-- Basho

On the website I found this on, it said that this is one of the most famous hiakus of all time. When I first read it though, I read a translation of it that went like this:

The Old Pond-
 A frog jumps in-
Water's sound.

When I first read it I thought of just a frog, maybe on lilly pad, jumping into the water. That's what the poem describes. But what first caught my attention was "Water's sound" The " 's " makes the sound belong to the water, even though the frog was the one to jump in and therefore be the one making the sound. The water is in posession of the sound, but the Old Pond is in posession of the water, because all of this stuff makes up a pond. A pond isnt just water, it's the entire ecosystem that lives there. I took this to mean that the The Old Pond is represting the world. We may be in this world and doing our own thing, but really, the Pond is really the one in charge.

Becuase this is a very old hiaku, it wasn't orginally written in English, and probably never meant to be. But when I foudnt his poem online, there was a lot of different translations. Some of them include:

An old silent pond...
A frog jumps into the pond,
splash! Silence again.

Translated by Harry Behn

There is the old pond!
Lo, into it jumps a frog:
hark, water's music!

Translated by John Bryan

The silent old pond
a mirror of ancient calm,
a frog-leaps-in splash.

Translated by Dion O'Donnol

                                                  
old pond
frog leaping
splash

Translated by Cid Corman

MAFIA HIT MAN POET: NOTE FOUND PINNED TO LAPEL
OF DROWNED VICTIM'S DOUBLE-BREASTED SUIT!!!

'Dere wasa dis frogg
Gone jumpa offa da logg
Now he inna bogg.'

        -- Anonymous
       
Translated by George M. Young, Jr.

Some of the translations I like a lot, others I don't.  I like the ones that are trying to get the original meaning of the poem rather than making it a hiaku. It seems that when the poet makes it into a hiaku again, he or she is adding to many filler words that just dont need to be there. Also, If I was Italian, I would be very offended by that last one about Mafia hit man. I read a book about the mafia before, and there was a part that talked about how the New York mafia were talking to the people making the movie The Godfather, and they said they didn't mind them making the movie, just dont portray Italians as "Talkinah Lika dissa!" Again, I'm not Italian by any means, but wow George M. Young, wow.

(The orginal poem is under public domain because it was written like a thousand years ago, probably more. The translations I am not sure about. So all credit goes to the poets who translated them. I got all of these peoms from this website: http://plagiarist.com/poetry/3482/).....( I did not realize the name of that site until I coppied and pasted it, I feel really weird now.)

Ya hemos hablado aquí de su incursión en la poesía oriental, primero como incipiente traductor —que nunca dejó de ser—, luego como autor de haikú:

Trozos de barro:
por la senda en penumbra
saltan los sapos.

El poeta mexicano Octavio Paz (1914-1998) examinó con precisión la poesía de Tablada en Las peras del Olmo (1957), en la introducción a Sendas de Oku, de Matsuo Basho (1973) y en Generaciones y semblanzas (1987), por citar tres lugares donde Paz reconoce en Tablada a un poeta “breve y desigual”, pero que “alcanza en unos cuantos de sus haikú una difícil simplicidad que tal vez habría merecido la aprobación de Basho” (Sendas de Oku, 1973).

Desde los poemas de Tablada hasta nuestros días, el haikú ha gozado de innumerables adeptos en México, primero atraídos por el exotismo de la poesía oriental, y luego, porque el haikú permite también la reunión del humor con la imagen, en un país donde el albur es rasgo de identidad y la muerte, oportunidad de fiesta.

El pequeño mono me mira
¡quisiera decirme
algo que se le olvida!

Ahora mismo recuerdo de memoria aquel hermoso poema de Elías Nandino (1903-1993):

Una gota de rocío
y dos pétalos de rosa
¡hacen una mariposa!

Me llama la atención especialmente un autor reciente: Israel López Balan (1976), que publica casi diario su Mercado de pulgas. Yo lo leo con curiosidad:

viento de otoño -
a la misma hora
campanas de varias iglesias

Su práctica es la de un observador paciente y aguzado, que detecta el haikú preciso en la realidad urbana circundante. Todos los días. No alude al humor, pero detona ecos de una ciudad donde todo es posible, incluida la mudanza de casa, la lluvia, el arcoiris. En su caso, el haikú puede estar en todo.

Nos enseña que el “aquí y ahora” es la insignia del haikú en español. Como la literatura misma, que se renueva cada vez que es leída. Casi un accidente.

La dama Sei Shonagon annotava nel suo diario, il Makura no soshi ("Note del Guanciale", fine X secolo), che fra gli insetti a commuoverla più di tutti era il minomushi.
Il suo canto struggente era frutto di un’antica leggenda: questo goffo insetto -come si legge in Note del Guanciale (Oscar Mondadori, 1997)- era figlio di un diavolo che lo abbandonò poco dopo, lasciandolo solo, con indosso un misero abito. Suo padre gli aveva promesso che in autunno sarebbe tornato a riprenderlo ma non mantenne la promessa. E da allora il minomushi lo aspetta invano e, quando sente soffiare il vento più forte, piange e grida “chichi" (papà).
Il minomushi lungo i secoli ha colpito la fantasia di tanti poeti, divenendo un noto kigo autunnale (il kigo, nella poesia haiku, è una parola usata per evocare la stagione, quindi indicare lo "spazio temporale" del componimento).

Ecco allora Matsuo Basho (1644 – 1694) invitarci ad ascoltarne il poetico canto in un celebre haiku. E la Minomushi-an (Eremo del Minomushi, a Ueno) resta una delle cinque dimore del ritiro appartenute al maestro indiscusso di questo genere poetico.

蓑虫の                                            Minomushi no
音を聞に来よ                                     ne wo kiki ni koyo
草の庵                                            kusa no io
Vieni ad ascoltare il canto
del minomushi-
capanna d'erba

Il minomushi su Youtube. Il video.

Links interessanti:
ohioline.osu.edu
insects.org
bolingo.org

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

Il minomushi (Thyridopteryx ephemeraeformis) è la larva di un lepidottero diffuso in tutto il sud-est asiatico, in Giappone. Durante lo stadio larvale, esso crea attorno al proprio corpo un vero e proprio bozzolo mimetico fatto di foglie, cortecce ed altri frammenti vegetali: per questo è detto ”insetto dall’impermeabile di paglia” (mino-mushi 蓑虫). E' stato tuttavia dimostrata l'impossibilità per questa larva di emettere dei suoni.

(Matsuo Bashô)

Photo courtesy of Mingfong

Haiku written by Matsuo Basho in 1686.  Translation by Dion 0-Donnol.  Original japanese and additional translations can be found here.

]]> http://arteref.wordpress.com/?p=553 Mon, 04 Aug 2008 18:35:13 +0000 arteref http://arteref.it.wordpress.com/2008/08/04/eventos-em-04082008/

04/08/2008, São Paulo -SESI Vila Leopoldina promove oficina de fotografia, Haicai e outros poemas

Aulas serão ministradas pelo repórter fotográfico João Correia Filho entre os dias 4 e 8 de agosto no Centro Cultural da unidade.

As vagas são limitadas e a participação é franca.

Entre 4 e 8 de agosto, das 14 às 17 horas, o SESI Vila Leopoldina oferecerá uma oficina de fotografia, haicai e outros poemas. O programa conta com cinco aulas de três horas de duração cada, num total de 15 horas, incluindo uma saída fotográfica. A oficina faz parte da agenda da entidade em Comemoração ao Centenário da Imigração Japonesa, que ocorre durante todo este ano.

O curso visa proporcionar, por meio de poemas japoneses, uma maior compreensão da linguagem fotográfica, suas técnicas (engenharia dos equipamentos), noções básicas de composição e edição de fotos. Procura também, desenvolver, a partir de textos, um trabalho de sensibilização para a imagem e suas inúmeras possibilidades como instrumento de expressão artística.

Durante as aulas teóricas serão estudados poemas de Matsuo Bashô, Paulo Leminsk, Aline Ruiz, Guilherme de Almeida e outros poetas que se dedicaram a este tipo de expressão literária.

O programa é voltado a fotógrafos amadores, amantes da literatura, estudantes de jornalismo, letras e afins. Serão oferecidas 15 vagas e os interessados deverão fazer inscrição e levar máquina fotográfica de qualquer marca ou modelo.

As aulas serão ministradas pelo repórter fotográfico João Correia Filho que, desde 1993, desenvolve projetos envolvendo literatura, principalmente acerca da obra do escritor João Guimarães Rosa.

Para ver a grade completa das aulas e mais informações: http://www.sesisp.org.br/leopoldina/centrocultural/bp.asp

04/08/2008, São Paulo - A África se Filma

Cine Humberto Mauro exibe mostra de realizadores africanos.

Como a África se vê, se filma, se mostra, em seus 50 anos de cinema? A despeito de ser a terra de grande parte de nossos ascendentes, pouco sabemos da representação que a África faz de si mesma. O continente africano tem, no nosso imaginário, muito mais as feições dos filmes que Hollywood e antropólogos de toda parte fizeram por lá, das imagens que a imprensa nos traz, quase sempre empenhada em retratar suas mazelas, do que imagens que os próprios africanos produzem.

A mostra A África se Filma, exibida no Cine Humberto Mauro de 4 a 21 de agosto, apresenta um pouco do que os cineastas da África Ocidental têm realizado, colocando em evidência alguns dos nomes mais expressivos da produção dessa parcela do continente. A maior parte dos filmes que compõem a mostra é financiada, em parte ou em sua integralidade, por países europeus, o que não subtrai a ‘africanidade’ desses trabalhos. São obras com formas particulares e valiosas de vivenciar o mundo, com temas, narrativas, ambientações e questões estéticas próprias.

Os realizadores e suas origens:
Abderrahmane Sissako – Mauritânia/ Mali
Souleymane Cissé - Mali
Idrissa Quedraogo – Burkina Faso
Gaston J-M Kabore – Burkina Faso
Djibril Diop Mambéty - Senegal

Programação completa em: www.palaciodasartes.com.br/agenda/detalhes.aspx?IdAgenda=566

04/08/2008, São Paulo - Dos Estudos Literários aos Estudos Culturais

Curso com Maria Elisa Cevasco.

A trajetória que leva dos estudos literários aos estudos culturais, com a análise de suas principais questões e fontes teóricas na atualidade.

Maria Elisa Cevasco é professora na FFLCH-USP e autora de Dez lições sobre o estudo cultural (Boitempo 2003), Um crítico na periferia do capitalismo (Companhia das Letras 2007) e Cartas a Legba (Boitempo, 2008).

Programa:
4 de agosto - A formação dos estudos culturais
11 de agosto - O contexto de desenvolvimento
18 de agosto - A virada teórica
25 de agosto - Uma vertente brasileira

Los meses y los días son Viajeros de la Eternidad.

-Matsuo Basho-

El verdadero viaje no es un recorrido, es otro. Es el que se queda en otra parte. Despedirse y odiarlo, o más bien, un oficio de desprendimiento, meter y sacar los pertrechos de la mochila como si con ello sacáramos nuestras dudas o certezas. Andar y alejarse es exteriorizarnos, separarnos de nosotros, porque por fin nos vemos desde afuera, por fin nosotros somos el espejo con nuestra cara.

Esa parece la iniciativa de Matsuo Basho es la sensación que nos queda. Basho alimenta ese órgano de viaje que debemos tener en la rodillas o atrás de los ojos que se quieren colmar, como si fueran un tarro de cerveza; ojos que quieren mirar hasta derramarse en si mismos.

Matsuo Basho en “Sendas de Oku” nos hace sentir que caminamos con él, de que uno es su aprendiz y que estamos allí y vamos escuchándolo como se escuchan las cigarras o los ríos, lo escuchamos como se cruza una ciudad a pie o se piensa que mañana se estará en otro lugar, un lugar tan nuevo como nosotros mismos al llegar.

Construir una cartografía con palabras. Un signo o una señal de transcurrir. Un viaje al fin, un viaje que inicia antes del viaje mismo, porque es pensarlo; desear perder el suelo para extrañar, intentar no volver, nada más intentar, porque es vano, uno avanza, pero al final… “siempre se vuelve al primer amor” –diría un tango- y el hogar entra en esa categoría. Pero ese es otro asunto, es la cola de la salamandra que se muerde a si misma, el viaje es no reconocer el techo donde despertamos y tener un instante de extrañeza todos los días, todo lo que se nos impregna en la piel y deja una impronta tan perdurable como un sendero ya por siglos caminado.

Leer “Sendas de Oku”, en esta época de cámaras digitales y videocámaras del tamaño de una cajetilla de cigarros, es que Matsuo Basho nos recuerde que a veces no hay recuerdo mas falso que un registro fácil y simple; que recordemos que un viaje no es sólo haber estado allí. Que nada de ello puede abarcar nada y que al final el turismo no existe. Estamos de paso en todos lados, somos un intervalo.

El libro no sólo es una obra maestra por ser de los pocos y casi de los únicos libros que en serio son un libro de viaje, además es una obra maestra por conjugar como nadie una excelente poesía y una prosa cristalina; es incatalogable, puro y único como un viaje iniciático.

Al final solo vemos el camino como quisieran los taoístas, no importa si llegaremos o adonde vamos; el camino ya es un final en sí, no más preguntas, ni esperas en la estaciones, ni retrasos del tren, todos se forma ante nuestros ojos, todo se concentra y lo que no es propio del viaje nos estorba.

Caminamos en las páginas de “Las Sendas de Oku” porque Basho construye una cartografía, la prosa y la poesía conviven y forman un paisaje, eso es “Sendas de Oku”, una prosa que se configura como un pequeño continente o una isla y la poesía que se vuelve un mar interno.

Un viaje al fin.

La mejor versión al Español es la hecha por Octavio Paz e Ikichi Hayashiya, el libro vale además por el excelente prólogo, notas e ilustraciones. De este libro precisamente les dejo unos fragmentos.

***

La posada de Soka

Sin muchas cavilaciones decidí, en el segundo año de la Era de
Genroku (1689), emprender mi larga peregrinación por tierras de
Oou. Me amedrentaba pensar que, por las penalidades del viaje,
mis canas se multiplicarían en lugares tan lejanos y tan conocidos
de oídas, aunque nunca vistos; pero la violencia misma del deseo
de verlos disipaba esa idea y me decía: “¡he de regresar vivo!”. Ese
día llegué a la posada de Soka. Me dolían los huesos, molidos por
el peso de la carga que soportaban. Para viajar debería bastarnos
sólo con nuestro cuerpo; pero las noches reclaman un abrigo; la
lluvia, una capa; el baño, un traje limpio; el pensamiento, tinta y
pinceles. Y los regalos que no se puedan rehusar… Las dádivas
estorban a los viajeros.

***

Kurozuka y la piedra

Torciendo a la derecha desde Nihonmatsu, fuimos a echar un
vistazo a la cueva de Kurozuka. Nos hospedamos en Fukushima.
Al amanecer salimos rumbo a Shinobu, para contemplar la piedra
con que imprimen los dibujos en las telas. La encontramos, medio
cubierta de tierra, en un pueblo en la falda de la montaña. Los
muchachos del lugar se acercaron y nos dijeron: “Antes estaba en
la punta del cerro pero las gentes que pasaban por aquí cortaban
las plantas de cebada, que luego machacaban con la piedra. Los
campesinos se enojaron y la echaron al valle. Por eso la piedra está
boca abajo”.

Manos que hoy plantan el arroz:
ayer, diestras, dibujos
imprimían con una piedra.

***

Sosiego en un templo de la montaña

En el Señorío de Yamagata hay un templo en la montaña llamado
Ryusyaku. Lo fundó el gran maestro Jikaku y es un lugar famoso
por su silencio. Como me recomendaron que fuésemos a verlo,
tuvimos que regresar a Obanazawa y caminar cerca de siete ri. El
sol no se ocultaba aún y pedimos hospitalidad en uno de los asilos
para los peregrinos que se encuentran en las estribaciones del
monte. Después subimos al santuario, que está en la cumbre. La
montaña es un hacinamiento de rocas y peñas, entre las que crecen
pinos y robles envejecidos; la tierra y las piedras estaban cubiertas
por un musgo suave y todo parecía antiquísimo. El templo está
construido sobre la roca; sus puertas estaban cerradas y no se oía
ningún ruido. Di la vuelta por un risco, trepé por los peñascos y
llegué al santuario. Frente a la hermosura tranquila del paisaje, mi
corazón se aquietó:
Tregua de vidrio:
el son de la cigarra
taladra rocas.

***

La despedida de la pareja de gaviotas.

A Sora se le ocurrió enfermarse del vientre. Tiene un pariente en
Nagashima en la provincia de Ise, y decidió adelantarse. Al partir
me dejó este poema:

Ando y ando.
Si he de caer, que sea
entre los tréboles.

La pena del que ya se va y la tristeza del que se queda son como la
pareja de gaviotas que, separadas, se pierden en la altura. Yo
también escribí un poema:

Hoy el rocío
borrará lo escrito
en mi sombrero.

"Bisogna essere Clown, non Pagliacci..."

Questa, la frase che mi ha particolarmente colpito in un film visto stasera. Nella fattispecie, sto parlando di "Ho spostato un fantasma" di Steve Martin.

Ed ecco che, sentendola, è nata in me l'incontenibile voglia di metterla "nero su Web", per ricordare e ricordarmi cosa vuol dire essere Clown e non Pagliaccio.

Ho sempre considerato che la mia Missione nel mondo fosse quella di dar vita ai sorrisi. E lo penso ancora.

Incomparabile è per me la gioia che scaturisce nel leggere un sorriso che nasce anche grazie a me, alle mie battute, alle mie espressioni facciali, alle mie idee ed alla mia sincera semplicità. 

E lo faccio per svegliarmi tutte le mattine anche io col sorriso scritto sul muso. Senza, neanche svegliarsi avrebbe senso.

Il sorriso è il veicolo della soluzione, mi diceva mio nonno: una persona che sorride, scoprirà presto come risolvere i suoi problemi. Effettivamente, questo effetto galvanizzante e tranquillizzante è davvero benevolo, per non dire forse terapeutico. E scrivendolo, mi rendo conto di quanto io sia fortunato ad essere circondato da persone in grado di attingere a questo benessere da me, e a permettermi di attingerne da loro.

Effetto, questo, magistralmente reso metafora da Matsuo Basho:

草臥て宿かる比や藤の花

"kutaburete yado karu koro ya fuji no hana"

"Stanco:

entrando in una locanda

fiori di glicine."

Jorge Sousa Braga alerta logo na introdução: “O leitor deve despir-se completamente, antes de se debruçar sobre poemas como estes. Um haiku deve ler-se da mesma maneira que uma abelha se debruça sobre um grão de pólen ou uma brisa ligeira sacode uma folha de bambu.”

Na primeira parte do livro, os poemas de Bashô estão organizados segundo o ciclo das estações. “O Caminho Estreito” é um diário de viagem que o poeta japonês escreveu. Um livro para ler de madrugada, com o frio a cortar o corpo, e o sussurro da noite ainda presente.

Admirável aquele
cuja vida é um contínuo
relâmpago

Japonca’da “benibana” ve “beni no hana”, İngilizce’de “safflower”, Türkçe’de ise “aspir” ya da “yalancı safran” ismiyle bilinen bu çiçek papatyagiller (Asteraceae) familyasına ait. Anavatanının Mısır ya da Arabistan yarımadası olduğu düşünülmekte. Genellikle 80–100 cm arasında boylanabilir. Görünüşü devedikenini andıran çiçeğin yapraklarında keskin dikenleri var.

“Beni no hana
Kaş fırçalarını –
Anımsatıyor”Matsuo Bashō (1644-94)

Benibana’nın Japonya dağlarında ilk kez belirişi
Geçmişte çoğunlukla boya elde etmek için üretilen Benibana, günümüzde yağlı tohumları nedeniyle gıda sanayisinde kullanılıyor. Arap tüccarlar çiçeği Hindistan’a ve İpek Yolu’nu kullanarak diğer coğrafyalara hem kumaş boyası hem de pahalı baharat safrana bir alternatif olarak yaydılar. Bu nedenle Türkçe’de olduğu gibi pek çok kültürde bitkiye yalancı safran denildi. Benibana’dan elde edilen kırmızı renkle önce Çinlilerin gözü kamaştı, bu rengi güzel ipeklerde kullanmakta gecikmediler. 7. yüzyılda ise Benibana nihayet Japonya’ya ulaşarak en çok benimseneceği yeri bulmuş oldu. Japon kültürü çiçeği diğer herkesten daha fazla beğeni ve hevesle sahiplendi.

“Çamaşır sepetinde modası geçmiş, mat pembe bir gömlek vardı, bir de yine aynı renk çizgiler taşıyan koyu kırmızı bürokrat giysisi… Her dikiş ve her çizgi birbirinin aynı olmakta sıkıcı bir biçimde ısrar ediyordu. Bunları giyemezdi. Kendini eğlendirmek için prensesin şiirinin yanına bir şeyler karaladı:-Korkarım kırmızı en sevdiğim renk değil.
Öyleyse niye izin verdim gömleğimi boyamasına “beni no hana”nın?
Öyle bir çiçek ki, renklerin en derin özünü taşıyor.-

Beni no hana’nın gizli bir şeyleri işaret ettiğini düşündü Tayu...

-Boyacının acemi ellerindeki bu pembe elbise,
Lekelenirse eğer, dönüşü yok, bu çok üzücü olur.-“

Genji Monogatari, 11. yüzyılın başı, Murasaki Shikibu

Benibana herkes tarafından yararlı bir bitki olarak görüldüyse de, rengini verdiği kozmetik ürünleri ve kumaşlar nedeniyle en çok “asil”lerin çiçeğiydi. Bürokratlar kırmızı elbiseler giyerdi. Kırmızı ipek kimonoların da insana şifa verici etkilerinin olduğuna, benibana ile boyanan iç çamaşırlarının ise giyeni sıcak tuttuğuna inanılırdı. Çiçeğin yağlı tohumlarından elde edilen kırmızı ruj düğün törenlerinde kullanılırken, yine bu tohumlarından cildi nemlendirici bir vücut losyonu da yapılırdı. Tıp alanında ise benibana ateş düşürücü ve ağrı kesici olarak kullanılıyordu.

“Beni no hana
Dökülünce bir damla
Sudur basitçe.”
Chiyo-ni (1703-75)

Saray asilzadelerinin yoğun talebiyle benibana dağlık Kuzey Japonya’da yoğun biçimde yetiştirildi. Yamagata bölgesi toprağı ve iklimiyle bitkinin gelişimi için uygun bir bölgeydi. Mogami nehri etrafındaki ekim alanları en başarılı olanlarıdır. Üretilen boya ve kozmetik nehir yoluyla Japon denizi sahiline, oradan Biwa gölüne ve sonunda da başkent Kyoto’ya ulaştırılıyordu. Benibana Yamagata çiftçilerine hatırı sayılır bir refah sağlamıştı, saray çiftçilerin pahalı mahsullerini korumaları için silahlı birlikler kurmalarına izin vermişti. Kalın duvarlar ve silahlı korucular benibana’yı feodal sistemin bölgedeki temeli haline getirmişti. Benibana’dan üretilen boya ve kozmetikle Kyoto yollarına düşen tüccarlar, başkentten başka değerli eşyalarla dönüyordu, bu lüks ürünler Yamagata’nın zengin çiftçi ailelerince satın alınıyordu.

Yamagata ve Basho
Yamagata bölgesi önemli bir askeri nokta olması ve benibana endüstrisi nedeniyle Edo döneminde altın çağını yaşadı (1603–1867). Bölgeyi refaha kavuşturan çiçeği kutlamak için günümüzde de her yıl yaz aylarında benibana festivali düzenlenir.
1649’da, büyük haiku şairi Matsuo Bashō beş ay boyunca Yamagata ve Kuzey Japonya’yı gezmişti. Basho bölgede önemli izler bıraktı, şiirlerine de bölgenin izlerini sıkça yerleştirdi. Bölgedeki ünlü dağ tapınağı Yamadera’yı da ziyaret eden şair, en bilinen ‘haiku’larından birini burada yazmıştı:

“Bu sessizlikte,
Kayalara saplanıyor
Cırcır böceklerinin ötüşü”

Yöredeki Basho müzesinin civarında cırcır böceği “haiku”sunun yazılı olduğu bir taş tablet ve kayaların üzerinde oturan Basho heykeli de görülebilir.

Omohide Poro Poro
Isao Takahata’nın senaryosunu yazdığı ve yönettiği, 1991’de yayınlanan Japon animasyonu Omohide Poro Poro (Only Yesterday, Sadece Dün) şehrin monoton atmosferinden kaçarak Yamagata’nın benibana tarlalarına yaptığı yolculuğu aynı zamanda çocukluğuna yaptığı bir içsel yolculuğa dönüştüren Taeko’nun öyküsünü anlatır. Taeko 27 yaşında, hiç evlenmemiş, Tokyo'da yaşayan yalnız bir bayandır. Yamagata'ya yolculuğu ve buradaki tatili esnasında kendisini oldukça terapötik ve nostaljik bir hissiyatın içinde bulan Taeko, çocukluk anılarına geri döner. 1966 yılının saf hatıraları ile 1982 senesinin gerçekleri arasında gidip gelen Taeko kariyerine ve özel hayatına ilişkin önemli kararların eşiğinde olduğunu fark eder. Filmin arka planında benibana’nın üretim safhaları, bitkinin ekim alanlarının ekolojik sorunlar ve mali kaygılar nedeniyle daralmış olması, üreticilerin çektiği zorluklar anlatılır, benibana üretiminde çalışan çoğu köylü kadının kendi yaptıkları rujları satın alıp süremediği, köydeki genç kızların ise artık benibana rujları yerine Puma marka ayakkabılara sahip olmak istedikleri ancak bunun için de gerekli parayı ayıramadıkları, marka tutkusuyla mutsuz oldukları gibi değişik noktalara dikkat çekilir.

Genji Monogatari
Murasaki Shikibu adlı bir Japon kadın yazar tarafından 11. yüzyılın başında kaleme alındığı düşünülen (Shikibu'nun 1015'de öldüğü göz önüne alınırsa) “Genji’nin öyküsü”, bazı edebiyatçılar tarafından, üslubu açısından dünyanın en eski romanı olarak kabul edilir. 1976 yılında Edward G. Seidensticker tarafından, 1650 yılına ait Japonca baskısından İngilizceye kazandırılması ile tüm dünyanın ilgisini çekmişti. Romanda, hizmetkârlar hariç, 430 karakter vardır. 6. bölümü “Benibana” adını taşıyan roman, Japon edebiyatında “benibana”nın en çok bahsinin geçtiği eserlerden biri.

Günümüzde Japonya dışında benibana (aspir) (Carthamus tinctorius)
Modern çağda aspir’in kozmetik ve tekstil alanında kullanımı yok denecek kadar azaldı, bitki artık çoğunlukla margarin, sıvıyağ ve biodizel için üretiliyor. Aspir yağı, sabun, boya, vernik, cila olarak kullanıldığı gibi, Linoleik asit içerdiğinden yemeklik yağ kalitesi yüksek. Küspesi ise hayvan yemi olarak kullanılıyor (küspesinde ortalama % 25 protein vardır). Aspir, Türkiye'de Eskişehir, Burdur, Isparta gibi belli yörelerde üretilmekte.

<!--
google_ad_client = "pub-8951468695644745";
google_alternate_ad_url = "http://www.hafif.org/gaa.html";
google_ad_width = 336;
google_ad_height = 280;
google_ad_format = "336x280_as";
google_ad_channel ="5221189695";
google_color_border = "ffffff";
google_color_bg = "ffffff";
google_color_link = "008CD0";
google_color_url = "008CD0";
google_color_text = "666666";
//-->

In the past I've worked with haibun for a chapbook I released privately as part of a poetry seminar conducted by Newfoundland poet Mary Dalton. This chapbook took the form of a long poem in fourteen sections, each a haibun, that explored the strange, yet power influence my grandfather had and still has on my life. The poem is called Below the Spruce, which is, oddly enough, the name of this blog. It only ever made it into the hands of a couple friends and family members.

I started this project after reading Fred Wah's Waiting for Saskatchewan, which is perhaps my favourite book by a Canadian author. Wah's book searches for the identity and influence of his father and in doing so a part of the book called This Dendrite Map: Father/Mother Haibun introduced me to the wonders of the form. It's been something I wish to continue working with in the future.

That said, I've recently started on another haibun writing project linked to experiences moving to/living in a small Newfoundland town that is often very insular (many small Newfoundland towns are). Who knows where it will go, but it's going.

So that's it this time around. If you haven't read Wah's book I highly recommend it. Beautiful work with language, both prose and poetry, throughout.

"Todos los días son viaje"

Matsuo Basho

A haiku that one of my 9 year old students wrote. He enjoys writing them, after we read Grass Sandals: The Travels of Basho by Dawnine Spivak together. This was his third attempt. We didn't really get into kireji and essential characteristics of a haiku. We just concentrated on the 5-7-5 syllables. I did mention to him that the haiku should involve 2 or more senses.

Grass Sandals: The Travels of Basho is a story about the travels of Matsuo Bashō (1644-1694) , a Japanese poet from the Edo period. It's beautifully illustrated by Demi Hitz. I have not found a wiki entry or an author's page for this writer and artist.

Japanese hokku and haiku are traditionally printed in one vertical line, though in handwritten form they may be in any reasonable number of lines.

• An example of classic hokku by Bashō:

古池や蛙飛込む水の音

Furu ike ya kawazu tobikomu mizu no oto

An old mere

When the frogs jump in

The sound of water

• Another Bashō classic:

初しぐれ猿も小蓑をほしげ也

Hatsu shigure saru mo komino wo hoshige nari

the first cold shower;

even the monkey seems to want

a little coat of straw.

From wiki:

Haiku (俳句, Haiku) is a mode of Japanese poetry, the late 19th century revision by Masaoka Shiki of the older hokku (発句, hokku). Haiku once were the opening verses of a linked verse form, haikai no renga. The traditional haiku consisted of a pattern of 5, 7, 5 on. The Japanese word on, meaning "sound", corresponds to a mora, a phonetic unit similar but not identical to the syllable of a language such as English. (The words onji ("sound symbol") or moji (character symbol) are also sometimes used.) A haiku contains a special season word (the kigo) representative of the season in which the renga is set, or a reference to the natural world.

Haiku usually combine three different lines, with a distinct grammatical break, called kireji, usually placed at the end of either the first five or second seven morae. In Japanese, there are actual kireji words. In English, kireji is often replaced with commas, hyphens, elipses, or implied breaks in the haiku. These elements of the older haiku are considered by many to be essential to haiku as well, although they are not always included by modern writers of Japanese "free-form haiku" and of non-Japanese haiku. Japanese haiku are typically written as a single line, while English language haiku are traditionally separated into three lines.

In Japanese, nouns do not have different singular and plural forms, so 'haiku' is usually used as both a singular and plural noun in English as well.

Senryu is a similar poetry form that emphasizes humor and human foibles instead of seasons, and which may not have kigo or kireji.

continued on scribd.