Die Innenstadt sieht übrigens aus wie Frankfurt - nur sauberer. Und eins wollte ich noch loswerden:

JETZTLAG NERVT!

Photo taken on: 30.08.2008.

Camera: Canon EOS 400D
ISO: 200
Shutter: 10 Seconds
Aperture Value: F22

Wanting a different view of the Harbour Bridge, I went to a park in Milson's Point.

Photo taken on: 30.08.2008.

Camera: Canon EOS 400D
ISO: 400
Shutter: 30 Seconds
Aperture Value: F22

Photo taken on: 30.08.2008.

Camera: Canon EOS 400D
ISO: 400
Shutter: 30 Seconds
Aperture Value: F22

Wave!!!                         (Sydney Harbour Bridge and Australian ensign.)

If flags are good enough for Jasper Johns and Charles Pachter, they’re good enough for you!

Every country and most territories and cities have their own flag. In many cases, these internationally recognised symbols have become synonymous with their regions so why not feature them in your travel photography?  Flags are often colourful and eye-catching flying against a clear blue sky, or better yet, when beside a famous monument or landmark. They also provide an instant identifier for the country in which the photo was taken. Look for a good angle or background…but take caution: in some countries it is illegal to photograph the flag.

Photo and post by: Simon Vaughan

Samstag: Ausflugstag! Fast hatte ich schon die Hoffnung auf einen Outdoorladen aufgegeben, in dem ich eine Funktionsjacke kaufen kann. In der vorigen Woche bin ich schließlich durch die (gefühlt!) halbe Stadt gelaufen, um einen solchen zu finden. Selbst in dem größten australischen Bekleidungsgeschäft mit sechs Etagen gab so etwas nicht. Dabei bin ich nur mehrmals an den 200m Straße vorbeigelaufen, in denen anscheinend alle Geschäfte versammelt sind, die Outdoorartikel verkaufen… Letztlich fand ich, was ich suchte!

Highlight des Tages war zweifelsohne die Abendgestaltung! An dieser Stelle ein großes Dankeschön an Silke, die mich freundlicherweise mit Helen und Anthony bekannt gemacht hat! Die beiden führten mich in ein japanisch-koreanisches Restaurant in einer Seitengasse mitten im Sydneyer Hochhausdschungel. Das Prozedere dort ist wie folgt: Man bestellt ein Buffet, bekommt einen Grill auf den Tisch und die Uhrzeit wird notiert. Dann hat man hat 60 min Zeit, um aus etwa 40 Speisen das zu wählen, was man am Tisch selbst grillen möchte. Nach 60 min wird die Bestellung für das Dessert aufgenommen und nach 90 min verlässt man äußerst satt und höchstzufrieden die Lokalität. Ich kann nur sagen: einmalig!

Damit aber nicht genug: Helen und Anthony haben mich sogar noch mitgenommen auf eine kleine Sydneyrundfahrt. Über die Harbourbridge ging es zur Permanentkirmes „Luna Park“, durch den Nordteil der Stadt, vorbei am Fingerwharf und zurück durch „Kings Cross“, die Reeperbahn Sydneys, bis vor die Haustür. Zwischendurch gab’s ziemlich beeindruckende Aussichten...

Vielen Dank an Helen und Anthony für diesen tollen Abend, und an Silke für den Kontakt!

P.S.: Ich sehe gerade, dass ich die Bilder fälschlicherweise in Originalgröße hochgeladen habe. Also bitte entschuldigt längere Ladezeiten! Dafür eignen sie sich in der Auflösung prima als Bildschirmhintergrund oder oder zum Ausdrucken und Einrahmen!

The view from my bedroom- not bad eh?

Skyline vom Darling Harbour aus. Hier in der Gegend ist der Stadtteil "The Rocks" die erste Siedlung in Australien, die von Europaern gebaut wurde.

Hier sind die bekannten Bilder von Sydney. Jeder kennt sie. Aber wenn man jetzt selbst davor steht und mit eigenen Augen sieht, ist es schon sehr beeindruckend. Ich war echt nervoes und richtig aufgeregt. Wirklich. Einfach die Vorstellung jetzt selbst hier zu sein. Wir hoffen, die tolle Kulisse kommt auf den Fotos auch so rueber.

Skyline vom botanischen Garten aus:

Dies ist wohl das bekannteste Motiv von Sydney, aber diesmal mit bewoelktem Himmel und bei Sonnenuntergang.

Die Harbour Bridge. Sie ist echt so riesig, gewaltig und maechtig.

Die beruehmte Oper mal von der anderen Seite - fuer uns genauso toll.

Und zum Schluss nochmal das Stadtzentrum mit dem Faehrhafen - diesmal bei Nacht.

Nur soviel noch: Der Weg vom Manly Beach zum Aussichtspunkt über die Bucht benötigte in etwa eine Stunde (gefühlt etwa zwei bis drei). Dort angekommen hatte ich das Vergnügen, eine schwere Gewitterfront auf mich zukommen zu sehen. Ein paar Nonnen und Glaubensbrüder waren ebenfalls dort und haben mich spontan mit dem Auto zum Fähranlager mitgenommen. Dort habe ich trockenen Fußes von einer Sportsbar aus das Gewitter inklusive heftigem Hagel (!) abgewartet. Die kühle Erfrischung lieferte derweil ein leckeres Bierchen. Vielen Dank nochmals an die hilfsbereiten Nonnen und Brüder!

Today is fishy day. The aquarium is an absolute must on your to do list. The big aquarium where you can walk underneath the water in tubes is amazing, just like walking between sharks and stingrays. After that we climb the tower of the Harbour Bridge because ze don't really feel like spending 100$ on climbing the actual bridge. Unfortunatly the sun does not keep on shinging and as I go to the docks it starts pouring rain, my white-dot-umbrella breaks down and I get soaking wet.

I'm hoping for some nice weather tomorrow to go to the blue mountains.

Risalendo la corrente dei pellegrini giunti per il Papa, sabato scorso ho raggiunto ed esplorato un'altra zona meravigliosa di Sydney, ossia la parte bassa di North Sydney, chiamata Lower North Shore. E così, dopo una sveglia decente alle 9.00, percorro contro corrente la città, e giungo sulla sponda nord. In compagnia di Dream prima (una delle Thai con cui vivo) e Marco poi, lascio la city brulicante di gente. In pochissimi minuti si arriva a Milson's point, la prima fermata di metro dopo il ponte, e già da qui la vista é mozzafiato. I quartieri di questa zona sono favolosi, McMahon's Point (pazzesco) e Kirribilli (incredibile) sono diventati i miei quartieri preferiti, tanto che mi sono già messo in moto per cercar casa lì. Ma considerando i prezzi, ho capito subito che può andar bene anche andarci a prendere un caffè al sabato via metro o battello...
Una lenta passeggiata sotto un sole d'inverno, intervallata da soste per foto (qui gli scatti), mi fa attraversare il Luna Park, Milson's Point fino ad arrivare a Kirribilli.

Ecco, Kirribilli merita qualche riga a sè. Come al solito, il mio naso non si è sbagliato (te credo, per quanto è grosso...), e dopo un rapido controllo, scopro che in questa zona c'è la residenza ufficiale a Sydney del primo ministro Australiano, nonché quella del Governatore Generale. Mi sa che sarà difficile trovare una casa qui. Però è stupendo, bellissimo. In pratica si è sul mare, esattamente di fronte alla baia, Opera House a sinistra, CBD al centro e Harbour Bridge a destra...questa foto (grazie a Claudio per l'aiuto con il merge da Roma!) ritrae il panorama che si ha dalla passeggiata di Kirribilli. Un'altra prospettiva. A voi i commenti. C'erano delle panchine lungo la passeggiata, sotto gli alberi. Chicca, ti sarebbe piaciuto da morire!

Un ottimo pranzo tailandese in un ristorante in zona in cui lavora una nostra amica Thai (si, sono tantissime, milioni...) e "nu cafè" in un bar italiano, hanno completato il tutto facendo fare al mio palato un viaggio Bangkok-Napoli in un'ora, a conferma di quanto sia multi-etnica Sydney.
La bellezza assoluta di questa zona e la serenità della gente che ho incontrato con le buste della spesa o con il cane mi hanno fatto pensare a cosa possa significare svegliarsi ed avere la baia di Sydney di fronte, con questo clima mai troppo freddo e quest'aria pulita e rilassata. Il tutto accompagnato dalla serenità generale che caratterizza questo paese. Ma poiché mi sono promesso di non pensare troppo, ho svuotato la mente, mi sono seduto sulla panchina e mi sono goduto il silenzio e la vista fino all'ultima luce.

Così va bene.

Luis.

Harbour Bridge, taken from the sailboat we sat in in Sydney Harbour. It's hard to go sailing when there's no wind, but it's still really fun.

Front gates of Luna Park, taken from the ferry. Commuting by ferry is much more charming than bus or subway.

My best bowl.

The look so cute and cuddly, but I've heard they're vicious. So basically, Robot is a koala.

Like a lobster minus claws.

In conclusion, I now want to be a sailor. And New York is painfully humid. And I want to eat seafood all the time.

*the full 419 photos can be found on picasa.

Gisteren was onze grote dag, onze pelgrimage naar Randwich het hoogtepunt van onze reis naar Sydney. We hadden onder ons besloten dat we de hele weg te voet wilden afleggen en dus over de Harbour Bridge wilden wandelen. We spraken dus af om 8u in Kogarah Station om om 8.05 de trein te nemen die rechtstreeks uit Caringbah zou komen met een deel van onze groep. Eerste probleem: we hadden niet gedacht dat het zaterdag was en dat er dus een andere regeling zou zijn. Tweede probleem: blijkbaar was de gastheer van Dirk en Tine zijn autosleutels kwijt en waren zij ook iets later. De twee problemen werden vlot opgelost doordat de rechtstreekse trein uit Carinbah gewoon twintig minuten later aankwam en dat Dirk en Tine in de tussentijd ook aangekomen waren.

We vonden elkaar goed op de trein (met dank aan de zang uit de venster) en reden samen tot Redfern om daar al over te stappen op de trein rechtstreeks naar North Sydney en dat we Central en Town Hall konden mijden. In Redfern kwamen ook Wendy en Bart erbij. Zij zijn afkomstig uit Zemst maar zijn 6 weken geleden verhuisd naar Sydney en vonden het dus geweldig om al een hele week met ons op te trekken hier in Sydney. We reden met de trein over de Harbour Bridge en zagen dat het qua massa nog goed meeviel en dus hoopten op een vlot vertrek. Het vertrek verliep ook heel vlot en met onze groep trokken we dus op pad naar Randwick. Het gevoel om die brug te voelen naderen was onbeschrijfelijk en vooral omdat we over de autostrade met 6 vakken wandelden en het nog nooit gebeurd was dat de brug zolang was afgesloten. We hadden bij vertrek ook praktische afspraken gemaakt: de belgische vlag voorop en de Vlaamse vanachter en iedereen ertussen in zodat we ten allen tijde zouden kunnen zien of iedereen nog kon volgen en of we moesten wachten.

We wandelden de brug over en ook dit gevoel was onbeschrijfelijk. Security en media stonden op en boven de brug te kijken naar de pelgrims die onder hen doorkwamen. Politiemensen die staan te zwaaien en te roepen naar pelgrims is een heel mooi zicht. Links en rechts van ons zagen we de baai maar niet de opera house omdat er nog een voetgangerszone met grillen tussen ons in lag. Op sommige punten op de brug leek het wel dat er gaten waren en zo zagen we ook het water ons, een heel raar gevoel. Eens van de brug af merkten we dat er ineens veel volk verzameld stond en merkten we dat Het Kruis van de Jeugd van de Wereld en het Icoon van Onze Lieve Vrouw van het Zuiderkruis daar opgesteld stonden om even later gedragen te worden door jongeren naar Randwick.

De rest van onze tocht verliep schitterend. We wandelden langs Darling Harbour naar Central en zo verder de stad uit in de richting van Randwick. De korte route startte aan Central en was iets van een 4km terwijl wij 10km in onze benen zouden hebben. Quasi de hele tijd waren de twee wegen gescheiden gehouden maar op een highway werden we toch samen gebracht en was de hele highway, in twee richtingen volledig bezet door pelgrims. Alle kruispunten waren afgesloten en overal stonden politie en volunteers om ons de weg te wijzen. Bij het binnengaan van Randwick werd heel vluchtig onze pasjes gecontroleerd en wandelden we door de eetstand om een zak te krijgen met avondeten, ontbijt en lunch. Veel controle was er eigenlijk niet en dus slaagden we erin om iemand extra mee binnen te smokkelen en ook voor die ene persoon nog een zak vast te krijgen.

Nadat we geinstalleerd waren, trokken we op verkenning door Randwick, C3 bleek een echte uithoek te zijn. Marie en ik gingen op zoek naar de kranten van WYD die er verspreid werden en we kwamen op het miraculeuze idee om te proberen om nog een eetzak vast te krijgen. Ik ging mee in de groep van een aantal Amerikanen, liep doodserieus verder en kreeg nog extra broodjes en een sinaasappel. Eerder waren we er al alle 2 ingeslaagd om ieder nog een sinaasappel vast te krijgen en extra broodjes. We volgden gewoon het goede voorbeeld van 'Father Dirk' die het ons al een hele week had voorgedaan. Terug bij de Vlamingen werd er enorm gelachen en op goedkeuring onthaald dat we het gepresteerd hadden omdat het pakket misschien toch iets te nipt zou zijn.

Zo hielden we ons de hele namiddag dus bezig met rondwandelen, verkennen en vooral veel babbelen. We waren immers om 12u gearriveerd, veel vroeger dan verwacht als ge pas om 9u vertrekt aan North Sydney en een hele massa verwacht. Maar het wordt hier snel donker en vanaf 17.30 zit ge dus ook in het donker. Maar  de jeugdfestivals brachten licht in onze duisternis, net als noodles warmte brachten in de koude duisternis.

Om 19u begon de avondwake en we hadden wat kaarsen op de kop kunnen tikken. Om geen kou te hebben waren we allemaal bij elkaar gekropen in 'treintjes' en hadden het dus lekker warm. We volgden de wake heel aandachtig en zongen luidkeels mee op 'Receive the power' terwijl we met onze kaarsen zwaaiden. De wake duurde tot 21.30 en we waren daarna echt moe. Duisternis en een intensieve week maken een mens gewoon moe. Dus kropen we, na een laatste toiletstop op de prachtige wc's hier, allemaal in onze slaapzakken, trokken een zeil over ons tegen het vocht en namen het isolerende deken mee de slaapzak in om de warmte maximaal binnen te houden en vielen allemaal in slaap. Ik gok dat ik ongeveer tegen 22.30 in slaap gevallen ben. Ik heb heel de nacht door geslapen en ben enkel een keer wakker geweest door een dauwdruppel op mijn neus.

Rond 7u werd ik spontaan wakker en merkte rond mij dat de meesten wakker aan het worden waren. Het had niet geregend en dus waren onze gebeden al verhoord. De weerberichten hadden immers 'thunderstorms' voorspeld boven Sydney. Het enige vocht dat er was, was dauw en condenswater. Na het wakker worden, was het tijd voor het ontbijt en terwijl we aan 'brekkie' zaten, werd het ochtendgebed opgedragen. Tijdens het ochtendgebed besloten we met ons clubje dat we zover mogelijk naar voren zouden gaan voor de eucharistieviering, maar dan moesten we al alles ingepakt hebben voor het einde van het gebed omdat het al half negen door was en de mis begon om 10u en alles wordt heel snel afgesloten.

De tocht naar voren verliep wat chaotisch, maar dankzij Jessie, Bart en Dirk zeer vlot omdat ze gisterenavond nog op verkenning waren geweest. Uiteindelijk belandden we in een vak net achter de priester die recht voor het altaar zaten en konden we visueel de stoel van de paus heel goed zien, net als de schermen aan beide zijden van het altaar opgesteld. We hadden weer gedroomde plaatsen. De paus werd bij aankomst eerst rondgereden in zijn pausmobiel rond Randwick om alle pelgrims te zien. Het was enorm om te zien hoeveel mensen er op Randwick zaten van op de luchbeelden. Net als die vlak achter ons doorkwam, stopte de pausmobiel plots en zagen we hoe een baby gekust werd door de paus. Het was een geweldig moment ook voor ons, je zag gewoon de oprechtheid van geluk in de ogen van de paus en dat deed ons ook goed voelen. Een soort wederzijdse interactie van de pelgrims naar de paus en omgekeerd.

Als het altaar beklommen werd door de hele processie, beseften we dat het einde begonnen was. We volgden in onze 'liturgy guide' de viering en waren andermaal onder de indruk van de muziek die het orkest speelde voor de liederen. De viering zelf was heel intens en emotioneel diep om er te zitten. We hernieuwden als pelgrims onze doopbeloften, en met 500 000 is dat best indrukwekkend, en zagen hoe 24 mensen het sacrament van het vormsel door de paus kregen.
In zijn homilie riep de paus ons op om standvastige jongeren te zijn. Hij zei ons dat we allen diep moesten nadenken over wat we wilden doorgeven aan onze kinderen later, en welke plaats geloof daarin moest krijgen. Niet alleen aan onze kinderen maar als 'getuigen' nu ook aan de rest van de wereld. We mogen nooit vergeten wat onze wortels zijn en moeten altijd teruggrijpen naar die wortels voor een evenwichtig en gelukkig leven, in goede en kwade dagen. We mochten ook niet vergeten om altijd kritisch te blijven en te blijven nadenken over de veranderingen die er in de wereld gebeuren. Kritisch zijn is natuurlijk dan niet hetzelfde als overal tegen zijn. De paus riep ons dus gewoon op om geen kuddedieren te worden en te blijven nadenken over alles.

Naar de zending en zegen van de paus keken we enorm uit omdat daar ook aangekondigd zou worden waar de volgende WYD zouden plaats vinden. Natuurlijk hadden we al overal gelezen dat Madrid de voorkeur uitdroeg en tijdens de speech van een van de kardinalen zagen we dat er Spanjaarden het podium betraden. Maar toch waren we intens van vreugde toen hij zei: "The next World Youth Day will take place in Madrid, Spain!" Gisterenavond hoorden we dat er enkelen zijn die als voorprogramma met de fiets willen gaan vanuit Vlaanderen en met een stop in Lourdes voor een volgende groep die zou aansluiten. Persoonlijk vind ik dat een superidee zelfs en hoop ik persoonlijk dat ik er zeker mag en kan bijzijn!

Na de viering begon de uittocht op Randwick. We hadden onder de Vlamingen besloten om eerst te lunchen en daarna rustig te vertrekken. Minstens een uur gingen we wachten maar het werden er 2. Maar dan nog was het superhectisch om uit Randwick te raken, wat ook heel logisch is. Beeldt u in, beste lezer, 500 000 mensen die op 3u tijd een zelfde plek willen verlaten en allemaal door een zelfde punt moeten. 500 000 is voor het voorbeeld trouwens 5 keer Leuven met al haar studenten erbij geteld. Beeldt u in dat Leuven-stad 5 keer verplaatst moet worden op 3u tijd...

Onze wachttijden aan de gates vielen al bij al nog mee omdat we een gate hadden die kortbij de straat lag. Maar dan moesten we de highway over en het ondertussen was ons het bericht ter ore gekomen dat Central Station afgesloten was en dat er enkel in groepen van 50 mensen mocht binnengegaan worden. We zouden onszelf niet zijn, moesten we geen alternatieve weg gezocht hebben. We zouden naar Bondi Junction gaan, niet zover daar vanaf, door Centennial Park naar de treinlijn die ons rechtstreeks naar Carlton zou brengen. We vroegen onderweg aan politie waar we de highway mochten verlaten, die heel druk was, en konden op een bepaald moment in groepjes van 25 door een poort weg van de highway, recht in een van de chicste wijken van Sydney, op naar het park. Het park was compleet verlaten. Er hadden ook wel schermen ed gestaan maar er was niks meer van te merken. Het was er zelfs zo stil en verlaten dat we niet konden vatten dat op een boogscheut daarvan zoveel mensen onderweg waren.

Terwijl we door het park wandelden, kwamen we aan grillen die bovenaan de heuvel stonden en waar ook agenten bijstonden. Een van de agenten riep ons om te vragen waar we naartoe gingen en bij het zeggen 'Bondi Junction', zei hij tegenons dat we door de 'little gate' moesten gaan en dat we dan een bus naar het station konden halen. Bij het wandelen naar die poort, 100m verder, zagen we net een 'Chartered line' passeren. Deze bussen rijden al een hele week speciale trajecten voor de pelgrims en mogen ook enkel gebruikt worden door de pelgrims, zodat de mensen van Sydney ten minste nog kans maken om op een andere bus te raken. We grapten dat we de bus gemist hadden maar op dat eigenste moment zagen we de agent die ons geroepen had, de bus doen stoppen en doen wachten op ons. We renden naar boven en als blijk van dank hebben we de agenten uitvoerig bedankt met het schudden van handen en 100 keer 'dank u' zeggen. De bus was nog niet half gevuld toen we er op stapten en we maakten direct sfeer met de andere pelgrims met zingen van liedjes in het Engels. Blijkbaar zaten er ook Filipijnse pelgrims op de bus die ook in Armidale geweest waren, kan er meer toeval bestaan??? Bij het aankomen in Bondi Junction bedankten we de buschauffeur uitvoerig door te zwaaien en 'Thank You' de roepen.

In Bondi Junction hadden we allemaal zin om iets te gaan drinken als een opkikker na de, toch wel, zware 24u die we achter de rug hadden. We vielen binnen in een koffiebar, maar op voorwaarde dat het enkel bij iets om te drinken bleef. We namen allemaal capucchino, caffe latte, milkshake of cola en genoten ervan intens. Na een halfuurtje keerden we terug naar het station en stapten we op de trein naar Hurstville om daar over te stappen op een andere trein naar de lokale stations. Het voordeel aan Bondi Junction was dat we plaats hadden om te zitten en namen die dus ook in. Aan St-Martins Place namen we afscheid van Bart en Wendy, die daar in de buurt een appartementje hebben. Wendy kon haar tranen niet bedwingen, het was immers een intense week geweest. Maar geen paniek, de mails en telefoonnummers zijn uitgewisseld. Bij de doortocht in Town Hall en Central Station viel ons op hoeveel volk er was en op de treinen met 'All stops' merkten we hoeveel mensen er samen gepakt waren.

In Hurstville moesten we er allemaal af maar daar scheidden de wegen van ons clubje. Een deel had een trein om 17.55 naar Caringbah en een deel om 17.59 naar Carlton en Allawah. Het was een toch wel emotioneel afscheid waarbij menig traantje vloeidde. Het waren zo'n intense dagen en zelfs weken geweest en ze zijn nu gewoon voorbij. Ik kon zelf op een bepaald momet mijn tranen ook niet bedwingen en mocht uithuilen bij Jessie en Dirk. Op onze trein nam ik nog afscheid van de rest en we wandelden met Tim, Tine en Dirk terug naar huis zoals we dat al alle avonden gedaan hadden. Bij onze laatste splitsing moesten we ook van hen afscheid nemen, wetende dat we hen en al de rest zeker een maand niet gaan zien... Het laatste stuk had ik het wel moeilijk maar de aankomst in het gastgezin hier was ook heel fijn. Goed opgevangen met een tasje koffie en een lamingtonnetje...

Morgen om 9.35 stappen we op de trein naar Katoomba met Liesbeth en Marie en vatten we het laatste deel van onze reis hier aan. Het eerste wat we morgen gaan doen, is een goed restaurant zoeken want we hebben genoeg van de tonijn in blik, het droge brood en de zakjes warm eten waarvan je niet weet of nu een patat of een stuk kip is dat je in je mond zitten hebt of gewoon veel te pittig gekruid is... Lang leve het lekkere Belgische eten van mosselen en friet!

K

The Sydney Opera House and Harbour Bridge

Return at night.

So, you think you’ve ‘done’ the Colisseum and taken all the photos you could ever wish for? Well, try returning at night when all the lights are on. Not only will there be fewer crowds, but the lighting will give it a new appearance and make everything more atmospheric. If you don’t have a tripod, try using a wall, bench, table or even your travelling companion’s head – if it’s particularly flat. Just remember to be careful if you’re using the flash otherwise everything in the foreground will be perfectly illuminated while the intended subject of your photo will likely be an under-exposed shadow in the background.

Photo and post by: Simon Vaughan

Avui ha estat un dia de "patejar". Hem començat visitant la zona de Circular Quay on es troba la Sydney Opera House i el Harbour Bridge, dues de les atraccions més populars i interessants de Sydney i The rocks, el barri més antic de Sydney.

A la primera (foto de l'esquerra) hem fet una visita guiada on ens han ensenyat els interiors de la opera. La veritat és que esperavem veure més els interiors però ens han deixat amb el que queda a la vista de tothom. En el cas del pont et donen la possibilitat d'"escalar" el pont. És una activitat que dura 3 hores i mitja i està molt bé però el preu (aprox. 130 Euros per persona) i el fet del temps de durada de l'activitat ens l'han fet descartar.

Després d'aquestes visites hem fet una volta pel jardí botànic, un parc tocant a la business city center impressionant. Eren la 13 i tothom estava o corrents, entrenant (en plan gimnàs), jugant a volley, softball, futbol, etc. resulta que aquí l'horari de treball és de 9 a 17 i el "lunch time" el dediquen a fer esport. Realment hi havia molta gent fent esport.

La tarda l'hem passada al que podriem dir que és "el Maremagnum" de Barcelona. Aquarium, IMAX, zona de bars, restaurants, etc.

Hem fet la visita a l'atracció més visitada d'Australia, l'aquarium, la veritat és que no he estat al de Barcelona però no crec que sigui molt millor i visita per la zona per veure l'ambient, els locals, les botigues que hi ha.

No hem caigut en el parany (o potser hauriem d'haver caigut) d'anar a l'IMAX. Després de ja pràcticament 9 hores d'haver sortit del hotel tocava anar a descansar una mica, dutxa i a fer una visita nocturna a la ciutat. Dir-vos que a les 17 hores ja és nit tancada i a les 20 dóna la sensació que ja hauries d'anar a dormir.

La visita nocturna l'hem fet on hem començat aquest matí, aquesta zona recorda al port olímpic de Barcelona. Tot de restaurants i bars tocant al mar. Força ambient per ser dimecres.

Més fotos al album d'australia

Am Wochenende habe ich hier praktikumsmäßig Halbzeit! Die Zeit fliegt aber auch nur so dahin, ich mag gar nicht dran denken, dass ich in 20 Wochen wieder die Rückreise antreten muss...

Also schnell ein Update, was hier die letzte Woche so passiert ist: Beim Praktikum kloppt man sich regelrecht um mich ;) Lisa hat ihre Arbeitszeit geändert, d.h., sie arbeitet Dienstags Nachmittags nicht mehr, dafür aber an anderen Tagen und wollte daher ihre Jenny-Zeit ändern, nämlich den Di Nami gegen den Donnerstag Vormittag eintauschen, weil sie mich gerne an beiden Tagen in der ECI-Class haben möchte, weil die Kinder mich doch so gern haben. Leider kann ich da aber gar nicht, weil Donnerstags ja mein MOCS-Tag ist und ich den auch gar nicht eintauschen will, schließlich hat die Woche ja auch nur einen dieser Tage ;) Naja, nach einigen Überlegungen haben wir uns alle nun darauf geeinigt, dass ich Di Namis mit Ruby arbeite und dafür Freitags Namis mit Lisa auf ihre Visits gehe. Das allerdings bedeutet, dass ich jeden zweiten Freitag nach der Springwood Playgroup mit Jeanette zurück nach Hazo fahre und von dort aus dann mit Lisa losziehe. Aber für diese Visits gebe ich gerne meinen freien Nachmittag her, die sind nämlich immer recht interessant und man sieht ne Menge. Heute war ich mit Ruby auf Itinerant Visits in Kindergärten, habe in dem einen eine Observation bei einem Jungen zwecks informellen Screeners gemacht und in dem anderen gab's ein IFSP-Meeting für einen Jungen mit Hörbehinderung über seine Bedürfnisse und Möglichkeiten, was seine Einschulung nächstes Jahr betrifft. Dabei war auch einer vom Dept of Education, der speziell mit Kindern mit Hörbehinderungen arbeitet und der hatte ein sehr interessantes Gerät dabei, das einem ermöglicht, einmal auszuprobieren, wie es ist, nur mit einem Hörgerat hören zu können! Das war echt mal ein Erlebnis!

Nächste Woche ist ein Healthy Start Forum in der Stadt und Ruby hat mich gefragt, ob ich mitkommen will. Klar will ich, kostet ja nichts und Lunch gibt es auch *gg* Ah, und ab Ende Juli kommt eine weitere Praktikantin aus Deutschland (da könnt ihr mal sehen, wie begeistert, die von mir sind, dass die noch mehr wollen *gg*), d.h., dass sie anfängt, während ich noch da bin und sich unsere Zeit quasi zwei Wochen lang überlappt. Bin ja mal gespannt, wem ich da "meine" Kinder und Familien übergebe ;)

Am Wochenende hab ich mir erstmal einen ruhigen Samstag gemacht, weil es trackworks gab und keine Züge fuhren. Es gab zwar Ersatzbusse, aber die haben allein nach Penrith schon 40 Minuten gebraucht und da hatte ich einfach keine Lust zu.

Sonntag hab ich dann mal wieder Nicole in der Stadt getroffen. Unser Projekt war diesmal der Pylon-Lookout, für den wir beim Bridge-Climb Tickets umsonst bekommen haben, sowie die Überquerung der Harbour Bridge, diesmal aber ganz ordinär auf dem Fußgängerstreifen.

Der Pylon-Lookout ist ein bisschen anstrengender als der Bridge Climb, da man hier tatsächlich Treppen hochlaufen muss (ne, Nicole?;))! Auf den Etagen bis zum Aussichtsbalkon gibt es eine Ausstellung rund um den Bau der Brücke, von der Idee eine Brücke zu bauen bis zur Einweihung.

Nachdem wir den Aufstieg hinter uns hatten und auch heil wieder unten angekommen sind, sind wir dann über die Brücke zur anderen Hafenseite gewandert. Was es dort gibt? Verdammt teure Häuser, von denen einige mehr oder weniger berühmten Persönlichkeiten gehören, die mich aber allesamt nicht so brennend interessieren, dass ich mir ihre Namen merken müsste und den Luna Park.

Aus irgendeinem unerfindlichen Grund ist diese Seite auch ein Anziehungspunkt für Hochzeitsgesellschaften und so trifft man eigentlich immer auf mindestens ein Pärchen in Kleid und Frack, umschwärmt von einer Horde Brautjungfern, Blumenkindern und Fotografen, die die sichtlich im kühlen Herbstwind frierende Braut von einem Punkt am Ufer zu anderen scheuchen, nur damit sie auf dem Hochzeitsfoto das Opernhaus oder die Brücke im Hintergrund haben. So ganz verständlich find ich das nicht, aber bitte, wenn man gerne so seinen Hochzeitstag verbringen will...

Nach einem kurzen Bummel über den Luna Park, verweilten wir ein wenig am Ufer und sind dann wieder zurückgelaufen um uns noch ein bisserl Bildung anzutun. Diesmal widmeten wir dem MCA ganze 30 statt wie letzte Woche nur 5 Minuten ;) Es ist doch immer wieder interessant, was manche Menschen einem als Kunst verkaufen wollen.

Ansonsten war die Woche sehr nett, hab es tatsächlich auch hingekriegt mit einigen Leuten zu chatten und zu skypen (BABE! Miss ya even more now!) und auch ein Wochenende festzulegen, an dem ich Monique in Bowral besuchen werde, bevor sie und Nicole Ende Juni nach Brisbane entfliehen.

Die andere, noch viel aufregendere Nachricht ist diese: Und zwar hat Ruby mir gestern erzählt, dass sie einen Behaviour Management Kurs für Eltern anbieten, die ihre Kinder nicht in den Griff kriegen. Und zwar wird das ganze so ablaufen, dass sich die Gruppe über zehn Wochen einmal wöchentlich trifft. Die Eltern sind zunächst in einem Raum, von dem aus sie durch einen Ein-Weg-Spiegel beobachten können, was im anderen Raum abgeht. In dem anderen Raum sind ihre Kinder mit je einem Betreuer pro Kind, sodass eine Eins-zu-Eins-Situation entsteht. Die Betreuer werden dann jeweils zwei Behaviour Management Strategien anwenden, die den Eltern im anderen Raum von zwei Psychologen erklärt werden. Im zweiten Schritt sind die Eltern an der Reihe, diese Strategien auszuprobieren und werden dabei gefilmt, damit das Ganze anschließend nochmal ausgewertet werden kann. Dann gehen die Familien nach Hause und üben die Strategien hoffentlich in der Woche zwischen den Sitzungen. Das Programm ist eigentlich für schwererziehbare Kinder und Jugendliche entwickelt worden und die Familien brauchen nichts für die Teilnahme zu bezahlen. Die Kinder, die in der Gruppe sein werden, sind z.B. ein autistisches Kind, das zu aggressivem Verhalten neigt, hochintelligente Kinder, die wissen, wie sie ihre Eltern geschickt manipulieren können und Kinder, die zu Hause regelrecht austicken und sich so in ihre "Tantrums" reinsteigern, bis sie sich schließlich übergeben usw. Und jetzt kommt's: Ich soll einer der Betreuer sein! Natürlich bekomme ich vorher ein Training, wie alle anderen Betreuer auch, damit wir auch weiß was wir da vormachen sollen *gg* Hui, das ist unglaublich spannend! Eigentlich sollte heute dazu ein Meeting stattfinden, allerdings wurde das heute morgen gecancelt, weil es in der Klinik, in der es stattfinden sollte wohl einen großen Notfall gab. Wenn das Programm aber tatsächlich in den nächsten zwei, drei Wochen anlaufen soll, dann werde ich auch noch bei allen 10 Sitzungen dabei sein! Bin schon ein bisschen aufgeregt!

Hui und dann hab ich seit ein paar Minuten noch eine aufregende Neuigkeit: Ich werde am Sonntag zusammen mit Nicole die Harbour Bridge raufkraxeln! Hach, wie ich mich da drauf freue!