Morgan Webb reminded me about The Graveyard, a short game interactive experience by Tale of Tales, in one of her pointless Morgan Minutes on G4. Being awake at two in the morning and bored, I decided to check the game interactive experience out.

Turns out there are two versions: the free trial and the five dollar full version. I went with the trial.

Basically, the game interactive experience has you guiding a hobbling, old woman through a black and white graveyard. You slowly approach a bench in the distance, turn, and sit. A song plays as you rest, and then you get up and leave the way you came. If you paid for the full version, you might die.

You see, it really isn't a game. Tale of Tales likes to describe it as "an explorable painting", and that's a pretty good way of putting it.

Right off the bat, the black and white visuals attempt to get that point across to you. Before you even begin, you hear the sounds of the city around you: traffic, birds, dogs, sirens. The bench is off in the distance and the old woman you control is quite slow. Along the way, you observe the gravestones and her seemingly slowing pace.

I knew there was some kind of scene that was to take place once I reached the bench and I knew that there was the possibility of death (though I wouldn't be experiencing that), but I wasn't quite sure what to expect.

On my slow way to the bench, I started to feel it, or what I assumed it was that Tale of Tales wanted me to feel. I started to get a sense of what it was like hobbling through my final moments.

As the woman sat, her face was super-imposed on the right hand of the screen as a strange song began. The lyrics were in Italian or something but were accompanied by subtitles. As they began, I got a sense of what they were going for. The song was the woman remembering the deaths of her friends and family. To add on to the sensation I felt as I approached the bench, I kind of understood the point of view of someone like the old woman: she was prepared for death because she wanted it.

Then the song kept going.

The lyrics were pretty strange to begin with, but then it went on about wanting to pull out the webs from between Jesus' legs. It was all pretty awkward and really took me out of the experience. Instead of relating my own personal experiences to what I would have assumed the woman has gone through, I was forced to try and understand what she's seen by translating the strange (for the sake of being strange) lyrics.

The song then looped without lyrics and the woman shed a tear. I had her stand up and attempted to walk back the way I came. Turns out the game uses tank controls, so I walked against the bench for a moment or two, something that only further took me out of the experience.

When I reached the entrance, the screen faded to black and asked me if I wanted to play again or buy the full version where the woman might die.

While the woman's death is the obvious "true" ending, I knew that I had gotten as close to a significant experience as I would have in the moments before I sat down. I decided to read about the full version instead. According to an article on Wired, the woman didn't die the first time, then died mid-rest, her head suddenly slumping down, the super-imposed image focusing on her neck from behind.

I'm sure it was somewhat shocking, but I felt that Tale of Tales missed their mark with the song, specifically with the lyrics. They were just so plain weird.

It reminds me of the first time I properly listened to Zaireeka, a four-disc album by the Flaming Lips (best band ever) that you're encouraged to listen to simultaneously(!). With a desktop, original PlayStation, portable DVD player, and a traditional CD player, my roommate and I synchronized the album as best we could.

Despite a few delays here and there, the experience went pretty well. I was pleasantly assaulted by four waves of sound from four different directions. I was thrown out of the experience, however, by a strange line in one of the songs "A Machine in India."

In the song, singer Wayne Coyne delivers the following line in his signature voice:

I'm going to India

over and over again.

I'm standing in a cylinder

seein' all the bleedin' vaginas.

Even going into the song having read the liner notes, knowing the song was about Wayne's wife Michelle becoming like another person during her period, hearing a blunt line like "seein' all the bleedin' vaginas" just took me out of the experience.

Keep in mind that this isn't some passive music experience. Yes, some of Zaireeka has been put together into single MP3s, but the point of the album to sit and actively listen as four sources of sound come together as one.

While before, songs were being created all around me, I was now sitting in the middle of a bunch of noise as I sat, forgetting about the music for a while, focusing on the lyric.

I still like the album and even the song, but I just felt that the lack of subtlety in that one part was a bad move in an otherwise innovative album, just as the song in The Graveyard was a bad move in an otherwise innovative game interactive experience.

I encourage everyone to give The Graveyard a try. Maybe you'll approach the same feeling that I approached. Maybe you'll even get further than I did. Or maybe the song is truly a fatal flaw. Either way, I hope everyone can at least appreciate the idea behind the game interactive experience.

The Film features all of the band and many of their associates as actors (including singer-songwriter Steve Burns, Adam Goldberg, Isaac Brock of Modest Mouse, Elijah Wood and Fred Armisen of Saturday Night Live fame). The film tells the story of the experiences of Major Syrtis during the first Christmas on a newly-colonized Mars.

I first saw rough footage of Christmas on Mars in the luscious and genuinely moving documentary Fearless Freaks about the band. The DVD of this used to be really expensive but now its only a tenner on Amazon so worth a punt I say.

]]> http://whitetapes.wordpress.com/?p=576 Wed, 20 Aug 2008 05:01:24 +0000 iainwhitetapes http://whitetapes.wordpress.com/?p=576

Quelle: restorm.com

Eigentlich besteht kein Grund für 7.000 Menschen sich auf einem Acker in der niederrheinischen Ödnis zu versammeln. Vor 25 Jahren haben sich allerdings ein paar Freunde gedacht, warum eigentlich für Konzerte immer so weit nach Köln oder Holland fahren, veranstalten wir doch einfach unser eigenes Festival. Das war die Geburtsstunde des Haldern Pop Festival, das in diesem Jahr 25-jähriges Jubiläum feierte. Und zum Jubiläum wurde ein beeindruckendes Line-Up aufgefahren, mit dem das gemütlichste unter den größeren Festivals dem Hurricane und Rock am Ring dieses Jahr um Meilen überragen konnte. Ein Line-Up, dass dazu führte, dass das Haldern schon vor Bekanntgabe des Headliners Maxïmo Park ausverkauft war.

Aber natürlich war nicht erst zu Maxïmo Park die Stimmung gut. Zum Jubiläum wurde auch schon, erstmals an einem Donnerstag, die Hauptbühne bespielt. Auch das Spiegelzelt hatte von Anfang an ein gut selektiertes Line-Up zu bieten. Für Noah and the Whale sprang der Londoner Songwriter Finn. ein (in Kürze mit neuem Album auf PIAS) und lieferte ein warme Show. Die Schlange vor dem Spiegelzelt wurde mit fortschreitender Zeit immer länger und reichte bei den Fleet Foxes fast bis in die Halderner Innenstadt. Na gut, nicht ganz, aber es schien, als wollten alle 7.000 Besucher die Fleet Foxes, die während ihres Sets mit einigen Soundproblemen zu kämpfen hatten, sehen. Auf der Hauptbühne wären sie wohl besser aufgehoben gewesen.

Die wurde dann um 21 Uhr von den Foals eröffnet, nachdem die Hälfte der wartenden Festivalbesucher vor dem ersten Halderner Wolkenbruch unter die Zelte geflohen waren. Pünktlich zu den Foals war der allerdings auch vorbei und der Mond war wieder zu sehen. Die Foals bemühten sich dann auch sichtlich ein Feuerwerk ihrer Hits vom Debüt "Antidotes" abzufackeln. So ganz wollte das leider nicht zünden. Ein würdiger Opener für die Hauptbühne waren sie dennoch und Wayne Coyne, der in seinem hellen Anzug am Bühnenrand zuschaute war auch sichtlich angetan. Unter großem Applaus machten sich die Foals dann von der Bühne und öffneten für die Regenbogen-Teletubbie-Popper von den Flaming Lips, um Frontmann Wayne Coyne, die dann wörtlich ein Feuerwerk aus Konfetti, Luftschlangen und zuckersüßen Melodien abfackelten.

Der Freitag kam und ging wegen der Bürde eines geregelten Arbeitslebens leider größtenteils an uns vorbei. Ein Highlight am Abend so munkelt man, die Guillemots, lange unterschätzt haben sie sich ganz tief in unser Herz gespielt, dank der Übertragung auf Eins Festival konnte man diesen großen Auftritt doch noch bewundern. Ein weiteres Highlight sollen dann die Editors gewesen sein, die das Publikum wieder aus der Schockstarre holten, in die es während Kate Nash gefallen sein soll.

Für den letzten Festivaltag fuhren die Macher dann richtig auf. Während The Dodos Sänger Meric Long auf der Hauptbühne auf seinem Stuhl auf und ab hopste bildete sich vor dem Spiegelzelt wieder eine lange Schlange. Eröffnet wurde das Zelt an diesem Tag von Gravenhurst, besser gesagt Gravenhurst Sänger Nick Talbot, der mit seinen karg instrumentierten Shoegaze- / Grunge- / Songwriterperlen zum Träumen und Mitwippen einlud. Das Highlight seines Sets der Track "Nicole", dem er dem Menschen widmete, der ihn zuvor "Steven!!!" gerufen hatte.

Weiter ging es für uns an der Hauptbühne, wo sich Jamie Lidell anschickte der Masse seine Mischung aus Pop, Dance und Soul näher zu bringen. Das Konzept wollte nicht so zünden und so wollte bei ihm keine richtige Stimmung aufkommen.

Ähnliches, aber völlig anderes Problem bei Iron & Wine, der passte zwar vom Musikstil perfekt aufs Haldern, das Set driftete aber nach zwei nur von Sam Beam und seiner Schwester vorgetragenen Stücke, die für eine wohlige Gänsehaut am ganzen Körper sorgte, ins Muckertum ab. Aus irgendeinem Grund hielt Sam Beam es für eine gute Idee mit der Band endlos lange Jams in die Stücke einzubauen, die Songs so völlig zu verwässern und ins Belanglose abdriften zu lassen. Da waren leider außer Langeweile keine großen Emotionen mehr, die wir uns leider von Iron & Wine so erhofft hatten.

Der anschließende Auftritt von The National sorgte dann für eine gewisse Wiedergutmachung. Schafften es The National mit ihren Platten, auf denen sie teilweise etwas homogen und fast belanglos klingen, zu überzeugen, wischte ihr Auftritt alle Zweifel an dieser Band weg. So gesehen unsere Entdeckung des Haldern Pop 2008, wenn man das von einer Band, die seit fast 10 Jahren aktiv ist überhaupt sagen darf. The National zeigten mit ihrem Set, warum sie einer der Headliner des Haldern waren und lieferten eine große Rockshow.

Nachdem The National gut vorgelegt hatten spielten als letzte Band auf der Hauptbühne Maxïmo Park, die es abermals schafften zu bestehen und trotz Keyboard-Ausfall von Lukas Woller eine Indie-Rock Show par excellence zu spielen. Nicht umsonst sind Maxïmo Park eine der besten Live-Bands der jüngeren britischen Musikszene und trotz ca. 12 mal, die wir sie inzwischen sehen durften kein Stück langweilig. Etwas unglücklich war dann der Abgang von Maxïmo Park, die offensichtlich keine Zugabe spielen durften, auch wenn der Moderator es so wirken ließ, als wollten diese einfach nicht. Das Set war mit knapp 80 Minuten im Übrigen genau so lang, wie "normale" Maxïmo Park Konzerte mit drei Zugaben. Schade dann noch, dass im Anschluss nur ein Bruchteil der Leute Platz im Spiegelzelt gefunden hat, um Olafur Arnalds zu lauschen. Hier zeigte sich wieder das sehr ambivalente Konzept des Spiegelzelts, eigentlich ist es mit seinem Fassungsvermögen für ein Festival als zweit Bühne ein absoluter Witz, andereseits würden Acts, wie Olafur Arnalds auf einer großen Bühne viel zu früh verpulvert. Schade dann trotzdem, dass sich die Menschen in der langen Schlange vor dem Zelt so laut unterhielten, dass es im Zelt teilweise schwer war der Musik zu lauschen.

Insgesamt schaffte es das Haldern wieder seinem guten Ruf alle Ehre zu machen und lässt auf viele gute Festivalbesuche in den nächsten Jahren hoffen.

Fotos von Ariane WhiteTapes

Iain WhiteTapes

En la semana escuché una de las rolas más "propositivas" si le quiero llamar de alguna forma, en realidad no se como calificarla, solo se que me hace mover el esqueleto y prenderme como nunca. Siempre he pensado que los Kings of Leon son una de esas bandas que estarán un ratote proponiendo cosas nuevas, desde su primer disco no ha habido ninguno que me decepcione. Y este, al menos el segundo sencillo no me decepciona para nada. Los Kings Of Leon son la neta, aunque sean gringos. ;)

Ya tengo mi boleto para el motorokr y pues dispuesto a orgasmearme una vez más viendo y escuchando a una de las bandas que siempre me han acompañado y que tan bien me hacen sentir. Ya no puedo esperar el momento en que quizá Dave salga flotando entre la gente dentro de un globo gigante transparente y los conejos de Do you realize? bailando al ritmo de She don't use jelly...aunque esto último sea un sueño güajiro, pero que si lo hacen soy capaz de cualquier cosa ahi mismo...jajaj...lo juro.

También me agrada la idea de escuchar a una de las nuevas bandas de las que me he vuelto fan, los MGMT, especialmente por Time to Pretend, con mis razones específicas, pero estaría bien, hacer una que otra llamada ese día durante esa rola...jaja...time to pretend...as they say...

Por otro lado, los rumores de tener a Radiohead tocando en vivo House of Cards, Everything in its right place, How to disappear completely y tooooodas las que toquen, tan solo pensarlo es realmente apasionante, esperemos que los rumores se hagan realidad como sucedió con Björk y Sigur Rós.

Definitivamente todas estas buenas noticias opacan de tajo lo estresante que se volverá mi vida en Santa Fé al regresar en la hora pico y con el montón de gente en el metro, pero bueno, quizá porque hoy fué primer día de escuela...ajá....no lo creo...pero bueno, cuestión de acostumbrarse. Por lo menos hasta antes del 18 de octubre de este año.

Let´s party, aha!

Cheers

Donderdag

Nooit eenvoudig om koud de tent te worden ingegooid. Maar het Britse Red Light Company (Club) zette desondanks een meer dan respectabele prestatie neer als opener. Poprocksongs met pit is wat zij serveerden. Zanger-gitarist Richard Frenneaux heeft alvast de manieren om Wembley stadium aan te kunnen.

In de Marquee ging Kaizers Orchestra meteen voor het hoogste podium. Met de van hen intussen bekende mix van rock- en volksmuziek werd het publiek moeiteloos ingepalmd. De klassieke gasmaskers, olievaten en autowielvelgen zorgden voor de visuele kick. De muziek deed de rest.

De Chateau had plaats geruimd voor A Mountain Of One. Met overduidelijke invloeden van Pink Floyd (de afsluiter was meer dan een vingerwijzing naar Great Gig In The Sky) en een zanger die het beste van John Cale en Jim Kerr (van Simple Minds) in zich probeert te verenigen, was dit een behoorlijke gig. Niet genoeg voor een finale, maar desondanks erg leuk.

Wie duidelijk voor de medailles ging waren Pigeon Detectives. Een overvolle Marquee zou hem daar moeten brengen. Algauw kwam het déjàvugevoel echter de kop opsteken. Ondanks het nieuwe album is er sinds hun doortocht vorig jaar niet meteen veel veranderd. Het ontbreekt de nieuwe songs aan karakter en body, ook al blijft zanger Matt Bowman nog steeds tot het gaatje gaan, het podium afdwijlen, de microfoon rondslingeren en in het publiek duiken. Dat verdient een zeven voor inzet, maar het geheel wordt er ondanks het enthousiasme van het publiek niet door gered.

Voor Motek (Wablief) is postrock het stadium “post” duidelijk nog niet voorbij. Hun eigenwijze versie wordt met verve gebracht. Vooral het heerlijk uitgesponnen De Vlucht kon ons erg bekoren. Ook al zat het geluid niet altijd perfect, dit verdiende misschien wel edelmetaal.

Op donderdag was het goud weggelegd voor Santogold (Dance Hall), die haar aanstekelijke mengeling van allerlei genres smaakvol en strak wist te brengen. Met twee militair opgeleide en synchroon opererende danseressen/backing vocalists, een dj en een band die afwisselend het voortouw namen en Santi White zelf die haar songs liet knallen, was de aanspraak die zij op de medailles maakte meer dan terecht. Of het nu I’m A Lady was, Say Aha of L.E.S. Artistes, band en dj maakten van dit optreden een vroeg feestje.

In de Chateau viel Little Dragon lichtjes door de mand. De Zweden bleken eerder een grote draak en de opkomst was daarmee dan ook recht evenredig.

Het trio Menomena “houdt van samenzang en verafschuwt ernst”. Woorden uit het door u gekende weekblad gesponsorde programmaboekje die duidelijk heel wat nieuwsgierigen naar de Chateau hadden gelokt. De samenzang was inderdaad prominent aanwezig, maar de humor was echter ver zoek en ondanks enkele betere momenten waarin het tegendraadse het won van het doordeweekse zal dit optreden in de annalen der vergetelijken verdwijnen.

Hoewel de laatste cd van British Sea Power niet echt tot onze favorieten behoort, konden we het niet laten om toch een kijkje te gaan nemen in de Club. En aanvankelijk leek onze mening bevestigd te worden. De songs kabbelden gezapig over het met scheepsvlaggen gedecoreerde podium. De power leek ver zoek.

Maar na Waving Flags kwam daar verandering in. Het zeil werd samen met het niveau de nok in gehesen zodat we nog prima versies te horen kregen van onder andere No Lucipher. Ook afsluiter The Spirit Of St. Louis verdiende op zijn minst een vermelding. Na een wat makke start werd er toch nog een toptijd neergezet.

De grote winnaar van de eerste dag kwam uit een eerder onverwachte hoek. Niet dat we van Iron & Wine (Club) geen kwaliteit verwachtten. Integendeel zelfs. Maar de mate van perfectie waarmee hier werd gemusiceerd, benaderde een spookachtig grote klasse. Met zijn band (met daarin zijn zus Sarah op viool) wist hij zijn fans te betrekken bij de magische kring die hij met zijn muziek aanlegde.

Met Woman King werd de toverkracht opgewekt. Elk detail, van het kleinste belletje tot de basdrum, zat perfect zodat niemand ook maar iets hoefde te missen. Je zou The Devil Never Sleeps en Wolves (Song Of The Shepherd’s Dog) als hoogtepunten kunnen noemen, maar dat zou de andere nummers, die vaak naadloos in elkaar overliepen, onrecht aandoen.

Wie vertrouwd is met Drive-By Truckers, wist waaraan hij zich kon verwachten in de Chateau. Voor nuance was er niet meteen erg veel plaats, ook al bleek hun laatste album toch meer gediversifieerd dan de voorgangers. Afwisselend namen Mike Cooley en Patterson Hood het voortouw. Het was uiteraard weer lekker rocken met nummers als Self Destructive Zone, maar de vonken die er bij deze band soms vanaf springen, leken toch te ontbreken.

Flaming Lips-shows (Marquee) zijn vermaard voor hun levendigheid en animo, maar zowat iedereen wist dat er confettikanonnen zouden zijn, dat Wayne Coyne een rondje over het publiek zou maken in een ballon en dat er teletubbies en aliens aan de zijlijn zouden staan. Dan blijft er enkel nog de muziek en hoewel Race For The Prize en pakweg Yoshimi Battles The Pink Robots nog steeds prima nummers zijn, werd er verder gekozen voor meer obscuur werk, dat aan het festivalpubliek volledig voorbijging. Neem daarbij de wat mank lopende klank in de Marquee en deze doortocht kon niet meteen een succes genoemd worden.

Als je een groep omschrijft als Battles zonder gitaren, zou dat niet echt eerlijk zijn. Holy Fuck (Chateau) gebruikt gedeeltelijk dezelfde middelen: synths, samplers en stemvervormers, maar hun ritmesectie is klassiek en zorgt voor een pompend ritme dat de vermoeide oogleden moeiteloos open hield. Het geheel werd daardoor minder mathematisch, melodieuzer en vooral behoorlijk funkier. Dit was een aangename verrassing als afsluiter van de eerste dag.

Vrijdag

State Radio (Marquee) mocht de kop van de tweede dag afslaan. Leuk idee, die samensmelting van reggaeritmes, pop en soms zelfs tegen metal aanschurkende rock. Alleen jammer dat niet alle liedjes even mooi uitgewerkt zijn. Desalniettemin loont het vast de moeite om dit bandje uit Boston te blijven volgen.

Zucht, alweer een duo met gitaar en drums in de Chateau. Maar voorwaar, The Dodos zijn effectief anders. U hoeft de ogen niet weg te laten draaien. Een akoestische gitaar en een drummer die enkel gebruik maakt van een snare, drie toms en wat cimbalen, maken van dit bandje iets echt origineels. Ons doet het nog het meest aan Eyeless In Gaza denken, een obscure jarentachtigband die het ook met enkel die beperkte middelen deed en de underground nooit is ontstegen. Meric Long verpakte zijn stem ook in galm en de drums – Joe Haener stond het duo bij op vibrafoon en vuilbak – zijn erg naakt en basic. Dit was zonder enige twijfel dé ontdekking van vrijdag.

Nina Nastasia moest haar voorgangers in de Chateau doen vergeten, maar het adrenalinegehalte zat daar duidelijk nog te hoog, waardoor haar eenzamehartensongs tenonder gingen in het festivalgeweld.

Voor Girls In Hawaii was Pukkelpop een thuismatch. De Vlaamse leeuw heeft deze Walen immers al lang in zijn hart gesloten en de Marquee barstte dan ook uit zijn voegen. Terecht, zoals bleek, want de heren spraken niet alleen een aardig mondje Nederlands, hun muziek sprak bovendien boekdelen van encyclopedisch formaat.

Er werd gerockt waar nodig, ingetogen gemusiceerd waar voorzien. Deze groep heeft de status Belgisch Grandaddy al lang overstegen. Hier stond immers een band met een eigen gezicht en een duidelijke missie : aantonen dat dit in heel Europa en verder moet gehoord worden. Dit was wereldklasse. Door de tomeloze inzet was er naast de visuals ook altijd iets te zien op het podium.

Bescheidener maar daarom niet minder indrukwekkend was de show van Caribou. Vaste maatjes van die andere experimentele band, die zaterdag zijn opwachting zou maken, Fuck Buttons, maakten de heren rond Dr Daniel Victor Snaith de Chateau vakkundig in. Twee drumkits stonden prominent vooraan op het toneel uitgestald. Drums die uiteindelijk niet alleen door “vaste” drummer Brad Weber zouden worden gebezigd, maar ook door frontman, gitarist en knoppendraaier Snaith en uiteindelijk zelfs door de hele band.De experimenteerdrift stond nergens in de weg van de melodie met als resultaat dat hier een dijk van een show werd neergezet. De toeschouwers waren dan ook laaiend enthousiast en moesten vaststellen dat de voorziene drie kwartier veel te snel voorbij waren.

Opdondertje Sam Duckworth, beter bekend onder zijn alter ego Get Cape. Wear Cape. Fly (Club) toonde met verve aan dat ook met een akoestische gitaar gedreven muziek kan gemaakt worden. Geruggesteund door een magistrale ritmesectie bracht hij zijn songs (Find The Time kende u ongetwijfeld al van de radio) alsof hij volledig onder de speed zat, fladderend over het podium. Hoewel dat gehos ergens halverwege wat eentonig dreigde te worden, kwam daar naar het einde toe opnieuw verbetering in.

Cold War Kids (Main Stage) hebben net een nieuwe plaat klaar. Pas in september vindt u ze in de winkel, maar Pukkelpop kreeg alvast een voorsmaakje. De toon is opnieuw erg donker, de muziek hoekig en onvoorspelbaar. Op dat grote podium leek de band echter een beetje verloren te lopen. In een kleinere ruimte kunnze nog meer tegen elkaar opbotsen en mekaar uitdagen, terwijl dat hier niet echt leek te lukken. Jawel, St. John en Something’s Not Right With Me blijven van een zeldzame klasse, maar kwamen op een of andere manier op deze zonovergoten wei niet echt over. In november mogen ze herkansen in de Ancienne Belgique.

Wonderlijk genoeg speelde Tunng (Chateau) voor een volle tent. De groep heeft de doorbraak naar het grote publiek nochtans (nog) niet gemaakt. Maar hun attractieve folksongs met vaak hemelse samenzang wisten de toeschouwers terecht te boeien. Het vleugje humor dat daaraan werd toegevoegd (de ode aan Metallica in Soup) was toegevoegde waarde. De band was in grote doen en de reacties waren laaiend enthousiast.

Al van ’s morgens was het overduidelijk dat vooral Metallica (Main Stage) medaillefavoriet zou zijn op vrijdag. De honderden zoniet duizenden t-shirs in combinatie met de voortdurende al dan niet ironische verwijzingen van andere bands (Tunng, Lightspeed Champion, Blood Red Shoes, …) maakten duidelijk dat hier iets te gebeuren stond.

Toen de band het uitgebouwde podium – hellingen, een verhoog en een gigantisch, podiumbreed videoscherm – beklom, bleek de medaille al op voorhand uitgedeeld. James Hetfield zag er niet alleen behoorlijk kwiek uit, ook zijn stem was prima in vorm. De rest van de band was eveneens duidelijk blij nog eens op een podium te kunnen staan.

Je mag er nog zo’n hekel aan hebben, Metallica weet zijn set op te bouwen. Tussen de wat minder bekende nummers wordt op tijd en stond een klassieker gegooid zodat het geheel nergens ook maar enigszins vervelend wordt. And Justice For All was bijvoorbeeld één van die classics. Ook uit het nieuwe album ‘Death Magnetic’ werd al geput met Cyanide, dat terug leek te keren naar de roots van de groep.

Uiteraard was het voor One en nummers als Nothing Else Matters dat het overgrote deel van het publiek geduld had opgebracht. In combinatie met de nodige pyrotechnics en vuurwerk werd hier een prima show opgevoerd, hier en daar gelardeerd met humor (de vingergrap aan het begin van Enter Sandman) en interactie (Master Of Puppets). Dit was een waardige headliner voor dag twee.

Zaterdag

Verbazingwekkend hoeveel festivalgangers hun tent al achter zich hadden gelaten om half twaalf op zaterdag. De Zweedse Lykke Li (Marquee) liet het zich graag welgevallen en onthaalde de vroege vogels – in sommige gevallen eerder verzopen waterkiekens – op een prima gig. Een beetje groen achter de oren nog misschien, maar daarom niet minder doorleefd. Benieuwd wat de toekomst haar zal brengen.

De Club had een warm onthaal klaar voor Look See Proof. Niet dat die meteen baanbrekende muziek maken. Zet ze gerust bij de onstuitbare stroom Britse gitaarbandjes die dezer dagen de wereld proberen te veroveren. Maar hun aanstekelijke energie maakte veel goed. Of dat energiegehalte doorheen hun carrière kan worden aangehouden, blijft nog maar de vraag.

Wie hield van een stevig potje noise, kon terecht in de Chateau waar Fuck Buttons zijn duivels ontketende. Twee jonge knapen achter een tafel vol elektronica en speelgoed overspoelden de aanwezigen met golven van geluid. Dat lijkt misschien eentonig, maar toch zat er voldoende melodie verscholen in het geproduceerde geknars en gepiep. Stemmen werden vervormd langs de Fisher-Price speelgoedmicrofoon of door de synthesizers gehaald. Af en toe werd er ook gebruik gemaakt van beats zonder de noiseliefhebber hiermee echter af te schrikken. Dit resulteerde in een spannend geheel dat voorbij was voor je het besefte. Alleen daarvoor al verdienen deze jongemannen alle respect.

Alweer even geleden dat we Two Gallants (Club) nog aan het werk zagen. Ooit hebben ze al betere concerten gegeven. Dat neemt echter niet weg dat dit duo uit San Francisco – hun muziek moet het in donkere kelders gewonnen hebben van hun zelfmoordplannen – nog steeds een verademing is in vergelijking met veel eendagshypes. Hun murder songs deden toch weer de nodige rillingen over ruggen lopen. Wij genoten vooral van Las Crucas Jail en het op de wals gebaseerde en aan een zekere Eve opgedragen Nothing To You.

MGMT was onverhoopt hoog geprogrammeerd in de Marquee en het publiek was daar maar wat blij om. Dat ene album heeft duidelijk heel wat hartjes voor de band gewonnen want de tent was alweer overvol. Toch was het vertoon dat werd gebracht eerder mak. Hitjes Electric Feel en Time To Pretend. Konden de handen uiteraard op elkaar krijgen, maar verder was er bitter weinig te beleven. Of het moest de afsluiter zijn waarbij de heren zingen over een voorgeprogrammeerd deuntje. Het mocht toch wel iets meer zijn.

Psychedelica werd pas onlangs terug opgevist uit de olympische archieven der muziek. Black Mountain ging in de Club resoluut voor de overwinning. Met op de blues geschoeide en naar de topzware kost uit de jaren tachtig verwijzende muziek werd een fabuleuze prestatie neergepoot. Amber Webber, een met een duidelijk klassiek geschoolde stem gezegende dame zorgde samen met gitarist Stephen McBean voor de vocals, terwijl een uitstekende ritmesectie en een toetsenist de nodige accenten legden. Afsluiter Tyrants was het beste bewijs dat dat verdomd spannende resultaten kon opleveren. Maar ook daarvoor al was het prijs met Wucan. Retro? Absoluut, maar wat is er tegenwoordig niet retro?

Feestjes bouwen kan Jamie Lidell (Marquee) als de beste en dat is dan ook wat geschiedde. Of het nu met zijn band was, alleen met een batterij synthesizers en samplers of doodgewoon a capella, hij bespeelde de tent als een liefdevolle koning zijn onderdanen.Dat hij er als een halvegare uitzag, deed nergens terzake. Another Day (met band), Call Back Around (solo) of de absoluut grandioze afsluiter Multiply (a capella), alles was even magistraal en zette de hele zaak in rep en roer. Zowel de fan als de leek kon hiervan genieten, al waren er opnieuw problemen met de uit de kluiten gewassen bassen.

Elbow fungeerde als festivalslot in de Marquee. De groep is duidelijk gegroeid sinds ze hun eerste werk op plaat zette. Ook hier wordt de volmaaktheid benaderd zonder dat het resultaat ook maar ergens uit kunststof vervaardigd lijkt. Hier stonden muzikanten van vlees en bloed, die hun ervaring, emoties en klasse graag voor het publiek tentoonspreidden.

Na het blazerskunstje in Starlings, ontdeed voorman Guy Garvey zich van zijn vest en hoed en struinde hij over het podium als een operazanger die zijn teksten met wijde gebaren aan de rand van het podium kracht bijzette, daarbij beurtelings de linkse en de rechts kant van de tent bejegenend.

Muzikaal was het vooral uit ‘The Seldom Seen Kid’ dat werd geciteerd met The Bones Of You, Mirrorball en Grounds For Divorce, samen met single en afsluiter One Day Like This zowat het sterkste werk uit dat album. Kippenvel was er bij Forget Myself dat enthousiast werd meegezongen.

Als afsluiter van het festival kreeg Elbow nog het voorrecht om met Scattered Black And Whites een bisnummer te spelen. Meteen de ideale gelegenheid voor Garvey om hoed en vest terug op te pikken, klaar om samen met de zowat honderdvijftigduizend andere bezoekers al dan niet na nog een klein feestje met Soulwax op de Main Stage, huiswaarts te keren.

Tussendoor nog genoten van stukjes van o.a. een prima Lightspeed Champion, een feestelijk Das Pop, een curieus The Rones, een wonderlijk goed Bloc Party en de dansles in de Wablieftent en weggelopen bij Hot Chip, Blood Red Shoes en Martina Topley-Bird.

Copyright foto's : Cutting Edge

'Cause she knows that
It's demanding
To defeat those evil machines
I know she can beat them

Oh Yoshimi, they don't believe me
But you won't let those robots eat me
Yoshimi, they don't believe me
But you won't let those robots defeat me

Those evil-natured robots
They're programmed to destroy us
She's gotta be strong to fight them
So she's taking lots of vitamins

'Cause she knows that
It'd be tragic
If those evil robots win
I know she can beat them

Oh Yoshimi, they don't believe me
But you won't let those robots defeat me
Yoshimi, they don't believe me
But you won't let those robots eat me

Yoshimi

'Cause she knows that
It'd be tragic
If those evil robots win
I know she can beat them

Oh Yoshimi, they don't believe me
But you won't let those robots defeat me
Yoshimi, they don't believe me
But you won't let those robots defeat me

Oh Yoshimi, they don't believe me
But you won't let those robots eat me
Yoshimi, they don't believe me
But you won't let those robots eat me

Yoshimi

Nein es gibt hier und heute keine Geschichte vom Scheitern, auch keine vom Zerrütteten Verhältnis mit meinem Trainer, meinen Physiotherapeuten, meinen Ernährungsberatern oder gar vom Verlassen des Pfades der Tugend.

Der KILO-METER zeigt 144,7 kg und das ziemlich konstant. Nix Jojo Effekt, Nix Fressattacken oder Sauforgien.

Ich lasse mir auch nicht von leicht bekleideten Nubierinnen Wein, Milch und Honig in und auf den Körper tröpfeln und ich verbringe meine Wochenenden auch nicht auf allen Vieren in der Düsseldorfer Altstadt. Aber ich habe -wie schon angedeutet- die Zeit der Prohibition zunächst ausgesetzt und das Essensschema einigermaßen gelockert.

Soweit so gut, macht auch wieder Spass, aber ist auch irgendwie nicht Alles.

Schließlich sind da noch diverse Kilos zum Loswerden, aber die dreimonatige Knechterei war auch wirklich nicht ohne. Also werde ich jetzt versuchen, mich nun mit weniger Aufwand dem Kiloendsieg entgegenzuschlawienern und wenn das nicht klappt, dann eben wieder phasenweise mit harten Bandagen.

Kommt Zeit kommt Rat denke ich und gehe erstmal zum Sport, um die Wochenendbierchen abzuschwitzen. Ahoi!

--------------------------------------------------------------------------

Ach ja, drei Tage DIEBELS Pils trinken beschert auch ein drei Tages Kater. So geschehen auf bzw. nach dem Halderen Pop Festival 2008.

Mehr dazu:

HALDERN POP FESTIVAL, Haldern 07.- 09. August 2008

Das 25. HALDERN POP ist vorbei. Im Jubiläumsjahr ist viel passiert. Regen, Sonne, gute Laune überall, ein Überraschungskonzert, wenig Schlaf, Badespaß am nahe gelegenen See und natürlich durfte auch das ein oder andere Bier nicht fehlen.

Aber alles der Reihe nach.

Donnerstag:

Wiedererwartend spielte das Wetter bei der Ankunft mit. Die Wettervorhersagen verhießen im Vorfeld nichts Gutes. Es sollte regnen, donnern und blitzen. Aber alles kam anders. Nach einem kleinen Schauer gegen 14 Uhr klarte der Himmel auf, die Sonne zeigte sich und alles nahm seinen Lauf. Schließlich waren die FLAMING LIPS heute hier und sollten einen unterhaltsamen Auftritt auf der großen Bühne geben. Zuvor machte ich mich allerdings auf den Weg ins Spiegelzelt, um mir YEASAYER anzuschauen. Sie waren nach NORMAN PALM und den FLEET FOXES die letzte Band im Spiegelzelt. Die aus Brooklyn stammende Band überzeugte mit ihrem Auftritt genauso wie auf ihrem Album „All Hour Cymbals“. Mit ihrem experimentellen Indie PopRock, den sie selber als "Middle Eastern-Psych-Snap-Gospel" bezeichnen, verzückten sie auch diejenigen Besucher, die diese Band bisher nicht kannten.

Der Regen, in Form einer großen schwarzen Wolke, suchte den Niederrhein dann doch noch heim. Kurz und kräftig brachte er einige Besucher dazu, ihr Zelt neu zu justieren, um zu späterer Stunde ein trockenes Schlafgemach vorfinden zu können. Aber wir sind ja schließlich auf dem HALDERN POP. Und da gibt es wahrlich sachkundige und kompetente Camper, die sich gegenseitig zu helfen wissen!

Im Anschluss an die New Yorker hieß es sich auf die FLAMING LIPS zu freuen. Nach den FOALS waren sie die zweite und letzte Band auf der Hauptbühne. Um 23.15 Uhr war es dann soweit und wer die Band kennt weiß was ihn erwartet. Andrew hat in seinem Tagesbericht schon erwähnt, was für ein Spektakel die Mannen um Wayne Coyne entfachten. Lamettaspuckende Kanonen, hüpfende TeleTubbies auf der Bühne, Gummibälle im Publikum á la Coldplay, eine überdimensionale Leinwand auf der Bühne und einen Sänger, Wayne Coyne, in einer durchsichtigen Plastikkugel. Eine schiere Reizüberflutung fürs Auge, die über die gesamte Spieldauer durchgezogen wurde. Daneben gab es auch noch Musik. Und zwar fast anderthalb Stunden lang. Abschließend bleibt zu sagen, dass die Band Spaß macht, aber auch nicht jeden Tag. Wie Andrew schon sagte, manchmal ist weniger eben mehr.

Danach war es aber noch nicht vorbei, denn im Spiegelzelt sollte sich der Überraschungsgast präsentieren: FETTES BROT waren gekommen und sollten einem elitären Kreis von Leuten, die es geschafft haben ins Spiegelzelt zu kommen, zeigen wo der Hammer hängt. Soviel Schweiß, Bewegung und Party sollte das Zelt nicht mehr erblicken an diesem Wochenende. Denn die Hamburger Partykanonen überzeugten mit Spielfreude und Guter-Laune-Musik zu später Stunde und sorgten dafür, dass alle etwas müde gewordenen Gelenke nochmals auf Hochtouren liefen.

So neigte sich der erste Tag des HALDERN POP musikalisch dem Ende entgegen. Doch gefeiert wurde natürlich noch bis in die frühen Morgenstunden.

Freitag:

Der Freitag sollte dann extrem abwechslungsreich werden. Nicht nur musikalisch, sondern auch das Wetter wusste nicht so recht was es wollte. Regen und knallende Sonne wechselten sich fast im Stundentakt ab. Und vor allem sollte er lang werden, denn BOHREN & DER CLUB OF GORE beendeten den musikalischen Teil des zweiten Tages erst gegen 03.30 Uhr und solange galt es schließlich auszuhalten. Der Tag begann mit einem Interview der KILIANS, welches euch hier in Kürze präsentiert wird. -----

>>>> weiterlesen hier!!!!

Videoschmankerl aus dem Spiegelzelt:

Inspired by a pub trivia question about the Crash Test Dummies song, as well as an NPR story on Superman's birthplace (no, not Krypton - Cleveland, OH), here are a trio of songs about the Man of Steel. Three plus a bonus, actually - you can choose between Laurie Anderson's cerebral version of 'O Superman' or the dancefloor-electronica M.A.N.D.Y. version.

MP3: The Flaming Lips - Waitin' for a Superman (more Flaming Lips)

MP3: Sufjan Stevens - The Man of Metropolis Steals Our Hearts (more Sufjan Stevens)

MP3: Laurie Anderson - O Superman (more Laurie Anderson)

MP3: M.A.N.D.Y. vs. Booka Shade feat. Laurie Anderson - O Superman (more M.A.N.D.Y.)

Looking back on Yoshimi Battles the Pink Robots, I realize that more than anything else, it captured its own moment in time. Internal battles over pacifism and civic duties, a childlike wish for personal salvation, the rallying of the mournful, an edict to live in the moment, all wrapped up in the acid-washed sci-fi existentialism of The Flaming Lips, plus animé and artificial intelligence influences all over the place. All the weird social, political, and emotional turmoil that was so vivid at the time is all over this album. It struck a chord. When it came out, I was the only person I knew who listened to the Lips. A couple months later, everyone I knew was in love with them. It had something, a sweet and painfully genuine melancholy that reflected and bolstered our millennial angst. This was a time when a song as overborne with tragedy as "Do You Realize??" could (and did) appear in a car commercial. I remember Uncut magazine saying giving it six out of five stars. I listened to it a lot then. It was just the right fit.

Now? Well... It has some fine moments. The dramatic rush that made The Soft Bulletin so rewarding is present here, although it (and all momentum) is buried in the ponderousness of it all. All the karate and robots stuff comes off a tad twee, and the really noisy 'battle' sequence is chaotic enough to disrupt things but not chaotic enough to recall their more lively roots. "Ego Tripping at the Gates of Hell" is sharp, "Do You Realize??" is pillowy soft, and both are beautiful songs, but the rest is largely of a piece. It is all quite good, but over time, it's lost some of that contact high that made it magical five years ago.

***1/2

Guldmedaljen borde gå till tjejen i kort-kort och högklackat. Ett oerhört modigt klädval i lervällingen. Alternativt det absolut dummaste. Silvermedaljen till alla i flip-flops och shorts. Däremot är gummistövlar fusk.

Festivalens baksida är alla de som aldrig klarade av barnleksaken där man skulle stoppa kuber i fyrkantiga hål, cirklar i runda etc. Låt mig upplysa dessa människor om en sak. Har du en resväska modell större som ryggsäck - då är det svårt att gå in i smala utrymmen. Exempelvis mellan två människor som står axel mot axel.

Musikaliskt igår...

1. Fleet Foxes; skägg, flanell och stämsång. Så vackert att jag bara dog. Köp deras skiva!

2. Flaming Lips; sångaren gör entré i en gigantisk, genomskinlig boll och rullar runt i publiken. De har 20 dansare utklädda till teletubbies. De sprutar konfetti och ballonger. De är fantastiskt bra.

3. Silverbullit featuring Wadling; grymt tryck i 55 minuter, sen toppas det med maestro himself. Freddie W in da tent. Ohyggligt bra.

Jag är fortfarande döv förresten. Härligt.

A música eleva os sentimentos mais profundos do ser humano.

Eu concordo com cada palavra da frase acima (que você obviamente já leu, pois está no link da Wikipedia que eu indiquei abaixo).

Uma vez eu ouvi uma música dos Flaming Lips, banda norte americana que eu fui no show em 2006 sem conhecer e fiquei encantado. É o tipo de música que eleva meus sentimentos. Veja bem, eu acredito que cada pessoa é tocada de forma diferente por cada música ou estilo. Ainda bem, assim eu posso discordar de você.

Mas o que eu quero dizer é que escutando essa música dos Lips (se me permitem...) eu fiquei maravilhado com a sinceridade da letra. É aquela sinceridade de uma criança. Aquela coisa que a gente parece esquecer quando cresce e fica tomado por trabalho e estudo. E qualquer outra coisa. Só sei que às vezes precisamos de alguns tapas na forma de música (ou de sua arte favorita) para lembrarmos e realizarmos certas coisas óbvias.

Do you realize? We're floating in space.

Simples assim.

E depois deles (para mim, já que na ordem correta vieram antes deles) apareceu o Spiritualized com o seu maravilhoso

Ladies and gentleman, we're floating in space

Isso é tão simples, mas eu gosto. Voltando aos Lips, cabe mais um trecho da música.

Do you realize?
That happiness makes you cry
Do you realize?
That everyone you know someday will die
and instead of saying all of your goodbyes
let them know you realize that life goes fast
its hard to make the good things last.

Outro dia numa discussão com um amigo ele disse que levo as coisas muito a sério. É verdade, inclusive a música.

If you could blow up the world with the flick of a switch
Would you do it?
If you could make everybody poor just so you could be rich
Would you do it?

If you could watch everybody work while you just lay on your back
Would you do it?
If you could take all the love without giving any back
Would you do it?

And so we cannot know ourselves
Or what we'd really do

With all your power
With all your power
With all your power
What would you do?

With all your power
With all your power
With all your power
What would you do?

If you could make your own money and then give it to everybody
Would you do it?
If you knew all the answers and could give to the masses
Would you do it?
(Yeah yeah yeah yeah/no no no no)

Are you crazy?
It's a very dangerous thing to do exactly what you want
Because you cannot know yourself, or what you'd really do

With all your power
With all your power
With all your power
What would you do?

Ahhhhhh, ahhhhhh, ahhhhhh...

With all your power
With all your power
With all your power
What would you do?

With all your power
With all your power
With all your power
What would you do?

With all your power
With all your power
With all your power
What would you do?

("I quit, you... I didn't make it all the way through that...")

Every year VH1 honors the artists that helped shape rock and roll and had a major influence on the music of this generation. This year VH1 Rock Honors was dedicated solely to The Who - one band completely deserving of a great night of tributes.

This year's show had its ups and downs. Some of the artists featured completely missed the mark, while others succeeded in putting on noteworthy performances. One of the night's main highlights came in the non-performance material, which included classic video footage, interviews with the band past and present and insight from artists who were influenced by The Who. The show also eloquently paid tribute to the two fallen members of the band, original drummer Keith Moon and bass player John Entwistle.

Disappointingly, the Foo Fighters fell completely flat. The band was disjointed and Dave Groel tried to scream his way through the classics, completely ruining them in the process.

The next band to hit the stage was Incubus, who dazzled with their no nonsense, hard rocking covers of "I Can See For Miles" and "I Can't Explain", not deviating too much from the source material but utilizing singer Brandon Boyd's dynamic voice.

I refused to watch The Flaming Lips, a band who I absolutely cannot stomach. That's a whole other discussion entirely.

One strange, and in my opinion, pointless performance came when Tenacious D played the song "Squeezebox". I'm not saying the band was bad or anything, but for a duo known for their comedy, the performance was average and they didn't really play up the song's original humor.

The final tribute act was Pearl Jam, who as usual, put on a phenomenal show. Their gut-wrenching cover of "Love, Reign O'er Me", a tune they recently covered beautifully for the film of the same name, came alive with a full orchestra and Eddie Vedder's signature growl. This was followed by my other favorite from Quadrophenia, "The Real Me". It was worth it just to see the band in their element, paying tribute to one of their main influences.

The shining moment of the night was when the living members of The Who, singer Roger Daltry and guitar god Pete Townshend, took the stage and blew all these young chumps away.

The band still completely rocks even though their sound is starting to show a bit of age. The new lineup busted through a short set of some of their most beloved songs and a new track from their recent album Endless Wire. The set featured Baba O' Riley", "Who Are You", "Behind Blue Eyes", "My Generation" and "Tea & Theatre".

Though Daltry's trademark howl is a little deeper these days and Townshend's hair has all but disappeared, they still know how to rock. And this night proved that The Who still deserve to be honored as architects and living deities of rock and roll.

In case you missed it, you can watch video of the full show by clicking here.

Pumpernickel is so sexy, isn't it?

Paulo manned the flat-top all weekend. We tried to pry him away, but he was having none of it.

Chef James and Jessica take a well-deserved break and listen to some music.

Gord Downie, of the Tragically Hip, was like Dr. Jeckyll and Mr. Hyde. Before the show he was an everyday dad, helping his daughter, who was on crutches, around the backstage area, but once he got on-stage he turned into a circus freak. He put on a great show.

The Flaming Lips had a stage full of teletubbies dancing around while they performed. Here they are filtering back to their dressing room. Oh and there is Dion Phaneuf leaning against the fence.

Johhny Fay, drummer for the Tragically Hip was by far the nicest artist I met all weekend. He was so appreciative of the food we were doing and kept going on about the burgers. From the sounds of it he is quite the foodie.

Tom Petty hit the stage around ten and played two solid hours of all the songs you wanted to hear. Singing I won't back down with forty-thousand people is definitely something to remember. Who doesn't like Tom Petty, that's what I want to know?

Mike Campbell, lead guitar player for the Heartbreakers slays dragons with his guitar.

Richard goes crazy as Tom and the Heartbreakers finish their encore with American Girl.

Another day comes to a close on tent city.

]]> http://composta.wordpress.com/?p=82 Sun, 03 Aug 2008 02:20:15 +0000 Amateur Composta http://composta.wordpress.com/?p=82 Motorokr Fest

Para el Artefacto de Radio Universidad, transmitido el 31 de julio de 2008.

Miniexpediente, sucio y maloliente, rockero y emocionado, con Nine Inch Nails y The Flaming Lips como principales del cartel del Motorokr Fest, del 18 de octubre en la ciudad de México y el 19 en Guadalajara.

Composta Battles The Composta Robots!

Escúchanos:

• Para escucharlo en línea da clic aquí

• Bajarlo para Windows: da clic derecho sobre el link, luego elige la opción "Guardar destino como" y selecciona la ubicación del archivo

• Bajarlo para Mac: da control + clic, luego selecciona guardar el archivo en la ubicación que decidas

• Suscríbete vía iTunes

• Suscríbete vía RSS

happy summer. be alive.

xm

Suitably strange for a band that wrote the song "Psychiatric Explorations of the Fetus with Needles".