεγάλος ειδησεογραφικός οργανισμός το αποτόλμησε. Και προς έκπληξη πολλών, ο «αστέρας της χιλιετίας» δεν είναι κάποιος χολλυγουντιανός σταρ όπως η Marylin Monroe ή ο Robert De Niro ούτε κάποιος άγγλος σαικσπηρικός ηθοποιός σαν τον Lawrence Olivier. Το BBC ανέδειξε «σταρ της χιλιετίας» τον ζωντανό θρύλο του ινδικού κινηματογράφου, τον Amitabh Bachchan (अमिताभ बच्चन) ενώ πρόπερσι οι Times τον χαρακτήρισαν σε άρθρο τους ως «The world’s most famous actor».

Βέβαια, εύλογα θα διερωτηθεί κάποιος από πότε το κοινό του BBC ή οι αρθρογράφοι εφημερίδων διεκδικούν τον τίτλο της αυθεντίας που να τους επιτρέπει να απονέμουν τέτοιες διακρίσεις. Θα συμφωνήσω, παρότι προσωπικά, θεωρώ και εγώ τον Bachchan, μαζί με τον «Rey del tango» Carlos Gardel, ως τις πιο ενδιαφέρουσες και χαρισματικές διεθνώς προσωπικότητες στην ιστορία του θεάματος (παρότι εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους). Παρακολουθώντας μάλιστα την πορεία του ως ηθοποιού, το ταλέντο του, τη συμπεριφορά του ως σταρ και προτύπου για τον κόσμο, την δράση του ως ενεργού πολίτη ο οποίος ενδιαφέρεται για τα κοινά αλλά και τη γενικότερη φιλοσοφία του για τη ζωή, διαπιστώνω πως δίκαια κατέχει αυτόν τον τίτλο.

Θα συμπλήρωνα μάλιστα, πως για κανένα άλλον αστέρα δεν έχουν λάβει χώρα εκδηλώσεις από τον απλό κόσμο, σαν αυτές που έχουν παρατηρηθεί σε διάφορες περιπτώσεις για τον Bachchan. Όπως π.χ. το να νηστεύουν 80χρονες γριές ή να διανύουν 800 χιλιόμετρα περπατώντας ανάποδα θαυμαστές του, υπό μορφή τάματος όταν πριν 26 χρόνια κινδύνευσε να πεθάνει από ατύχημα στα γυρίσματα μιας ταινίας, ενώ χάρη στην περιπέτειά του αυτή, στην οποία χρειάστηκε 17 φιάλες αίμα, βοήθησε να διαδοθεί στην Ινδία η ιδέα της εθελοντικής αιμοδοσίας. Και βέβαια, τόσο ως ενεργός πολίτης όσο και μέσω των ταινιών στις οποίες πρωταγωνίστησε, βοήθησε την υπόθεση των δικαιωμάτων του πολυπληθούς κοινωνικού περιθωρίου της Ινδίας.

Πριν λίγες εβδομάδες, στις 15 Αυγούστου, έκανε πρεμιέρα η νέα ταινία στην οποία πρωταγωνίστησε ο Amitabh Bachchan, το «God Tussi Great Hο» (πρόκειται για remake του «Bruce Almighty» -ταινία του 2003- με Morgan Freeman, Jim Carrey και Jennifer Aniston) με τον Amitji στον ρόλο του… Θεού! Αυτή πρέπει να ήταν η 168^η ταινία στην οποία έπαιξε από το 1969 οπότε έκανε και το κινηματογραφικό του ντεμπούτο με την ταινία «Saat Hindustani» («Επτά Ινδοί») με τον ρόλο του Anwar Ali για τον οποίο και βραβεύτηκε.

Οι φίλοι του Mr Amit σε όλον τον κόσμο συνήθως διαφωνούν για το ποιος ήταν ο καλύτερός του ρόλος. Οι περισσότεροι αναφέρονται στις ταινίες «Deewar», «Sholay» (ειδικά σε αυτήν, αφού η «Φωτιά» -όπου ο «Big B» έπαιξε τον ρόλο του Jaidev- ψηφίστηκε το 1999 από το κοινό του BBC ως η καλύτερη ταινία όλων των εποχών) «Don »και «Coolie» ενώ στη νέα γενιά είναι περισσότερο δημοφιλής και για σχετικά πιο πρόσφατες ταινίες του, όπως λ.χ. το «Kabhi Khushi, Kabhie Gham» («Πότε χαρά, πότε λύπη») του 2001 ή το «Mohabbatein» («Ερωτικές Ιστορίες») του 2000 όπου και στις δύο έπαιζε τον ρόλο του αυστηρού θεματοφύλακα των παραδόσεων (τύπου «πατρίδα – θρησκεία – οικογένεια») ρόλο διαμετρικά αντίθετο εκείνων που τον ανέδειξαν τις προηγούμενες δεκαετίες, δηλαδή του επαναστατημένου, ατίθασου, αντισυμβατικού και «κοινωνικά απροσάρμοστου» νέου, όπως π.χ. σαν τον «Μεθύστακα» («Sharaabi») ή τον νονό της λαχαναγοράς Sikandar (Αλέξανδρος) στο «Muqaddar Ka Sikandar».

Παρότι ασφαλώς και δεν πρόκειται για την καλύτερη ή την ποιοτικότερη ταινία στην οποία έχει πρωταγωνιστήσει (μια ταινία δράσης είναι, χωρίς να υπεισέρχεται σε δύσκολες και λεπτές ψυχολογικές παραμέτρους άλλων χαρακτήρων που έχει ενσαρκώσει ο 66χρονος σήμερα Amitabh Harivansh Srivastav [το Bachchan που σημαίνει «μπόμπιρας» / «πιτσιρίκος» το πήρε από το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του διάσημου ποιητή και διανοούμενου πατέρα του Dr. Harivansh Rai Srivastav – Bachchan]) θεωρώ ωστόσο καταπληκτικό το παίξιμό του σε μία λιγότερο προβεβλημένη ταινία, τον «Shahenshah». Μια ταινία που χωρίς να είναι κάτι το ιδιαίτερο, πήγε πολύ καλά εισπρακτικά, λόγω του πρωταγωνιστή του και η οποία μου είχε τραβήξει το ενδιαφέρον για ένα άλλο λόγο: ήταν η πρώτη ταινία που γύρισε ο Mr Amit αφότου παραιτήθηκε από βουλευτής (είχε εκλεγεί το 1984 με το μεγαλύτερο ποσοστό που έχει λάβει ποτέ υποψήφιος: 68,2% και κατέβηκε στην πολιτική, κυρίως λόγω της φιλίας του με τον Rajiv Gandhi, ενώ χρόνια αργότερα, η σύζυγός του Jaya Badhuri εξελέγη με το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα Samajwadi του οποίου εκλογική βάση είναι κυρίως το κοινωνικό περιθώριο και οι μειονότητες). Είχε μεσολαβήσει η απογοήτευσή του από το μεγάλο σκάνδαλο των εξοπλισμών το οποίο και έριξε τελικά το κόμμα του Κογκρέσου από τη κυβέρνηση (μάλιστα προσήχθη και αυτός στο δικαστήριο, τον οποίο τον αθώωσε) οπότε είχε μόλις βγει από μια περιπέτεια ανάλογη με το θέμα της ταινίας που ήταν η διαφθορά και η διαπλοκή πολιτικών, δικαστικών, αστυνομίας και λούμπεν επιχειρηματιών.

Σε άλλες χώρες της Δύσης, όπως λ.χ. στην Αγγλία, στην Γερμανία ή στο Καναδά όπου ο κοσμοπολιτισμός του κοινού του επιτρέπει να έλθει σε επαφή με τον κινηματογράφο πέραν του εθνικού σινεμά και του Hollywood (ίσως και κανα δυο ακόμη «σχολών») θα ήταν πλεονασμός να αναφερθεί κάποιος στο ποιος είναι ο Amitabh Bachchan. Διαπιστώνοντας όμως πως η επαφή του μέσου Έλληνα με τον ινδικό και γενικότερα τον ασιατικό κινηματογράφο αρχίζει και τελειώνει στην ταινία «Bhārata Mātā» που στην Ελλάδα παίχτηκε με τον γλαφυρό τίτλο… «Γη ποτισμένη με ιδρώτα» (άντε και στην κινεζική ταινία «Crouching Tiger, Hidden Dragon») σκέφτηκα να γράψω σχετικά.

Κατ΄ αρχήν, όπως προαναφέρθηκε ο (ηθοποιός, αλλά και τραγουδιστής, παραγωγός και ενεργός πολίτης έντονα πολιτικοποιημένος ) Amitabh Bachchan επελέγη από τη διαδικτυακή σελίδα του BBC ως ο "αστέρας της χιλιετίας" καθώς ξεπέρασε τους δύο άγγλους «sir», τους Lawrence Olivier και Alec Guinness τους οποίους άφησε στην 2η και στην 3η θέση αντίστοιχα, τον Charlie Chaplin ο οποίος έμεινε στην 4 η θέση, τον Robert De Niro στην 6η, τον Βuster Keaton στην 8η ή την Marylin Monroe στην 9η θέση.

Τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας εδώ:

http://news.bbc.co.uk/hi/english/static/events/millennium/jun/winner.stm

και μια αναφορά από το περιοδικό «Σινεμά» στα ελληνικά, εδώ:

http://www.cinemag.gr/summary.asp?catid=10167&subid=2&tag=7831&pubid=443379

Ο Amitabh Harivansh Srivastav (Bachchan) γεννήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 1942 στο Allahabad σε μία από τις 13 γνωστότερες φρατρίες της κάστας των Kayastha (μικτή κάστα Brahmin και Kshatriya η οποία έχει ως έμβλημα την πένα και το ξίφος) τους Srivastava.

Ο διάσημος πατέρας του Dr. Harivansh Rai Srivastav – Bachchan θεωρήθηκε ως ο τελευταίος «εθνικός ποιητής» της Ινδίας με γνωστότερα έργα του το αριστουργηματικό «Madhushala» («Ο Οίκος του Οίνου») το 1935, το «Madhubala» το 1936 και το «Madhukalash» του 1937, ενώ είχε ειδικευτεί στην αγγλική φιλολογία και λογοτεχνία και ειδικά τον Yaets τον οποίο μετέφρασε στην hindi όπως επίσης τους Shakespeare αλλά και τον Omar Khayyam, με τελευταίο του ποίημα το «1^η Νοεμβρίου 1984» (με αφορμή τη δολοφονία της Indira Gandhi). Η μητέρα του Teji ήταν Σιχ από το Karachi (στο σημερινό Πακιστάν).

Το πρώτο όνομα του Αmitabh Bachchan ήταν Inquilab («Επανάσταση») από τη φράση «Inquilab Zindabad» («Ζήτω η Επανάσταση») που ήταν το σύνθημα στους αγώνες των Ινδών για ανεξαρτησία στη διάρκεια της αγγλικής αποικιοκρατίας, όμως το άλλαξε σε Αmitabh που επί λέξει σημαίνει «άσβεστο φως».

Πριν ξεκινήσει την καριέρα του ως ηθοποιός και αφού είχε τελειώσει στο μεταξύ σπουδές και μεταπτυχιακά, ήταν ναυλομεσίτης στην Καλκούτα, ενώ το κρατικό ραδιόφωνο «έκοψε» στα δοκιμαστικά για εκφωνητή, τον πιο διάσημο βαρύτονο ήχο ομιλίας σε όλη την Ασία! Η καριέρα του στον κινηματογράφο ξεκίνησε το 1969 (τον επόμενο χρόνο κλείνει 40ετία στο σινεμά) και έχει λάβει δεκάδες βραβεία, κατέχοντας το ρεκόρ υποψηφιοτήτων στη χώρα του. Ακόμη, διετέλεσε βουλευτής την τριετία 1984 – 1987.

Σύζυγός του είναι από το 1973 η επίσης ηθοποιός από τη Βεγγάλη Jaya Bhaduri με την οποία απέκτησε την 34χρονη σήμερα δημοσιογράφο Shweta η οποία παντρεύτηκε τον Nikhil Nanda (εγγονό του θρύλου του ινδικού σινεμά Raj Kapoor) και τον ηθοποιό Abhishek Bachchan το οποίου σύζυγος είναι η για πολλούς ομορφότερη γυναίκα στον κόσμο, η ηθοποιός και «Μις Κόσμος 1994» Aishwarya Rai.

Η καριέρα του ξεκίνησε το 1969 με το «Saat Hindustani» του Khwaja Ahmad Abbas για το οποίο και έλαβε το βραβείο καλύτερου πρωτοεμφανιζόμενου πρωταγωνιστή και τη μεθεπόμενη χρονιά απέσπασε το βραβείο 2^ου ανδρικού ρόλου ως γιατρός Bhaskar Banerjee στο Anand.

Με την μετέπειτα συζυγό του Jaya Badhuri γνωρίστηκαν στα γυρίσματα της ταινίας του 1971 "Guddi" με την Jaya στον ομώνυμο ρόλο.

Ακολούθησαν πολλές ακόμη ταινίες με τον Amit συνήθως στο ρόλο του παράφορα ερωτευμένου.

Η καριέρα του απογειώθηκε το 1973 όταν άρχισε να παίζει σε περισσότερο σκληρούς ρόλους, αρχής γενομένης με το "Zanjeer" του Prakash Mehra και έφθασε στα ύψη με δύο ταινίες του 1975 οι οποίες συγκαταλέγονται στις σπουδαιότερες ταινίες του Bollywood: το "Dewaar" του Yash Chopra με τους Shashi Kapoor, Nipura Roy και Neety Singh και το "Sholay" με τους Dharmendra, Hema Malini, Sanjeev Kumar, Jaya Bhaduri και Amjad Khan.

Την περίοδο αυτή εκτός από τον ρόλο του «σκληρού» αρχίζει να υποδύεται και νέους ρόλους, παίζει σε κομεντί, σε ρόλους ερωτευμένου σε ρομαντικές ταινίες όπως το «Chupke Chupke». Το 1976 πρωταγωνιστεί στην ταινία «Kabhi Kabhie» του Yash Chopra στο ρόλο του ποιητή Amit Malhotra ο οποίος ερωτεύεται την νεαρή Pooja την οποία υποδύεται η Rakhee Gulzar, ρόλος ρομαντικός ο οποίος είναι διαμετρικά αντίθετος με εκείνους που τον καθιέρωσαν τα προηγούμενα χρόνια. Το ίδιο πείραμα θα επαναλάβει μερικές δεκαετίες αργότερα ο Yash Chopra με τον σύγχρονο μεγάλο αστέρα του Bollywood, τον Shahrukh Khan. Στο βιβλίο της «Yash Chopra» (εκδόσεις Brirtish Gilm Institute, 2002) η Rachel Dwyer αφιερώνει 25 σελίδες στα έργα του Chopra με τον Big B και όπως φαίνεται ήταν όντως ρίσκο να περάσει ο τελευταίος σε ρομαντικές κομεντί. Ο Yash Chopra κυριολεκτικά μεταμόρφωσε το image του, καθώς από ρόλους περιθωριακού ήρωα , ξαφνικά εμφανίζεται στη μεγάλη οθόνη ακόμη και ως ποιητής ή βιομήχανος.

Μια από τις περισσότερο πολυσυζητημένες ταινίες με τον Amit ήταν το «Silsila» του 1981. Πριν ακόμη παιχτεί στα σινεμά κυκλοφορούσαν οι φήμες για το ερωτικό τρίγωνο που στήθηκε τόσο στην ταινία όσο και στην πραγματικότητα με τον Amit, τη σύζυγό του Jaya και την πανέμορφη ηθοποιό Rekha και η έκπληξη ήταν και οι τρεις τους παρευρέθηκαν στην πρεμιέρα. Οι φήμες παραμένουν ακόμη χωρίς ούτε να έχουν επιβεβαιωθεί ούτε διαψευσθεί για την κοινή γνώμη οριστικά.

Συχνά ο Amit έπαιζε σε διπλούς ρόλους, π.χ. στις ταινίες Kasme Vaade ως Amit και Shankar και Don (ως αρχιμαφιόζος Don και ως ο σωσίας του Vijay (έπαιξε σε 20 ταινίες με το όνομα Vijay).

Το 1982 ήταν μια άτυχη χρονιά για τον Bachchan όμως τότε ήταν που ο υπόλοιπος κόσμος συνειδητοποίησε το μέγεθος της δημοφιλίας του. Στα γυρίσματα της ταινίας «Coolie» στο Bangalore, ο ρόλος του επέβαλε να δεχτεί ένα βίαιο σπρώξιμο από τον πρωτάρη ηθοποιό Puneet Issar και να πέσει σε ένα τραπέζι και από εκεί κάτω στο πάτωμα. Είχαν γίνει ήδη οι πρόβες και όλα πήγαιναν κατ΄ ευχήν, καθώς ο Amit κατάφερνε να σταματήσει πριν χτυπήσει στο τραπέζι. Στο γύρισμα όμως, πιθανόν επειδή η ώθηση ήταν μεγαλύτερη από εκείνη που δεχόταν στις πρόβες, δεν πρόλαβε να κόψει φόρα και έτσι χτύπησε στη γωνία του τραπεζιού (εκεί σταματά και η σκηνή της ταινίας) και φωνάζοντας «Mujhe lag gayi hai» («έχω χτυπήσει») έδειξε να υποφέρει για λίγο, όμως μετά σηκώθηκε σαν να μην έτρεχε τίποτε και συνέχισε το γύρισμα. Μετά από λίγο επανήλθε ο πόνος και το ίδιο βράδυ πήγε σε γιατρό ο οποίος όμως διέγνωσε απλό μυϊκό πόνο. Ζητώντας και μια δεύτερη γνώμη, επισκέφθηκε και δεύτερο γιατρό, τον Dr Bhatt ο οποίος έκπληκτος εντόπισε εσωτερική αιμορραγία σε ζωτικά όργανα (ρήξη σπλήνας) και ζήτησε να εγχειριστεί αμέσως. Ωστόσο, η εγχείρηση (σπληνεκτομή) άργησε και έγινε 72 ώρες αργότερα. Για τον λόγο αυτό ο Bachchan παρέμεινε σε κρίσιμη κατάσταση και εθεωρείτο ετοιμοθάνατος για πολλούς μήνες. Στο διάστημα αυτό, συνέβησαν γεγονότα που ακόμη και σήμερα προξενούν έκπληξη στον κόσμο για το μέγεθος της δημοφιλίας του Amitji. Η εξέλιξη της κατάστασής του ήταν πρωτοσέλιδη όχι μόνο στην Ινδία και στην ασιατική ήπειρο αλλά και στην Αγγλία. Οι ναοί όλης της χώρας ήταν καθημερινά γεμάτοι από κόσμο που προσευχόταν. Οι ουρές έξω από το νοσοκομείο ήταν της τάξεως των χιλιομέτρων. 80χρονες γυναίκες έκανα τάμα τρώγοντας μόνο ένα γεύ6μα την ημέρα και κοιμώμενες στο πάτωμα. Άλλοι έκαναν πορεία 400 χιλιομέτρων μέχρι το νοσοκομείο στην Βομβάη βαδίζοντας προς τα πίσω και άλλα 400 χιλιόμετρα για να επιστρέψουν. Και γενικά, ένα έθνος συμπαραστεκόταν με κάθε τρόπο στο ετοιμοθάνατο σταρ. Ακόμη και σήμερα, μετά από ένα τέταρτο του αιώνα και πλέον, πολλοί Ινδοί αποδίδουν την επιβίωση του Amit σε θαύμα που έγινε χάρη στις προσευχές εκατομμυρίων ανθρώπων.

Όταν το 1983 παίχτηκε η ταινία έκανε όπως ήταν αναμενόμενο μεγάλη εισπρακτική επιτυχία. Βέβαια, αυτή η ιστορία στοίχισε στον πρωτοεμφανιζόμενο Puneet Issar καθώς εκατοντάδες εκατομμύρια συμπατριωτών του τον έβλεπαν σαν τον παρ΄ ολίγο δολοφόνο του ινδάλματός τους. Όμως ο Amit όταν συνήλθε υπερασπίστηκε τον Issar (μάλιστα είπε πως και ο ίδιος είχε τραυματίσει στο σαγόνι άθελά του σε γυρίσματα τον προξενώντας από σπασμένο γυαλί 4 ράμματα) και τον βοήθησε να συνεχίσει την καριέρα του η οποία έδυε πριν καν αρχίσει από αυτό το γεγονός και αργότερα έπαιξαν μαζί σε ταινία . Όπως είχε πει σε συνέντευξή του ο Issar, όλοι στην Ινδία, από την ίδια την κινηματογραφική βιομηχανία μέχρι τους απλούς πολίτες τον αντιμετώπιζαν σαν τον Nathuram Vinayak Godse (τον δολοφόνο του Mahatma Gandhi) και για 6 χρόνια δεν έβρισκε πουθενά δουλειά. http://www.rediff.com/entertai/2002/oct/11puneet.htm

Το 1984 πολιτεύτηκε και εξελέγη βουλευτής όμως προσήχθη σε δίκη για μεγάλο εξοπλιστικό σκάνδαλο το οποίο οδήγησε στην πτώση της κυβέρνησης Gandhi. Αθωώθηκε μεν πανηγυρικά αλλά παραιτήθηκε και από το κόμμα του Κογκρέσου και από βουλευτής. Έκτοτε, υποστηρίζει τους σοσιαλδημοκράτες του κόμματος Samajwadi.

Επί 15 χρόνια ορισμένα περιοδικά είχαν επιβάλει εμπάργκο και δεν ανέφεραν καν το όνομα Bachchan, καθώς είχε απαγορεύσει σε αυτά την είσοδό τους στα γυρίσματα λόγω των κουτσομπολιών που δημοσίευαν. Μετά το ανέβασμα της ταινίας Khuda Gawah το 1992 αποσύρθηκε και ασχολήθηκε με την παραγωγή ταινιών με την εταιρία ABCL, η οποία επεκτάθηκε σε τηλεοπτικές παραγωγές, μάνατζμεντ καλλιτεχνών, βίντεο, ηχογραφήσεις, κ.λπ. χωρίς όμως να γνωρίσει κάποια από τις ταινίες της εταιρίας εισπρακτική επιτυχία, παρότι ανέδειξε κάποια νέα ταλέντα. Εν τέλει, η εταιρία, παρότι είχε επεκταθεί , κατέρρευσε οικονομικά το 1997 και στη συνέχεια έμπλεξε με δικαστικούς αγώνες.

Επανήλθε στην ενεργό δράση με τις ταινίες Bade Miyan Chote Miyan («Μεγάλος αδελφός, μικρός αδελφός») παίζοντας πάλι διπλό ρόλο, του επιθεωρητή Atjun Singh και του Bade Miyan, Sooryyavanansham, κ.λπ. ενώ από το 2000 έως το 2005 παρουσίαζε στην τηλεόραση το γνωστό τηλεπαιχνίδι «Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος» (Kaun Banega Crorepati) και ήταν τέτοια η απήχηση και η τηλεθέαση που του επέτρεψε να συνέλθει οικονομικά μετά τη χρεοκοπία και μάλιστα η τράπεζα Canara Bank ήρε και τα εναντίον του δικαστικά μέτρα εξαιτίας της περιπέτειας που είχε με την ABCL.

Στο μεταξύ, η αλλαγή του αιώνα βρήκε τον Amitabh Bachchan σε νέα άνοδο. Ο ταινίες στις οποίες πρωταγωνιστεί σημειώνουν πρωτοφανή επιτυχία, όπως το «Mohabbatein» («Ερωτικές ιστορίες») το 2000 παραγωγής Yash Chopra και σε σκηνοθεσία Aditya Chopra όπου παίζει τον Narayan Shankar, έναν άκαμπτο και αποστεωμένο συντηρητικό διευθυντή του ιδιωτικού κολεγίου Gurukul απέναντι στον νέο και σύγχρονο καθηγητή μουσικής Raj Aryan (Shahrukh Khan). Ακολούθησαν και άλλες επιτυχίες όπως το Kabhi Khushi Kabhie Gham και το Ek Rishtaa το 2001, το Baghdan το 2002 το Khakee Το 2004, το Sarkar το 2005, το Na Kehna το 2006, κ.λπ. Το 2007 σημείωσαν τεράστια επιτυχία οι ταινίες Shootout at Lokhandwala και Cheeni Kum.

Στο μεταξύ εκκρεμούν και τα γυρίσματα της ταινίας Shantaram σε σκηνοθεσία Mira Nair και με συμπρωταγωνιστή τον Johnny Depp.

Φωτό 1: Από την ταινία Coolie, τα γυρίσματα της οποίας λίγο έλειψε να αποβούν μοιραία για τον Βig B.

Φωτό 2: O Amit στην εποχή των "οργισμένων" ρόλων και του Don.

Φωτό 3: Με την Rekha στο Silsila.

Φωτό 4: Σε "κόντρα ρόλο" υπερ-συντηρητικός διευθυντής κολεγίου στο Mohabbatein, όπου έπαιξε τον πατέρα της Aishwarya Rai (της οποίας πεθερός είναι στην πραγματική ζωή).

Φωτό 5: Ο Amitji σήμερα.

Φωτό 6: Kabhi Khushi Kabhie Gham. Στα δεξιά του, συμπρωταγωνίστρια η σύζυγός του Jaya Badhuri.

Φωτό 7: Στα αριστερά του Mr Amit, ένας από τους επίδοξους επιγόνους του σε δημοφιλία, ο Shahrukh Khan.

India | Anjali, an actress, model, proud and she knows who she is.. from indiatimes.com -

“Anjali is a Bangkok-based Delhi girl who is famous for her steamy video clips and exotic photo shoots.

Anjali sees nothing wrong in what she does and is firm to state that she is not a prostitute, but an actress.

Anjali is proud of being a porn star and wants to rule the adult entertainment industry and has worked in more than forty-five porn flicks and gets paid by the minute.”

They are everywhere now - in the gossips columns, in the endorsements, at the parties, at the reality shows and rocking the concerts at various countries. The Saifeena couple gave such a successful show on August 21 at Sharjah for ‘Jashan 2008‘ in the Middle East that the Morani Brothers, the organizers are now keen on taking the duo to Europe for a series of shows.

Mohammed Morani said,

“The Sharjah show was extremely successful. We are now organizing a series of shows across Europe and the Middle East. Saif and Kareena have a huge fan following in these places. People throng to the stadium to watch them especially after the success of Race and Jab We Met. Also, Saif and Kareenamake a wonderful pair. They are both good looking and exude power that makes the audience go ‘wow’. Saif and Kareena gave solo performances and the results are evident with the success of ‘Jashan 2008′, so we can imagine the response when the duo performs together.”

Kareena said,

“The show had a crowd of 20,000 people and it was just amazing. Saif is in talks with the Morani Brothers for the shows across Europe and the Middle East.”

To be known here that for the Sharjah show, the two did not perform together. But the organizers are hoping to cash in on their popularity and get them to do certain items together. Now, this is a win-win situation for everybody. The organizers get their coffers filled, the couple gets a whopping payment with the bonus of some time out together for romance and the fans get to see their favorite stars in action!

After watching this film, I only wish history was taught and told as beautifully as Jodhaa Akbar (JA) just did. Never on Indian screen have I seen such a beautiful blend of historical fact and fiction. Agreed that JA is only a version of history and perhaps even a distorted one at that, but what isn't distorted? History, like any other reality, has always had multiple versions. Anyway, I don't care a damn about the "fact or fiction" controversies and would not ever waste my energy on debating whether a movie is a historical fact or a fictionalised account, as long as the end result is good. When I need information about something, I read books or go to wikipedia and when I am in need of some entertainment, I go to a movie theatre. As simple as that.

Having watched Jodhaa Akbar, I feel really proud to have been born and brought up in a truly secular country (well for most part(s) it still is - pun intended) like India. I am so glad that this film has been made and one seldom gets to say this given the kind of films that are being out churned out lately.  Really, what has Bollywood come to?  This may sound a bit blasphemous but I shall say it anyway, I  don't  quite know how Singh became to be the King , give me a secular and intelligent Akbar any day instead:-) Thank you very much.

Synopsis: When the Mughals were hatching a war-plan against adjoining Rajput kingdoms during the 16th century, King Bharmal (Kulbhushan Kharbanda) proposed reconciliation by way of a marriage between Akbar (Hrithik Roshan) and his daughter Jodhaa (Aishwarya Rai-Bachchan). This marriage of alliance invited the wrath of other Rajputs and Mughals. However, in this environment a beautiful relationship gradually developed between the spirited Rajput Princess Jodhaa and Jalaluddin Akbar. To quote Raja Sen of rediffmail, this story of a Mughal warrior taking a rajput bride for strategic reasons and then falling helplessly in love with her unbridled spirit, in itself is a winner.

JA essentially is a love story set against the backdrop of Mughal dynasty. It is a story of how a marriage of alliance based on purely strategic and political decisions ultimately got converted into a marriage of love. Above everything, it is a story of a marriage between two religions and two cultures and of the relationship between this married couple which is based on mutual respect and tolerance for each other's cultures and identity.  Things like Akbar letting Jodhaa have her own temple space in his palace, him declaring in his court that rajasthani food be served on every feast day may seem pretty juvenile and superficial even but these are precisely the things that form the backbone of their stable relationship and make Jodhaa fall head over heels in love with her husband. Trust me on this, I know every thing there is to know about a cross-cultural, inter-religious and even inter-racial relationship:-)

What about the long length? Majority of Indian films are thirty-to-forty five minutes too long and Jodhaa Akbar is no exception. I can provide you with a list of scenes and a few battle sequences that the movie could've completely done without. That said, I won't hold a grouse about it against this extremely well-made historical and of such epic proportions.

Special Moments: This film is full of special moments but the ones that will stay with me for long are:

1. Taming of the elephant.
2. Akbar reinstating his wife Jodhaa's lost pride and honour by eating her jhoota kiya hua khana.
3. Jodhaa learning Islamic calligraphy as a gesture of acceptance for Akbar's culture.
4. Akbar opening himself to Jodhaa and sharing something deeply personal with her i.e. about his lack of formal education.

Cast and Performances:

Punam Sinha - Looks very regal and majestic in her part as Shahenshah-E- Maa (Emperor Akbar's mother). Someone please get rid of that irritating Kirron Kher soon. We have found a better-looking and more talented replacement here.

Niketan Dheer - His physical appearance and characteristics help him a lot while playing the evil brother-in-law of Akbar, Sharifuddin. For starters, he looks very convincing especially in the battle field scene. He also does an okay job performance-wise which helps.

Sonu Sood as Sujamal Bhaisa - Is very likeable.

Illa Arun - Is aptly cast as the surrogate mother Maham Anga.

Aishwarya Rai Bachchan - The best compliment to her would be that, I completely forgot it was Aishwarya Rai as Jodhaa. Kudos to Ashutosh Gowariker for achieving this. He kept her controlled, gave her bare minimum dialogues to pout...oops, mouth and most importantly, he made her wear artificial contact lenses shades darker than her natural emerald. This is the only role of hers where I haven't wished that a more powerful performer like a Madhuri or a Rani were playing it.

Hrithik Roshan - As the ruthless but conscientious warrior Jalaluddin Akbar. I won't like to make a sweeping statement like Hrithik has given his career's best in JA because I would like to think that his best is yet to come. But this definitely is his career's most restrained performance so far.  I must say that he doesn't look very convincing as Jalaluddin. He looks like...well, just Hrithik - what with the coloured streaks in his hair and all. Wither perfectionism, eh? He does however more than make up for this by giving his all to Akbar's role.

Anyway, Jodhaa Akbar is not necessarily a performace-driven film. There are other aspects that give the film its magnificence. For example, Neeta Lulla's couture, which is very well researched. The use of bright Indian colours by her is just breath-taking to watch. Similarly, Nitin Chandrakant Desai's sets are jaw droppingly good and I must add, very detailed. Neeta and Ntin, together, position the film's cultural identity in its right context.

Music: The enchanting hindu bhajan ‘Man Mohana' and the subliminal sufi ‘Khwaja Mere Khwaja', both, are composed by GOD (aka A.R. Rehman) himself as are the rest of the songs. There is just no room left for any more perfection. I must add, the picturisation of the sufi song provided me with an extraordinary spiritual experience of its kind.

Ashutosh Gowariker is a very good director because he is an excellent and sensitive story-teller. I would  even say the only one of its kind that Indian Film Industry has today. And when I thought it wasn't possible after  the academy award nominated Lagaan, he has done it again.

I am kicking myself now for leaving it so late that I had to watch this film on a 28 inch tele as opposed to a 70 mm screen. Jodhaa Akbar will no doubt be going down as a classic in Indian film history. For now though, I just want this kind of beautiful history to repeat itself! After all, everyone loves a good love story, don't we all?

]]> http://bogeyno2.wordpress.com/?p=280 Sun, 07 Sep 2008 20:17:13 +0000 bogeyno2 http://bogeyno2.wordpress.com/?p=280 Rock On

Directed by Abhishek Kapoor

Starring: Farhan Akhtar, Arjun Rampal, Luke Kenny, Purab Kohli, Prachi Desai, Shahana Goswami, Koel Puri

Every so often, a successful film emerges stealth like at the box office and becomes a sleeper hit. Earlier this year, we had Jaane Tu Ya Jaane Na which took everyone by surprise and now Rock On can be added to this list. Ironically, it was when I went to see JTYJN that I came across the trailer for Rock On. To be honest, even though I am open minded when it comes to Hindi cinema, I did have my reservations about this film - rock is an out and out western genre of music, surely a Bollywood film would not be able to do it justice?

My main worry was that rock as a whole would be given the Bollywood makeover, which would make for good entertainment but not necessarily a great film (which we have had quite a lot of this summer!). So on a rainy Saturday evening, I was quite surprised to see the cinema almost half full (though it is a small local cinema) with families, groups of young adults and pleasingly a group of mature adults (who may have had a secret thing for rock - who knows?). Surely a good film should appeal to all generations?

Rock On is the story of a rock band called Magik who dream of making it big but fall out and lose touch with one another. Ten years on, Aditya Shroff (Farhan Akhtar) the lead singer is now an investment banker, unhappily married to Sakshi (Prachi Desai) and his work, Joe (Arjun Rampal) is a failed musician with a ten year old son and a wife Debbie (Shahana Goswami) who has to run the family business to keep a roof over their heads. Then there is KD (Purab Kohli) the drummer who works in his father's jewellery shop and Rob (Luke Kenny) the only person to have stuck to a music career but produces music he does not care about. The story moves forward as Sakshi tries to save her marriage, which results in the band being given a second chance to make it big. But will they take that chance?

Rock On is a technically accomplished film, boasting impressive cinematography and crisp editing which really raises it a notch above other films. In fact, don't be surprised if film inspires a genre of its own. The story is nothing new (and there is more than a whiff of Dil Chahta Hai which was directed by Farhan Akhtar) but this not necessarily a bad thing as the film has quite a novel concept with the backdrop of rock music, (an area which has largely been unexplored in Bollywood) and the story is character driven which is a rare treat in this age of entertainers. Furthermore, the music for the film is amazing, keeping rock in essence but also appealing to non-rock fans too. Shankar Ehsaan Loy who scored the music clearly relished the challenge of composing the music and this has to be amongst their best work. Similarly, kudos goes to Javed Akhtar for soulful lyrics and the OST blends in seamlessly with the film.

Also, mention must be made of the gorgeous interior design and uber cool styling in the film. In this era of the credit crunch, Aditya and Sakshi's house (which is the backdrop for a sizeable part of the film) is pure property porn and at some points, I won't lie, I was distracted by the water feature and corner unit sofa as well as the staircase which seemed to have no base. Yes, i should have been concentrating on the film but when a house looks that good, its just rude not to appreciate it! Similarly, the clothes styling is done very well, appearing effortless and coordinated at the same time. Each character's progression can be seen nicely through their wardrobe - note Aditya's change from lead singer to corporate man to laid back casual or Debbie's trendy vests to simple dresses or Rob's hippy garb turned city chic. Little details like this make all the difference and show how when a good concept is executed well, it can be seen in any part of the film.

In terms of the performances, all the cast do well. Perhaps the most recognisable face will be Arjun Rampal, who at first seems uncomfortable, especially in his younger incarnation but then turns in an intense and measured performance which really is amongst his best - certainly showing more of the depth that we first saw in Moksha. Farhan Akhtar (who is better known as director of Dil Chahta Hai, Lakshya and Don, as well as a writer and son of lyricist Javed Akhtar) now adds actor and successful debutante to his list of accomplishments with a suitably cocky performance that really brings the character to life and his transformation from arrogance to mellow is well depicted.

Purab Kohli and Luke Kenny are excellent in their supporting roles, both garnering laughs and sympathy without overdoing it, Prachi Desai gives a subtle performance as the Aditya's wife and though at times she is a little wooden, this can be forgiven as by the end of the film, she too becomes one with her character. Shahana Goswami also turns in a strong performance as Debbie, the stylist who is forced to run her husband's family fish business. Goswami adds a real human touch to the character and makes the audience appreciate her predicament, helped by the script which prevents the character from becoming two dimensional.

A lovely aspect of this film is the audience really come to care for the characters and want to get to know them better which is what gives the film an edge and garners that all important repeat viewing factor. Indeed, this film certainly looks like it will survive the test of time. Furthermore, the film's resolution, though a tad predictable, really packs a punch and ties up the film nicely. Abhishek Kapoor, who wrote and directed the film, has certainly marked himself as a director to watch out for, as appealing to a wide audience on an unconventional subject is quite the risk but in this case, pays off handsomely.

Rock On really is a must see film and reminds me of Chak De! India last year, which grew in popularity thanks to word of mouth (and ok, it had Shah Rukh Khan in the film but it was the fact that CDI was a good film that sustained it in the audience's hearts and at the box office). I didn't expect to really like the film much but the more I think about it, I really loved it and was totally immersed in the second half, always a good sign. I would also recommend this film to anyone who occasionally watches Bollywood or has never seen a Hindi film before - Rock On is one of the best films this year and has that rare ability to engage the heart and mind of the viewer at the same time. Not be missed, and definitely one to be enjoyed in cinema. Go see and rock on!

E.V: ****

At the beginning of this movie, Purab’s character reminiscences that “At the age of 20, all of us think the world is going to dance to our tunes”. Something similar to Aamir Khan’s ‘DJ’ in Rang De Basanti. There is something about growing up; it is a sobering process and a reality check. On ourselves and the world around us. With additional responsibilities, come the compromises. The dreams and passions of youth fade away into oblivion, and so do the relationships. Unless you are Joe Mascerenhas, the lead guitarist in this film, who never stopped believing in his passion, while he watched the world speed by in front of his eyes.

Unlike what the promos and theme might suggest, Rock On is actually mature cinema. The prime hazard in making such a movie in Hindi cinema is that it eventually ends up being a wannabe. A case in point is the last film on rock, (Zindagi Rocks), where the lead protagonist did not even know how to hold the instrument properly. That’s where this film truly Rocks! Where the music is a way of life for the players, rather than an embellishment.

So we have a talented bunch of friends, Adi (Farhan), Joe (Arjun Rampal), Rob (Luke Kenny) and KD (Purab Kohli), who have a rock band called Magik. This foursome complements each other perfectly, and set the stage on fire in all their local performances. Obviously, they want the big break and therefore enter a competition where the winners get to cut a private album with a music video. Though they win this competition, the guys realize that all is not as rosy as it seems. The compromises start and the relationships go sour. 10 years later, each is carrying on with their own lives until Adi’s wife, Sakshi (Prachi) chances upon some old pictures of the group. Feeling that it might refresh his morose existence, she seeks to reunite the group. After a lot of hiccups, the band gets together to rekindle an old friendship with the same ‘Magik’.

This is Abhishek ‘Gattu’ Kapoor’s second round after the abysmal ‘Aryan’. I would not even go into a comparison between the two, as I am not sure how many saw his first movie, but his name would be heard a lot in times to come. The narrative is similar to DCH, involving plenty of flashbacks and fast forwards. The music had to be special for such a theme, and sure enough the songs lend lot of dimension to the screenplay. Teemed with the easygoing lyrics and Farhan’s coarse voice, it sounds like a typical college rock band. Farhan himself, gives a convincing performance, and looks the part as well. Purab and Luke lend plenty of support with heartwarming lines, as do the ladies who play a perfect foil to their husbands. But it is Arjun Rampal (yes, you read it correct!) in an understated but strong portrayal of the guitarist, who leaves behind an impression even after the movie.

‘Live your dream’ is what the tagline says. Many people do not have the courage, luck or drive to do that. Yet somewhere deep down, most of us are like Joe, wanting that chance to prove what we can really be…

- Suprateek Sinha

Before we go any further, here's the story in brief:
Hijack is an action thriller that revolves around Vikram Madan (Shiney Ahuja), a ground maintenance officer at the Chandigarh airport. His social life is limited to one friend, Rajeev, who is the Security Chief of the same airport. As luck would have it, the flight in which Vikram's daughter was traveling to Amritsar from Delhi, is hijacked in demand of the release of Maqsood (KK Raina) a terrorists.

Vikram sneaks into the aircraft with the help of the airhostess, Saira (Esha Deol), to save his daughter Priya and others. He starts plotting and killing the terrorists one by one and in this attempt innocent passengers too become victims of the gunshots by ruthless terrorists in the process. How Vikram and Saira manage to save the plane and the passengers forms the story.

Kunal Shivdasani has the talent and the skill but needs to be a little coherent in his subjective decisions. Although the choice of genre is rare for a debutant director, the flaw in the writing lets him down. One man cracks the entire hijack plan and the hijackers remain unaware of their men missing, is something very unlikely and hard to accept. But to keep the verity (fact or reality) essence of the movie alive, the movie from time to time shows the hero's efficient and planned approach to the entire situation. Also just another potboiler kind of ending kills the fervor.

Superficially, Kunal succeeds as a story teller with an equal mix of reality and fancifulness. The first half of the movie is slightly slow paced and meanders unnecessarily around the plot with scenes and songs that are not required. But the pace quickens in the second half suiting the air of the genre. Music by Justin-Uday is average and a romantic song in an action thriller seems completely out of proportion. But the background score is topnotch. Allan Amin's stunts are first class.

Shiney Ahuja fits into the skin of the character easily and put across a wonderful performance. He is the soul of the movie and manages to carry the movie. But his look is inconsistent and completely messed up throughout the movie.

Esha Deol's role is restricted and doesn't require any acting talent. Supporting actors are good in their respective roles.

Overall, Hijack has a slow take off but a swift landing. It takes you on a decent ride and even manages to entertain in parts. The movie definitely is not up to international standards but good enough to appeal to the Indian audience.

More On  : 24×7 Live

Music Director: Pritam

Lyrics: Irshad Kamil

After making his name in Dhoom, Bhool Bhulaiyaa, Kya Love Story Hai, Aawarapan and Life... In a Metro, music director Pritam is back with a bang in Jab We Met. With hit songs like "Mauja hi Mauja" and "Nagada Nagada" this album secured itself a spot on the charts immediately following release. Perhaps what makes this album unique from all the others is it's variety- for those who enjoy foot- tapping beats and peppy numbers, Nagada Nagada, Yeh Ishq Hai, and Mauja Hi Mauja provide ample opportunity to hit the dance floor. Those who enjoy softer, more soothing music, can feast on the tunes Aaoge Jab Tum, Tum Se Hi, and Aao Milo Chalo. This is definitely an album to keep in your music collection!!!

Mauja Hi Mauja: From the first beat, this is a chartbuster number that will have everyone tapping along to the beat. With a balance between western and punjabi (bhangra) influences, this piece creates an atmosphere that is applicable at a dance party, or a wedding celebration. Mika's voice adds to the traditional flavor that keeps this piece from being overwhelming to the listener. The "Masala" version of this piece adds a little more of a punjabi flair to the track, and the remix keeps an air of excitement in the album from beginning to end. In all honesty, although this was the chart topper of the movie (and perhaps the tune that will make Mika's name), this was my least favorite track of the album. I felt like it was a little stale by the second or third time you heard it- it becomes repetitive very quickly. But no one can deny that it is a fun song to dance to!

Tum Se Hi: Possibly the most popular song of the album, Tum Se Hi is a beautiful piece sung by Mohit Chauhan. This is the first time in the album that Irshad Kamil has had to prove his skills at songwriting, and I think that he has succeeded. Mohit Chauhan's silken voice creates a "journey" feeling in this song- when you reach the end of the track you feel like you have arrived somewhere other than where you were at the beginning. The arrangement, vocalization, and instrumentation of this piece only accent the beautiful composition, making it a perfect piece for relaxation or a long car ride. If you liked Pritam's work in Life... In a Metro then this is one track not to miss! The remix version does not ruin the song, surprisingly, but adds a spark to it, leaving it up to the listener to decide which they prefer.

Yeh Ishq Haaye: This song has quickly become a favorite among young female singers out there! While watching a telecast of Zee TV's SaReGaMaPa 2008 USA auditions, I was rather amused to see that almost every second contender sang this song. The judge seemed rather tired of it by the end.... But for those of us who do not have to listen to this song 10 thousand times in a day, it is a pleasant, peppy number that preserves a level of simplicity while still engaging audiences. Shreya Ghoshal's melodious voice creates an atmosphere of fun with this peppy tune. The beat of this song leaves the listener remembering Pritam's own Mahiya from Aawarapan, this time with a folk twist to it.

Nagada Nagada: Next comes another number that just makes you want to get up and dance. Nagada doesn't have a second of empty space in it's entire 4 minutes. Sonu Nigam's powerful voice leaves the listener breathless as he tells the story the song is based on without taking a breath. [Random fact: the version of the song in the movie is sung primarily by Mika, with a bit of Sonu. The song in the album is sung by Sonu with a little bit of Mika]

Aao Milo Chalo: This song leaves the listener remembering In Dino from Life... In a Metro. The song is almost dripping with innocence, and Shaan's voice only intensifies that feeling. An ear- pleasing number, this is a good song for a long car ride, or to be played in the background. Ustad Sultan Khan pays a "surprise visit" with an unexpected alaap that adds a bit of an Indian flair to the piece.

Aaoge Jab Tum: Aahh... my personal favorite. Composed by guest composer Shandesh Shandiliya, who has given the industry songs such as Suraj Hua Madham from Kabhi Khushi Kabhi Ghum, and the tracks from Socha Na Tha, this is the most soothing number of the album. Sung by Ustad Rashid Khan, Aaoge Jab Tum preserves a sense of innocence and simplicity. His voice has a folkish touch that works well with the song. The powerful alaaps and the beautiful harkaats keep this piece feeling more traditional Indian classical than the rest. The way he ends his lines, almost as if he's too lazy to finish singing them, creates an atmosphere of longing reflected by Irshad Kamil's beautiful poetry.

On the whole, Jab we Met is a must have album that ties together east and west, classical and modern, to create a sound that is pleasing to almost all ears.

If you haven't discovered the brilliance of Mithun Chakraborty, go watch Gunda!

I guarantee that these 2 hours will change you - for the better or the worse! Hah! The movie has a non-existent storyline, an absurd parody of dialogues, an insane cast and a director and writer who can twist the story to unimginable extremes.