When is the last time you sat still and did nothing? For most of us, those moments are rare.

The weeks leading up to our smash and grab holiday in the Swiss Alps were full of activity - I was writing flat out so I could get this blog up and running, and preparing for a meeting in Brussels that I'd have to head off to on my return. And in the middle of all that we decided it was time to move.

So the day before we left for Zermatt, we went to see a lovely flat in a small market town outside of Manchester. It was one of those moments when you know the minute you walk through the door that it's the right place. Not the right place forever, not the right place to make the investment of buying, but somewhere I can imagine living and feeling happy until we find the place.

"We'll take it," I told Sue, the estate agent who has been with us on many of our highs and lows in our search for a place called home. I didn't even ask Ron, I didn't want to take the chance that if I stopped for breath someone would get in first and we'd lose the place

We organised as much as we could - forms and agreements were emailed back and forth, credit checks started, dates tentatively agreed on. There was nothing more we could do except pack our bags and leave at the crack of dawn the next day for the Alps. I was determined not to spend the whole week thinking about our new flat, just put it to the back of my mind and let it happen without me. But it wasn't that easy  - I'm a natural worrier and anything could go wrong.

Our plan was to head all the way to the highest hotel in the Swiss Alps in one day and catch the sunset over the Monte Rosa. A horrendous journey, which culminated in us missing the last train up the mountain by 2 minutes put paid to all that and we spent our first night in Zermatt.

We arrived the next morning, taking an early train up with the day trippers, who come to admire the view and sip tea on the terrace.  We were shown straight to our room and I almost squealed with delight.

I mean, look at that view.

Finally, after all the running around,  I could relax, not do anything. Just be. Back in England wheels were turning, but I couldn't see them, I had my mountain and that was all I needed.

Tijd om de twee weken stilte te doorbreken. Er is een Harald of Free Enterprise aan belevenissen die ik zou kunnen vertellen van mijn reis naar Zwitserland (Saasdal), maar eerlijkgezegd sta ik daar wat afkerig tegenover. De lijn tussen interessant bloggen en een nonkel die zijn reisfoto's vol overgave becommentarieert tegenover een schare verveeld en horlogestarende familieleden wordt plots heel dun.

Het is misschien niet origineel maar vergeef mij dat ik daarom mijn concept van vorig jaar herhaal: sleutelwoorden. Dit jaar gaat het om angst en pijn. Het was een mooie reis.

ANGST

• Granny's concerns:
  Zoals je wel al wist was ik de gast van mijn grootouders. Mijn neef en ik zorgden ervoor dat de auto vooruit ging en de oma en de opa zorgden voor logies en eten op tafel. Mijn oma, die is schuw van alles. Een overzicht:
  - Toen we Zwitserland binnenreden werden we getrakteerd op twee douches. Plots zag je geen hand meer voor ogen en enkele schijtlaarzen op de autosnelweg hadden het briljante idee te beginnen remmen. For the record: je wil niet remmen. Hoogstens op je motor. De eerste douche was toen mijn neef reed, de tweede viel mij te beurt. Het is moeilijk geconcentreerd te blijven als je grootmoeder totaal in paniek slaat en in je oor roept dat je beter zou stoppen.
  - Eens de stortbuien gepasseerd, wachtte ons de autotrein door de Lötschenbergtunnel. Mijn oma denkt dat als je de blazers uitschakelt en je alle ruiten dichtdraait, dat je gaat stikken in je auto. Dus wilde ze de ruiten openlaten en de rotte tunnellucht (voornamelijk de geur van teer) compenseren door eau de cologne onder de neus te wrijven. Dat grapje heeft ze vroeger wel eens uitgehaald toen ik er ook bij was, en ik herinner me dat ik zowat high werd van de eau de cologne (nee, toch niet, in werkelijkheid had ik het doodsbenauwd). Het waren ik en mijn neef die in paniek de oma van haar voornemens wilden laten afzien. Het is ons ternauwernood gelukt.
  - Ik was van plan mijn start-to-run-lessen gewoon ter plaatse verder te zetten. Maar mijn oma vond dat geen goed idee. Ze was bang dat ik "'t ert af zoen loopn". Vrij vertaald: dat ik mij het hart eraf zou lopen. Of nog eens met andere woorden: dat mijn hart het onderweg zou begeven onder het hard labeur.
  - Zoals elke grootmoeder was oma bang dat we zouden verongelukken op bergtocht.
  - Mijn oma is bang van treinen. Ze denkt dat ze zullen ontsporen om één of andere reden. Dat gaf veel angstige blikken en geblaas, eerst bij de autotrein en vervolgens in de trein naar Zermatt en die naar Gornergrat (en die ging omhoog!!).
  - Oma is bang voor onweer. Toen we in Gornergrat (boven Zermatt), op 3000 meter hoogte een grote pint zaten te drinken kwam er plots een onweerswolk vanachter de Matterhorn. Voor oma was het een uitgemaakte zaak: we zouden allemaal sterven. Ze dwong ons ons bier op te drinken in 5 minuten tijd want ze wilde zo snel mogelijk naar beneden. Halfdronken waggelden we terug naar het stationnetje met oma achter ons terwijl ze aanspoorde wat haast te maken. Beneden gekomen was de lucht opnieuw blauw en had oma spijt dat we zo snel waren teruggekeerd.
  - Er was een nieuwigheid op het appartement: een vaatwasser. Oma was bang om het ding 's avonds voor het slapen gaan te laten draaien omdat hij "zou kunnen ontploffen". Ze had ook schrik om de borden onderaan te zetten omdat ze aan diggelen zouden kunnen worden geslagen door die draaiende molen.
• My concerns
  Ik heb ook mijn portie angstzweet gehad. Ik ging een allerlaatste bergtocht ondernemen naar de 3320 meter hoge Mischabelhütte. Mijn neef had een knieprobleem dus ik was alleen. Na 5 uren klimmen werd het link. Heel link. De hut lag bovenaan een rotsachtige kam die bijna recht naar boven ging. De Zwitsers hadden er niks beters op gevonden van het "pad" op die kam te leggen. Plots bevond ik mij op smalle richels terwijl ik mij vasthield aan een stalen kabel terwijl ik met mijn rechtervoet voorzichtig de rots afzocht naar houvast voor de volgende stap, met links van mij een afgrond van 200 meter en rechts een andere afgrond van 500 meter. Wanhopig keek ik naar boven om heel ver boven mij het dak van de hut te zien, met daartussen genoeg rotskam om nog minstens 2u klouterplezier te beleven langs ijzeren voetsteunen, kabels en ladders. In gedachten zag ik mezelf uitglijden, 5 keer tegen de rotswand kwakken om op een uitstekende rots tot stilstand te komen met twee open beenbreuken, een gebroken sleutelbeen en een schouder uit de kom. Ik zou roepen en niemand zou me horen. Dat soort beelden schoot door mijn kop terwijl ik nog maar eens een verticale muur beklom waarbij ik een manier probeerde te vinden om mijn trillende voeten zo stabiel mogelijk op de ijzeren steunen te plaatsen. De kam was zo smal dat ik er soms op zat met mijn linkerbeen aan de ene kant en mijn rechterbeen op de andere kant zoals op een paard. Een steigerend paard dan want de kam ging onmenselijk steil naar boven, naar de wolken die steeds dichter kwamen. En elke keer dat ik een paar stappen achtereenvolgens plaatste en daarbij minstens 3 meter hoogteverschil overbrugte moest ik halt houden om mijn ademhaling onder controle te krijgen, happend naar zuurstof in de ijle lucht.
  Ik ben er heelhuids geraakt, aan die Mischabelhut. Ik liet mijn bergschoenen achter bij de ingang en binnen vond ik een gezellig vertrek met een 10-tal alpinisten die soep aan het eten waren. De uitbater voorzag mij met plezier van een portie uiterst zoute soep en vroeg waar ik vandaan kwam.
  "Holland?"
  "Nein, Belgien!"
  "Ach soo! Und wo in Belgien?"
  "Brügge."
  "Wirklich?? Ich war einmal in Brügge. Mit die alte Kanalen und die Kirche mit das Blut!"
  "Eben, das Heilige Blut", trad ik hem bij.
  "Und der gute Fussballmannschaft!" De opmerking toverde een smile op mijn gezicht. "Sehr gute Mannschaft!". De afdaling verliep heel vlot. Alsof ik door een engel was aangeraakt had ik plots hopen zelfvertrouwen. Ik slingerde mij langs de touwen en rapelde met momenten naar beneden. Ik kwam bij passages waar ik tijdens de beklimming enkele malen een akte van berouw had opgezegd en probeerde ze eens opnieuw. Zonder problemen trok ik me langs trouwen en rotsen naar boven alsof er plots geen gapende diepte meer was, waar ik vast en zeker nader kennis mee zou kunnen maken indien ik het touw even zou loslaten. Uiteindelijk kwam ik weer op het gewone bergpad en toen merkte ik de pijl op naar de Mischabelhütte, in de richting waar ik vandaan kwam. Onder die pijl stond een waarschuwing: Alpine weg. Ervaring vereist.

PIJN

De pijn kwam aanvankelijk aankloppen bij mijn neef tijdens onze beklimming van de Eggishorn, een berg die boven de Aletschgletsjer uittorent. We hadden de kabelbaan genomen vanuit Fish en de berg was een klein klimmetje voor een nog beter uitzicht. Alleen was het eerder een hoop rotsblokken dan een echte berg, en dus een beproeving voor de knieën. De rekening werd hem gepresenteerd op de Jazzilückepass, een bergpas op de Zwitsers-Italiaanse grens op het uiteinde van een zijdal van een zijdal van een zijdal van de Rhônevallei, waar nauwelijks een levende ziel voorbijkomt. Maar de pass is een goed bewaarde diamant. Na een niet zo zware beklimming door een schoolvoorbeeld van een post-glaciaal landschap (sorry, aardrijkskundeleerkracht spreekt hier) kom je na wat klimwerk door rots en puin op een pas die een magistraal uitzicht geeft op aan de ene kant Italië waar je de nevel ziet hangen boven het Lago Maggiore en het Lago d' Orta. Aan de andere kant zie je de toppen van de Monte Rosa zich aftekenen, een woest bergmassief met verschillende gletsjers en voor de rest volledig bedekt met sneeuw. De op één na hoogste berg in de Alpen na de Mont Blanc, maar in mijn ogen 30 keer indrukwekkender. En als je het aandurfde een blik te werpen over de richel aan de andere kant van de pas, dan keek je recht in het soort afgrond die je herinnerde aan de film Cliffhanger. Wat je ook aan die film deed denken, was het vervolg van ons pad. We gingen op dezelfde hoogte (3100 m) blijven lopen op de grens tussen Zwitserland en Italië, naar de Antronapas om van daaruit terug te keren naar de vallei. Een tocht van 17 kilometer. Het pad dat ons wenkte ging rakelings langs een schrikwekkende rotswand. Vanuit ons perspectief was het niet meer dan een richel van een halve meter breed met daarnaast tientallen meters vrije val. Bovendien had mijn neef, den duts, zoveel pijn aan zijn knie dat hij hem niet meer kon buigen. Het beloofde een lange tocht te worden, en dat werd het ook. 11 uren zijn we onderweg geweest, van 8u 's ochtends tot 7u 's avonds. En dat leverde mijn neef veel kniepijn op en mij veel blaren.

Twee dagen later was ik aan de beurt. Mijn neef lag in de zetel om zijn knie te laten herstellen. Ik werd 's morgens wakker onder een blauwe hemel en besliste daarop om de aanval in te zetten op de Zwischbergenpass, één van de twee tochten in de streek die ik nog niet gedaan had (naast de Mischabelhütte). Met podcasts van Calexico in de iPod verdreef ik deels de eenzaamheid hoewel ik er ook wel van genoot om mijn eigen tempo te kunnen bepalen. Een stevig tempo zo bleek want tegen 13u30 stond ik boven op de mistige pas, 3 en een half uur na ik vertrokken was. De aanduidingstijd op de eerste wegwijzer beneden in het dal was 5u. Helaas: ik kreeg last van mijn linkerknie. Telkens ik hem omhoog hief om de volgende stap te zetten voelde hij aan alsof hij 10 kilo lood meezeulde en de ligamenten binnenin die het hele spel moeten op- en neertakelen voelden onaangenaam pijnlijk aan. Mijn lot was deels dat van mijn neef: een afdaling met gestrekt been. Zover liet ik het wel niet komen: ik zorgde er gewoon voor dat de knie zo weinig mogelijk belast werd, maar buigen was geen probleem. Dus ging ik ietwat strompelend doch gezwind naar beneden zodat ik zelfs nog op tijd was om het einde van de afsluitende tijdrit van de Tour de France te zien op tv. Maar mijn been, dat was andere koek: pijnlijke knie, pijnlijke scheen en scheuten in mijn dij.

Tot dusver wat loze vertellingen over mijn Helveticaanse Erlebnissen. Ik zet eerstdaags wel nog wat foto's op Flickr waarna ik die netjes link in een blogpost, of in deze post of helemaal niet. Vrijdag om 17u vertrekt mijn vliegtuig naar Istanboel, en 2u later heb ik een aansluiting naar Amman, Jordanië. Gelieve even aan mij te denken want ik voel me eerlijkgezegd comfortabeler gezeten op een smalle bergkam op 3000 meter hoogte dan op een vliegtuig. Ik ben altijd blij wanneer we landen (eigenlijk ook wanneer we opstijgen, maar dat vind ik gewoon leuk).

ps: ik heb deze post niet herlezen want ik ben te moe. Wie fouten ontdekt mag mij daarop wijzen in een comment en dan pas ik het aan. Voor jullie een opkrikking van jullie eergevoel, voor mij een aangename ondersteuning van mijn gemakzucht. Welbedankt!

L'idea è cominciata con il salire il Lyskamm Occidentale, io, Ziano e Paolo, in una bella giornata d'estate (quest'anno una vera rarità!), quale è stata questo 3 agosto 2008.

Ero stato sul Castore l'anno scorso, procedendo invece dal Col Felik poche centinaia di metri verso la nuova montagna appare subito in modo incommensurabile che anche dal punto di vista paesaggistico abbiamo a che fare con una salita completamente diversa. Come ambiente: la lunga cresta e lo straordinario pendio nevoso che porta all'anticima, ma anche come panorama, con la visuale sul Cervino, il Bianco e le principali montagne del Rosa. Nondimeno dominano la scena i ghiacciai himalayani presenti sul versante elvetico. In una parola: straordinario!

La salita al Lyskamm Occidentale è semplice e presenta un unico pendio un po' ripido (35°, solo in alcuni tratti, forse, raggiunge i 40°) e un precedente tratto di cresta un po' affilata. Dalla vetta in avanti le caratteristiche del percorso cambiano radicalmente, il paesaggio diventa intanto estremamente interessante, bellissimo, indimenticabile. Un'affilatissima cresta dentellata da roccette parte in direttrice pianeggiante verso la vetta orientale. Una visione un po' inquietante dal punto di vista tecnico, in realtà procedendo scopriamo che solo un piccolo pulpito roccioso va abbracciato e aggirato con un passo delicato. Segue successivamente la discesa di una paretina di fascie rocciose, sempre rigorosamente sul filo della cresta che non abbandoniamo mai, attrezzate per una breve doppia. Ancora altre roccette, ma semplici, e infine un'affilata discesina porta ad un valico che precede la salita dell'Orientale. Da qui appare come una perfetta crestina nevosa fino all'aguzza cima. Questo è forse l'unico tratto in cui la cresta si fa meno affilata, ma il riposo dei sensi viene impedito dalla ripida impennata che dai 4400m circa porta ai 4527m del Lyskamm Orientale.

Dalla vetta è assai evidente il percorso di discesa: l'affilata cresta diretta al Col del Lys è l'unico punto debole della montagna e non offre alcun dubbio interpretativo! Che bello quand'è così! D'altro canto si tratta di una cresta espostissima, a tratti corniciata (siamo sulla montagna delle cornici per eccellenza), solo a tratti assai ripida (sui 40°). Ad un primo tratto ripido segue una lunga cavalcata a fil di lama (sconsigliati problemi di equilibrio, labirintite, ecc...). Quindi un ultimo tratto ripido ci consegna al Col del Lys. Proprio in questi ultimi 50m la cresta si collega al pianoro glaciale italiano con un ultimo ripido muro, sui 45° o forse qualcosa di più. Ma questo è l'unico punto in cui una caduta non avrebbe effetti, altrove ogni errore è sicuramente a decorso fatale in quanto risulterebbe impossibile trattenere una scivolata.

Mediamente questo percorso viene giudicato AD. In realtà è relativamente semplice: basta camminare. Ed avere una buona pratica di lunghe camminate su creste con ramponi, con tratti affilati ed altri ripidi. E sapere fare manovre di corda, tipo brevi doppie. Ed avere un discreto allenamento che consenta di affrontare una cresta lunga oltre 3Km al di sopra dei 4400m. E non soffrire di vertigini o accusare problemi d'equilibrio. E non diventare blu sopra i 4000m come faccio io ogni tanto. Il mal di montagna è un problema subdolo, che ogni tanto ti prende ed ogni tanto no, oggi me la son cavata con un po' di mal di testa, forse però dovuto all'insolazione tremenda.

I nostri tempi di percorrenza, non certo da maratoneti, sono stati i seguenti: circa 4h per arrivare dal Quintino Sella al Lyskamm Orientale. Un'altra ora per scendere al Col del Lys. Più o meno nei tempi di listino di alcune relazioni, come questa, sintetica ed efficace. Consiglio anche questa ottima relazione del Lyskamm Orientale.

Per concludere, si tratta di una delle più belle ascensioni che possa annoverare dal punto di vista dell'ambiente che si visita, così immacolato, severo, straordinario. Incredibile che si possa ottenere così tanto con un'unica preponderante dominante di colore: il bianco! Una montagna che, seppur impegnativa, mostra il suo lato più gratificante ed accogliente. Molte volte ho cercato di fare foto che mi lasciassero un buon ricordo. Questa volta ho fallito, almeno in parte, riconoscendo l'impossibilità di recepire tutto l'immenso panorama e le emozioni rivelatesi all'improvviso in così poco tempo. Intanto perchè è molto difficile armeggiare una reflex 35mm con uno zoom 85mm su una cresta così affilata, che esige tutte le attenzioni. Molti scatti sono stati buttati per la fretta e i mossi. In secondo luogo perchè il paesaggio è così ampio e particolareggiato che è difficile nei pochi istanti a disposizione comporre un quadro che abbia un significato senza perdere il tocco magico. Ma certo qualcosa è rimasto e il ricordo, quello sì, è indelebile.

.
.
.
.
Matterhorn: cara oeste y arista Lyon. Al fondo, Suiza (Dom des Mischabel, Monte Rosa). Vuelo en Helicóptero de Air Zermatt, 30/1/1993
.
Nikon F801 • Nikkor 28mm • Fujifilm Velvia (RVP) • Iso 50 • Escáner Nikon LS-2000 • Ajustes en Photoshop CS3
.
.
.

.
.
.

.....eppure sembra quasi primavera.

Milano oggi ci offre immagini mozzafiato: a Nord il Monte Rosa innevato e ad est la Grigna e il Resegone, i monti che coronano i laghi lombardi, le montagne sono lontane, ma sembra di poterle toccare. Bellissimo! Amo la mia città e questa terra di Lombardia così modesta e laboriosa, amo il suo clima continenatale, la sua nebbia, la pioggerellina incessante e il vento che si alza all'improvviso per regalarci poi giornate come questa.

Ho cercato e trovato due poesie in dialetto scritte dal poeta milanese Vincenzo Migliavacca, ve le propongo.

Il dialetto milanese non è semplice da leggere e da comprendere così sotto il testo di ogni poesia ho messo la traduzione.

Còl coeùr in màn
Me sont desmentegàa de spiegà bén
quèl che l'è'l titol della mia poesia,
ma sont sicùr che avìi capì almén
che l'è ànca vòstra, mìnga sòl cà mia.

L'è tùt el nòst paès còi sò magàgn
e i sò virtùu che l'hann fàa grand e bèll,
cònt i sò vèer pianùr e i sò montagn,
che fann de divisòri e de capèll.

L'è l'ària che respiròm nùm nativ
e tùtti insèmma quèi che chi a Milàn
troeùven de podè stà e podè viv
in armonia e còl coeùr in màn.
©Vincenzo Migliavacca

Col cuore in mano
Mi son dimenticato di spiegarvi bene
quello che è il titolo della mia poesia
ma son sicuro che avete campito almeno
che è anche vostra e non solo mia
E' tutto il nostro paese con le sue magagne
e le sue virtù che l'hanno fatto grande e bello
con le sue verdi pianure e le sue montagne
che fan da divisorio e da cappello
E' l'aria che respiriamo noi nativi
e tutti insieme quelli che qui a Milano
trovano da poter stare e da porter vivere
in aromonia e con il cuore in mano

Ciél de Lombardia
Se guardòm bèn el ciél de Lombardia
quànd l'è serén sénza ona nivolètta
l'è'l pussée béll azùr che al mòn che sia:
gh'è nò 'na màggia o an'òmbra de nebiètta

Cielo di Lombardia
Se guardiamo bene il cielo di Lombardia
quando è sereno senza una nuvoletta
è il più azzurro che al mondo ci sia
non c'è una macchia o un'ombra di nebbietta

dal sito Milanometropoli.com

Oder wollt ihr euch etwa so etwas entgehen lassen??

Blick auf den Monte Rosa

Oder dieses herrliche Seepanorama, dass sich einem bereits nach 30-40 Gehminuten vom Hotel Omnidiet entfernt von einem Hochplateau bietet

Le previsioni meteo, avveratesi con puntualità, garantiscono solo il mattino. Poi possibili isolati rovesci. La serata precedente è nella nebbia, ma al mattino le nubi sono solo sotto i 3000m. Più in alto un bell'azzurro appena velato e un fresco vento di libeccio. Salita tranquilla, nessun crepaccio, neve abbondante e trasformata, ottima tenuta anche in tarda mattinata. Quante persone, affollamento eccessivo!

Saluti e ringraziamenti ai compagni di gita. Innanzitutto a Ziano e Giampiero, che si ritirano causa male acuto di montagna di quest'ultimo. A Gio e Angelo, che al loro primo quattromila decidono di inaugurare degnamente la quota raggiungendo il Lyskamm Occidentale - complimenti! Alla tenace (e anche ottima contabile di rifugio!) helisilvia, che pur in ritardo con la preparazione non cede e arriva fino in vetta in orari di listino. A mio fratello, e infine ad Alessandro, che è rimasto nelle Valli di Lanzo causa necessità improrogabili, ma avrebbe voluto esserci.

Presenti o assenti, non vi preoccupate. Questo è solo l'inizio. Ziano dice addirittura (o delirava per la quota?) che la prossima settimana bisogna andare sul Maudit! State sintonizzati, mi sa che ne vedremo delle belle...

Salendo al Colle Bettaforca	I primi pendii verso il Rifugio	Il tratto attrezzato
Aurora lunare al mattino	La partenza dal rifugio	I compagni di viaggio
Le nubi oltre il ghiacciaio	Omini in cresta verso il Felik	Albedo sul ghiaccio
Mare di nubi	Verso il Castore	Cresta verso il Castore
Io, mio fratello e Silvia in vetta	Il Lyskamm Occidentale	Panorama