????????????????????????????????????

โลกส่วนตัว ของเรา ที่มากไป
คืออะไร ไม่เข้าใจ ใคร่อยากรู้
พอถามไป ใตร่ตรอง พินิจดู
มิได้รู้ อยู่ดีว่า คืออะไร

ไม่เข้าใจ ถึงได้ถาม ผิดงั้นหรือ
ตอบหืออือ ไม่ได้ทำ ตามพูดไว้
ในจิตใจ มันอึดอัด ว่าทำไม
น้ำตาไหล ไปทุกครา ที่ได้คุย

-----------

เรียนดี ใช่ว่า ชีวิตจะมีความสุข แต่ความสุขของเราก็ไม่ได้มาจากการที่เรียนดี
เทอมนี้เรียนไม่ดีแล้วไง ชีวิตก็ไม่เห็นจะต่างไปจากเดิม
สิ่งที่ทำให้ชีวิตต่างไปจากเดิม ก็คือ "คำพูด" ของคนคนนึง
ที่มากัดกร่อนจิตใจให้อ่อนแอลงไปเรื่อยๆ ทุกวัน...
ถึงแม้ว่า เมื่อก่อนนี้ "คำพูด" ของคนคนเดียวนี้
จะคอยช่วยหล่อเลี้ยงจิตใจ ให้มีกำลังใจในการทำงานต่างๆ ก็ตาม...

-----------

akhirnya dah tgl 25 lge nech;))

gajian lge:-D

setelah melalui perjuangan keras bertahan di akhir bulan dngan uang 250 buat 2 minggu (gara2 uangx kemaren dah di abisn duluan buat maen n belanja),. skg bisa makan secara normal lagi,.

Alhamdulillah,.

ehm,.

minggu depan dah mulai puasa lagi,.

And taun ini beda bgt ma taun2 kmren, soalx aq skg dah kerja di tangerang,.

btw, 4 U all,.

Aq minta maap ya, stahun kmrn bnyak bgt salah ma kalian,.

moga2 ntar lebaran aq bisa minta maap lngsung ke temen2,.

Amien,. :-D

เต็ม 40 ได้มา 16 - -'' วันนี้ นิว เมียว ทาโร่ สอบทีหลัง (เนื่องจากไป robocup ที่จีนมา)

อ.เลยให้สอบใหม่ได้ (อารมณ์ประมาณสอบซ่อม..)

ไม่รู้ครั้งนี้จะได้เท่าไร 555 ทำไมปีสามมันห่วยแบบนี้วะ

ปล. ตอนเย็น ได้เงินมาแล้วนะ ^^'' 4,000 บาท (ทำเว็บกับออฟ)

เป็นวันหยุดทั้งที เลยคิดอยากไปทำบุญ (ปีนี้มีโอกาสทำบุญน้อยมากๆ )

ก็ตกลงกัน ไป "วัดหลักสี่" มี ฝน อิ๋ว แก่ง ไปกัน 3 คน

การไปทำบุญครั้งนี้ ก็คือไป "ถวายสังฆทาน"

ก่อนไปวัด อิ๊กก็โทรมาบอกแก่งว่า คะแนนอัลกอออกแล้ว

แต่เราก็ไม่มีเครื่องดู เลยปล่อยมันไป...

พอไปถึงวัด น้ำอบก็โทรมา บอกว่าคะแนนออกแล้ว เลยให้ดูให้

พอรู้คะแนนแล้ว เซ็งมากอ่ะ ไม่น่าเลย...

การทำบุญครั้งนี้เลยจิตใจไม่สงบมากๆ บวกกับ ไปเจอคนสติไม่ค่อยดี

เค้ามาว่าเราด้วย ว่าต่างๆ นานา ด่าโน่นด่านี่ใส่ โมโหมากๆ

เราไม่ได้ไปทำอะไรให้เค้าเลย ทำไมเค้าก็มาว่าเราขนาดนั้น

เซ็งมากกกกกกกกกกกกกกก ไม่รู้ว่าไปทำบุญครั้งนี้ เราจะได้บุญมั้ย

เพราะในใจเรา ด่าเค้ากลับมากมาย... เฮ้อออ

ก่อนกลับก็เสี่ยงเซียมซี... ก็ดันได้ออกมา 2 อัน แย่หวะ~

ก็ตัดสินใจเอาใหม่ ได้เลข 13 พอไปอ่าน ก็ไม่ดีเลยสักอย่าง...

โอย.. สงสัยเราต้องทำบุญให้มากกว่านี้แล้ว

คะแนนสอบเน่าหมดเลย > <''

เครียดมากเลยแฮะ แย่หวะ เทอมนี้เราทำตัวเหลวไหลมากเกินไปรึป่าว

หรือเราไม่เหมาะกับทางนี้จริงๆ T T

ปล. วันแม่... รักแม่ที่สุด~~~

(แต่ที่อัพมาทั้งหมด ไม่เห็นมีเกี่ยวกับแม่เลย - -'')

W ตัวแรกในชีวิต เกิดขึ้นกับวิชา computer architecture - -''

หลังจากที่สอบไปแล้วเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม 2551

คะแนน 43/260 เก็บ 40% ดังนั้น จึงได้ 6/40

วิชานี้ ตัดคะแนนอิงเกณฑ์

เกณฑ์ตามนี้

A : 90+
B+: 85+
B : 80+
C+: 70+
C : 60+
D+: 55+
D : 50+

ถามว่ารับได้ไหม กับคะแนนสอบ?? ... ก็รับได้นะ เพราะเราทำได้แค่นั้นจริงๆ

เรียนรู้เรื่องมั้ย?? ... ก็รู้บ้าง แต่ไม่คอ่ยเข้าใจ

แล้วให้เวลากับมันมากน้อยแค่ไหน?? ... ก็ให้มากพอสมควร แต่ทำได้แค่นี้... เศร้าหวะ

รอวันเวลา ไปเซ็นใบ KU3

>> 16.00-19.00 System Software

ง่ายกว่าที่คิด...ทำได้...แต่...ออกจากห้องสอบมา...เพิ่งรู้ตัวว่า...

"โดนดักค_าย" เยอะเลย - -''

>> ข้อสอบดักควาย <<

Today…

Stress : 6/10

—————————————————————–

31.07.2008

>> 16.00 - 19.00 Laws & Ethics

วิชานี้ ชิวจัด นั่งท่องอย่างเดียว...

สิ่งที่ต้องจำ...

• พระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ.2550

มีผลบังคับใช้ เมื่อวันที่ 18 มิถุนายน 2550

มาตรา 5 : Hack เข้าเครื่องผู้อื่น จำคุกไม่เกิน 6 เดือน หรือ ปรับไม่เกิน 1 หมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

มาตรา 6 : รู้วิธี Hack แล้วนำวิธีไปบอกต่อ จำคุกไม่เกิน 1 ปี หรือ ปรับไม่เกิน 2 หมื่นบาท หรือ ทั้งจำทั้งปรับ

มาตรา 7 : Hack แล้วเข้าไปดูข้อมูลต่างๆ จำคุกไม่เกิน 2 ปี หรือ ปรับไม่เกิน 4 หมื่นบาท หรือ ทั้งจำทั้งปรับ

มาตรา 8 : ดักรับข้อมูลผู้อื่นที่อยู่ระหว่างการส่ง จำคุกไม่เกิน 3 ปี หรือ ปรับไม่เกิน 6 หมื่นบาท หรือ ทั้งจำทั้งปรับ

มาตรา 9 : ทำลาย แก้ไข เปลี่ยนแปลง ข้อมูลของผู้อื่น จำคุกไม่เกิน 5 ปี หรือ ปรับไม่เกิน 1 แสนบาท หรือ ทั้งจำทั้งปรับ

มาตรา 10 : ขัดขวางระบบ จนไม่สามารถทำงานได้ตามปกติ จำคุกไม่เกิน 5 ปี หรือ ปรับไม่เกิน 1 แสนบาท หรือ ทั้งจำทั้งปรับ

มาตรา 11 : ส่ง spam ปกปิดแหล่งที่มา รบกวนผู้อื่น ปรับไม่เกิน 1 แสนบาท

มาตรา 12 : ผิดตามมาตรา 9 หรือ มาตรา 10

(1) ก่อให้เกิดความเสียหายแก่ประชาชน จำคุกไม่เกิน 10 ปี และ ปรับไม่เกิน 2 แสนบาท

(2) มีผลต่อความมั่นคงประเทศ จำคุกตั้งแต่ 3 ถึง 5 ปี และ ปรับตั้งแต่ 6 หมื่น ถึง 3แสนบาท

มาตรา 13 : จำหน่ายหรือเผยแพร่ software ที่เป็นเครื่องมือในการทำความผิดมาตรา 5,6,7,8,9,10 หรือ 11 จำคุกไม่เกิน 1 ปี หรือ ปรับไม่เกิน 2 หมื่นบาท หรือ ทั้งจำทั้งปรับ

มาตรา 14 : กระทำผิดตามนี้ จำคุกไม่เกิน 5 ปี หรือ ปรับไม่เกิน 1 แสนบาท หรือ ทั้งจำทั้งปรับ

(1) post ข้อมูลเท็จ ทำให้คนอื่นเสียหาย

(2) post ข้อมูลเท็จ เกิดความเสียหายต่อความมั่นคงประเทศ

(3) post ข้อมูลเท็จ เกี่ยวกับความมั่นคงหรือการก่อการร้าย

(4) post ข้อมูล ลามก

(5) เผยแพร่หรือส่งต่อข้อมูลที่ผิดตาม (1) , (2) , (3) หรือ (4)

มาตรา 15 : ผู้ให้บริการ สนับสนุนหรือยินยอมให้มีการทำผิดตามมาตรา 14 รับโทษเช่นเดียวกับผู้กระทำความผิดตามมาตรา 14

มาตรา 16 : post ภาพ ตัดต่อ ทำให้ผู้อื่นเสียหาย จำคุกไม่เกิน 3 ปี หรือ ปรับไม่เกิน 6 หมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

มาตรา 17 : ผู้ใดทำผิดตาม พรบ นี้ นอกราชอาณาจักร และ

(1) ผู้กระทำความผิดเป็นคนไทย ผู้เสียหายขอให้ลงโทษ

(1) ผู้กระทำความผิดเป็นคนต่างด้าว คนไทยเสียหาย ผู้เสียหายขอให้ลงโทษ

ต้องรับโทษภายในราชอาณาจักร

พระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ.2550 ดูเพิ่มเติมได้ ที่นี่

• หลักจริยธรรมสากล 10 ประการ

1. ความซื่อสัตย์

2. ความมั่นคง

3. การรักษาสัญญา

4. ความจงรักภักดี

5. ความยุติธรรม

6. ความเอาใจใส่ต่อบุคคลอื่น

7. ความเคารพต่อบุคคลอื่น

8. หน้าที่ของพลเมือง

9. การแสวงหาคุณงามความดี

10. ความรับผิดชอบ

• กรมทรัพย์สินทางปัญญา >> Website
  

ทรัพย์สินทางปัญญาที่ต้องจดทะเบียน : เครื่องหมายการค้า , สิทธิบัตร , แบบผังภูมิวงจรรวม , สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ , พันธุ์พืช

ทรัพย์สินทางปัญญาที่ไม่ต้องจดทะเบียน : ลิขสิทธิ์ , ความลับทางการค้า

Today…

Stress : 4/10

—————————————————————–

>> 12.00 - 14.00 Basic Englist Structure - -'' แปลไม่ออกตามเคย... มั่วเยอะพอตัว
>> 16.00 - 18.00 Computer Architecture

About Computer Architecture...

มีทั้งหมด 4 ข้อ

ข้อที่ 1[40 คะแนน] กำหนดเลขฐานสิบมาให้ แล้วหา double precision floating pointแสดงคำตอบเป็นเลขฐานสอง และ ฐานสิบหก...

ข้อที่ 2 [40 คะแนน] เหมือนท้ายบท ในหนังสือ ข้อ 4.12 (เราแปลโจทย์ไม่ออก ไม่ได้ทำโจทย์ในหนังสือมา เพราะคิดว่า อ.ยังสอนไม่ถึง พลาด....อย่างแรง~ เศร้าโคตร)

ข้อที่ 3 [60 คะแนน] เหมือนท้ายบท (อีกแล้วเหรอวะ) ในหนังสือ ข้อ 4.14,4.15 ประมาณนั้น (แปลไม่ออก แปลผิด ทำไม่ได้ ไม่ได้อ่านในหนังสือมา พลาดเหมือนข้อ 2 เลย... อยากร้องไห้ T T)

ข้อที่ 4 [120 คะแนน เดิม 60 คะแนน แล้วจะมาเปลี่ยนคะแนนทำเกลือไรคะอาจารย์...] ข้อนี้ก็นะ ให้แสดง memory ว่าขณะนี้ $fp , $sp เก็บอะไรอยู่ code เป็นโปรแกรม หาค่า fact ที่เค้าอัพให้ ข้อนี้ก็เสียดาย ก่อนสอบจะให้เพื่อนสอน แต่ก็นะ... ไม่ออกหรอก เพราะยากเกิน.. ประมาทเกินไปหวะ - -'' ก็มั่วไป... แต่เจือก เอาเลขฐานสิบหก(ค่าaddress) ไปบวกเลขฐานสิบ offset ในcode - -'

เครียด!!! ฉานจาได้คะแนนเท่าไรหว่า...

Today...

Stress : 10/10

-----------------------------------------------------------------

29.07.20008

16.00-19.00 DataCommunication

เอ่อ...ข้อที่ได้ ก็ได้เลย ข้อที่ไม่ได้ ก็ไม่รู้จะเขียนอะไร มั่วไปก็ผิด

ผิด

ผิด

ผิดตรึมเลย...

เท่าที่จำข้อสอบได้

- Attenuation คืออะไร

- ให้เขียน NRZ , NRZ-I , Manchester , Differential Manchester , AMI , Psudoternary

- ให้เขียน B8ZS (ไอ้ที่จำ 000VB0VB) , HD3Z (ไอ้ที่จำ คี่ 000V, คู่ B00V)

- คำนวณ... อะไรไม่รู้ ทำไม่ได้ T T~ (ออกเยอะพอตัว)

- อะไรสักอย่าง multipoint

Today...

Stress : 7/10

ยังเหลือวิชาภาคอีกสอง... จะรอดมั้ยเนี๊ยะ

สู้ต่อไป ในเมื่อเรายังมีลมหายใจ T T~

Ku pernah menjadi “The One” dalam kejayaan
lalu terpuruk jadi “No One” dalam kehancuran
Namun dalam sekeping hati yang kupunya
ku masih bisa bertahan dengan sepotong asa

Ku rajut lagi semua rencana
Ku tata lagi semua usaha
Ku susun ulang kepingan-kepingan jiwa yang terkoyak
Ku ayun kembali langkah-langkah kehidupan
Ku tempa batin yang dahaga dan hampa
Ku pacu lagi semangat yang sempat mati menyala
Ku bangkit berdiri, tersenyum menatap hari
dan berkata...
Selamat Jumpa Tantangan
Selamat Datang Ujian
Aku Siap Menjemput Impian

Dan Aku Melangkah Lagi
Perlahan tapi pasti
Ku yakin akan bisa bertahan dengan sekeping hati yang ku punya
Yang ada sepotong asa di dalamnya
Namun masih kurasa ada hampa dalam asa
ku tak tahu mengapa
Ku genggam erat tanya yang tiba-tiba menyapa
Dimana dapat ku temui makna?

Lalu ku jumpa dia
yang hadir tiba-tiba
Menyapa penuh manja
menggoda dengan canda
namun selalu berkata penuh makna

Tiba-tiba ku merasa mulai temui makna
menjawab tanya yang ada
Perlahan kehampaan itu mulai sirna
dan mulai menyempurnakan asa
Ku masuki dunia baru penuh makna
Dalam sekeping hati yang kupunya
sepotong asa kian sempurna

Hingga suatu peristiwa datang tanpa kuduga
Mengguncang asa
menebar berjuta tanya

Baru kusadari...
kami bertemu di suatu panggung sandiwara
kami bercanda di alam maya
Masihkah dirinya mau memberikan makna kala kami berjumpa di alam nyata....?

Tiba-tiba ku merasakan ketakutan menjelma...meraja...
Ku hanya punya sekeping hati dengan sepotong asa di dalamnya
Ku mampu hadapi semua derita
semua nestapa...
semua coba...
semua nestapa...
Namun aku tak yakin mampu kehilangan sepotong asa yang selama ini ku semai dengan seksama
Haruskah aku bertahan dalam maya demi tetap utuhnya sepotong asa yang kupunya?
Aku bimbang, resah dan galau..

Sekeping hati yg kupunya
berisi sepotong asa
dan berjuta tanya

***

Kutemukan barisan kalimat manis ini saat sedang menelusuri jejak dalam dunia maya. Betapa ini mampu menggambarkan perasaan yang sedang berkecamuk dalam hatiku saat ini.

Ya Rabbi.... moga apa yang terjadi padaku saat ini adalah atas kehendakMU, dan semoga  KAU berikan akhir cerita yang manis dalam setiap episode perjalanan hidupku, amiin.

เมื่อคืนนี้จะไปดู

รอบเต็ม...อดดู T T

รอหลังสอบแล้วกันนะ

Hari minggu ini aku ada acara koor di gereja buat misa malam nanti jam 17.30 WIB. Hari ini giliran nonik yang menemani ortu  buat menerima komuni di rumah. Yang memberikan adalah pak Taryo, beliau juga ikut misa sore di gereja. Pagi harinya aku tidak ada acara, hanya ke Yakaya beli makanan ringan. Sorenya aku berangkat jam 5 sore ke gereja dengan pakaian seragam hijau. Di gereja sudah ada pak Thomas sebagai pembina koor matias. Selesai misa aku bertemu dengan guru di St.Louis pak Pamungkas, dia sudah menikah, mungkin taun kemarin karena seingatku tahun 2006 dia masih jomblo sama dengan aku . Selesai ngobrol aku langsung pulang, maunya beli makanan, tapi agak males sih he he he memang aku orangnya males. Sampai di rumah uda dateng duluan pak Taryo, aku mau masuk sungkan, akhirnya aku menunggu di luar sambil sempet beli bakpau.

Hari Jum’at tanggal 6 Juni 2008

Hari ini aku ikut senam pagi bersama dengan teman-2 dari UPN, ada berita hangat dari rektor, bahwa rapelan kenaikan gaji udah bisa diambil. Selesai senam aku makan pagi di ruangan IUT seperti biasanya. Jam 8.30 Ajeng dan Vishe dateng ke ruangan, mereka udah selesai praktikum tekton rupanya. Mereka lapor kalo makalah belum semuanya bisa diselesaikan. Aku akhirnya menemani mereka lembur menyelesaikan makalah dengan membantu membuatkan abstrak. Asik juga sih ada kegiatan bersama dengan mereka, dua gadis yang cakep dan centil seperti mereka seolah tak terasa udah siang aku belum makan. Baru jam 13.30 aku pesan makanan di pak Jun. Kedua anak itu baru selesai semua jam 3 siang. Aku bantu mereka untuk membuatkan abstrak penelitian. Sore itu juga kita mintakan tanda tangan Dekan, untungnya belum pulang. Sore itu setelah dijilid aku berangkat ke tiki di Rungkut, tetapi sampai disana sudah tutup, aku sempat bingung, sampai dirumah disarankan adikku buat telpon ke kantor pusat di kedungsari, akhirnya besok baru bisa dikirim. Sempat deg degan sih soalnya tanggal 7 Juni udah dead line pengumpulan naskah ilmiah buat pertandingan.

Hari Sabtu tanggal 7 Juni 2008

Pagi ini aku bangun pagian, udah janjian dengan nonik buat berangkat ke TIKI untuk mengirim barang ke Jakarta. Kemarin sebetulnya udah mau dikirim tapi udah tutup, waktu itu udah jam 4 sore, aku sempat kelabakan, takut gak kekirim, langsung aku telpon tiki nanyain kalo hari sabtu buka apa tidak, eh ternyata buka, syukur deh.

Sampai di Tiki jam 9 lewat 8 menit, aku hitung jamku soalnya he he he. Selesai kirim naskah ilmiah buat lomba aku mampir ke gereja Hati Kudus, buat nunut ke kamar mandi, sempet doa salam maria di Goa patung  Bunda Maria. Papi pesan makanan di kantin, aku sendiri menyempatkan beli buku di toko buku balai paroki.

Selesai dari Gereja aku mampir ke Bannerstore buat beli beras, dan belanja yang lain.

Dari Bannerstore meluncur ke depot Oranye di rungkut buat makan siang, nonik udah lapar, aku pesan tahu telor dibungkus, buat makan berdua papi aku.

Hari Minggu tanggal 8 Juni 2008

Pagi ini aku kebagian tugas menemani ortu untuk menerima komuni di rumah. Ini sudah masuk minggu ke-3 ortu menerima komuni karena tidak bias ke gereja. Jam 10 kurang 5 menit, pak Budi sebagai asisten imam datang ke rumah untuk memberikan komuni sebagai wakil dari romo kepala paroki Roh Kudus. Acara berlangsung singkat, Cuma 10 menit, sudah selesai, setelah ngobrol sebentar pak Budi pamitan buat pulang.

Aku mau pergi ke Galaxy Mall tapi kok males rasanya, udah siang lagi, sampe disana mungkin jam 11 siang, nututi sih kalau mau dipake buat makan siang di rumah jam 1 siang, tapi badanku kurang enak rasanya. Malam tidak ada kegiatan, aku hanya keluar buat beli makanan di depot scorpio di rungkut mapan.

saat kueja hari-hari, aku menemukanmu dalam lintingan sendu yang berlipat-lipat. Lalu saat gelindingan waktu membawa kita melewati hari-hari dengan saling berbagi, maka kita pun mulai merengkuhi tertawa bersama, mengurai duka dengan segala permasalahannya bersama.

ah, adakah yang lebih indah dari hari-hari yang pernah menyaksikan kebersamaan kita?

kuingin kau tahu, bahwa hadirnya dirimu di hari-hariku selalu melukiskan rona-rona bahagia.

sahabat, kuhaturkan penerimaanku atas kasih yang kau beri.
kueja namamu dalam doa agar Ia memberimu pengganti yang lebih baik atas apa2 yang tidak mampu aku berikan padamu. kuhadirkan pula wajahmu di lantunan Rabithoh yang selalu aku baca, di pagi dan petang hari-Nya. agar Ia tetap merekatkan hati-hati kita, dalam jalinan mahabbah-Nya, dalam rengkuhan maghfirahNya. semoga Ia mengekalkan persahabatan kita, dari hidup sampai mati, bahkan hingga berkumpul kembali di surga-Nya yang penuh dengan kenikmatan.

sahabat, jika ada cela yang tak sengaja tertampakkan di mata kita, sungguh itu adalah suatu kewajaran sebab kita manusia, yang sama sekali tak sempurna. dan karena itulah maka kita saling melengkapi, saling berbagi, dan saling menasihati dalam kebenaran dan kebaikan.
dan jika kulihat cela itu, aku akan menjadi cermin, yang menampakkannya kepadamu, tetapi tak akan kutampakkan di hadapan yang lain, saat engkau tak ada.

sahabat, jangan jauhkan hatimu, sekali-sekali jangan. jangan pula acuh dan tak peduli. sebab sekali engkau sahabatku, kau akan tetap sahabatku, hingga Izrail menjemputku, dan hingga Ia mengumpulkan kita kembali di Jannah-Nya. Semoga Ia ridha.

sahabat, aku selalu di sini, tidak pernah jemu mendengar cerita-ceritamu, tidak pernah bosan berbincang denganmu, bercengkrama bersamamumu, maka datanglah engkau padaku. bagikan beban di pundakmu, buangkan lara di hatimu. sungguh, aku sahabatmu, selalu, sahabatmu, dan tetap menjadi sahabatmu.

อาจเป็นเพราะ ช่วงวันหยุดสงกรานต์มานี้ เราทำว่างเปล่ามากเกินไป

เลยทำให้ไม่อยากทำอะไรเลยสักอย่าง

ที่ผ่านมา ไปทำอะไรมาบ้างเอ่ย...

1. Cubic Inno 3.1 @ ม.เกษตร สกลนคร

2. Cubic Inno 3.2 @ ม.เกษตร บางเขน

ตอนแรกไม่อยากไปสกลเลยอ่ะ แต่ในที่สุด ก็มีความสุข

น้องๆ น่ารักดี สตาร์ฟที่ไปส่วนใหญ่ก็เพื่อนที่ภาค

มีรู้จักเพื่อนใหม่ 1 คน เรียนนิติ มธ นิสัยดีมาก

ในที่สุด ค่ายนี้ก็ผ่านไปได้ด้วยดี

ต่อมาจัดที่บางเขน ได้นอน KU Home ด้วย

อยู่เกษตรมา 2 ปี เพิ่งได้เข้าไปนอนที่นั่นเป็นครั้งแรก

อาหารเช้าอร่อย หรูดี ^^

น้องๆค่าย 3.2 ส่วนใหญ่เป็นเด็กกรุงเทพ

มาค่าย ก็ได้รู้ว่า

"เด็กกรุงเทพ มีโอกาสมากมายแต่ไม่ไขว่คว้า

ต่างกับเด็กต่างจังหวัด ที่โอกาสค่อนข้างน้อย

ทำให้เมื่อมีโอกาส พวกเค้าต้องรีบไขว่คว้าไว้"

เราก็เป็นคนนึงที่เป็นเด็กต่างจังหวัด มีอะไรหลายๆ อย่าง

ที่เด็กต่างจังหวัดอย่างเรา อิจฉาเด็กกรุงเทพ

แต่มันก็แค่ความอิจฉา ช่างมันเหอะ เราต้องทำให้ดีที่สุด สู้ ^^

เด๋วไปค่ายสมองแก้ว 17 - 27 คราวนี้ ไปยาวเลย ขี้เกียจไปจัง

อดไปเที่ยวทะเลกับครอบครัวและญาติๆ ด้วย แย่จัง~~

วันนี้ คิดอะไรได้หลายๆ อย่าง

ตอนนั้น ต้องไปทำ RoboCode เลยอดไปเที่ยวทะเลกับเพื่อนๆ พี่ๆ

ทำไมตอนนั้น ความอยากไปเที่ยวมันมากมาย ขนาดที่ทำให้เราจะปฏิเสธทำค่าย

กลับกันกับตอนนี้ ทำไมความรู้สึกแบบนั้นมันเทียบกันไม่ได้เลย

เป็นเพราะ เราให้ความสำคัญกับคนนั้นมากเกินไป ให้มากกว่าครอบครัว ญาติพี่น้อง

วันนี้ สติของเรากลับคืนมาแล้ววว เราปล่อยให้ความหลงผิดครอบงำตัวเองมามาก

ตั้งแต่วันนี้ไป เราจะต้องรักตัวเองและครอบครัวให้มากเข้าไว้

ถึงแม้ จะมีอะไรหลายๆ อย่างที่ทำให้เราได้เจอกัน อะไรที่คล้ายๆ กัน

แต่อนาคตย่อมไม่จีรัง... มันเปลี่ยนไปแล้ว เวลาผ่านไป อะไรๆ ก็เปลี่ยนได้ทั้งนั้น

ทำไมเราต้องมานั่งกลุ้ม ทั้งๆ ที่อีกคนเค้าอาจจะกำลังร่าเริง

ทำไมเราต้องมาเครียด ทั้งๆ ที่อีกคนเค้าอาจจะกำลังมีความสุข

เนื่องจากเตรียมความพร้อมก่อนไปเป็นพี่เลี้ยงค่าย CubicInno#3

เราได้ไปทั้งสองค่ายเลย คือ สกลนคร และ บางเขน

ตอนนี้งานเยอะมาก

ทั้งงานจังหวัด ค่ายCubic ค่ายสมองแก้ว

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก อยากบ้าตาย

งานจังหวัดก็ไม่มีคนทำ T T

ไปค่ายก็ไม่มีเวลาทำอีก

พลาดดดจริงๆ

พุ่งนี้จะไปสกลนครแล้วนะ

คิดถึงคนคนนึงมากๆ เลย ตั้งแต่กลับมาจากบ้านยังไม่เจอกันเลยนะ

วันนี้เวลาก็ไม่เคยรอเรา รีบมาก มาถึงปุ๊ป ก็ไปแล้ว T T

ผิดหวังมากเลยอ่ะ พลาดเองที่ไม่โทรก่อน

flash ก็ยังทำไม่เสร็จ แย่จัง~~~

ก็ไม่อยากจะคิดอะไรมากให้มันเจ็บอยู่คนเดียว ก็ไอ้เรามันชอบคิดมากนี่หว่า..

นึกถึงเรื่องของนายบี (นามสมมุติ) นายบี คบกับหญิงคนนึง
แล้วก็ได้ไป work&travel ด้วยกัน
มีอยู่วันนึง นายบีก็คุยกับเราว่า เซ็งมาก อยากกลับไทย
แฟนไม่สนใจเค้าเลย เราก็แนะนำว่า ให้ลองไปคุยกัน
ปรับความเข้าใจกัน สักพัก นายบีก็หายไป แล้วไม่ถึง 10 นาที
นายบีก็มาบอกเราว่า เลิกกับแฟนแล้ว
ตกใจมาก!! เป็นไปได้ไง
นายบีก็บอกว่า คงเป็นเพราะ อยู่ด้วยกันบ่อยเกิน
จนมันถึงจุดๆ นึง มันก็เบื่อกัน..

ก็ลองมาคิดถึงเรื่องตัวเอง ของฉันมันก็คงถึงจุดๆ นั้นเหมือนกัน แต่ต่างกันที่ว่า

ของฉันนั้น ไม่ได้คบเป็นแฟนกัน เหตุผล เพราะว่า ไม่อยากผูกมัดกัน (ใช่เรื่องมั้ยนะ ?)

ฉันยังเชื่อว่า ระหว่างเรา มันมีพรหมลิขิต ที่ทำให้เรามาเจอกัน

แต่สักวันนึง เราคงไปด้วยกันไม่ได้ อาจจะเป็นเพราะฉันที่คิดมาก หึงหวงจนเกินไป

ไม่ไว้ใจ หรืออะไรหลายๆ อย่าง ฉันก็ไม่รู้ว่า วันนั้นจะมาถึงเร็วหรือช้า จะมาหรือไม่มา

อนาคตเป็นสิ่งไม่แน่นอน เพียงแต่ว่า ฉันทำวันนี้ให้ดีที่สุดแล้ว...

ฉันไม่ชอบการไม่รับโทรศัพท์ แต่เธอก็ไม่รับ..
อาจเป็นเพราะเธอไม่ได้อยู่กับโทรศัพท์
แต่ฉันก็คิดว่า เมื่อมาเห็นว่ามีสายไม่ได้รับ
ทำไมไม่โทรกลับหละ
โทรก็ฟรีไม่ใช่เหรอ... ก็ไม่เข้าใจ
แต่ก็พยายาม พยายามคิดว่า คงไม่ว่างจริงๆ

เรื่อง sms ก็อีกอย่าง ฉันชอบนะ เวลาเธอส่งมา
แต่มันก็นานเหลือเกิน กว่าจะได้รับสักข้อความนึง
T T~

หลายเดือนมานี่ เธอไม่ว่าง ฉันก็พอเข้าใจ เธอไม่ว่าง
เราไม่ได้เจอกัน ไม่ได้คุยกันเลย
โทรศัพท์ไม่คุยกันไม่เคยเกิน 2 นาที msn ก็ไม่ได้คุย
(เพราะโดน block) แล้วจะติดต่อกันยังไง
เธอไปไหนมาไหน ก็ไม่ได้บอกฉัน ฉันจะไปไหน ไปทำอะไร
จะโทรบอกก็ไม่รับ นี่เป็นเหตุผลที่ฉันไม่อยากโทรไปหา
เธอบอกว่า เธองานเยอะ ยุ่ง ไม่ว่าง ฉันก็พยายามทำความเข้าใจ
ไม่รบกวนเธอ แต่เธอก็ยังมีเวลาไปเที่ยวกับเพื่อน
เราก็ลองคิดกลับกัน บางที เพื่อนก็สำคัญกว่าคนที่เรารัก
(หรือว่าเราเข้าใจผิดไปว่าเธอยังรัก? )
บางที ถ้าเป็นเรา ตอนนั้น เราอาจจะเลือกเพื่อนก็ได

้
แต่การทำแบบนี้ มันทำให้เราคิดว่า เราเป็นแค่คนไม่มีค่าคนนึง

เป็นตัวฆ่าเวลาตอนที่เธอไม่มีเพื่อน

แล้วฉันก็พยายามไม่คิด แล้วก็คิดว่าตอนนี้ทำได้แล้ว

ฉันอาจจะทำตัวเหมือนไม่สนใจเธอ แต่ทุกๆ วันฉันก็ยังคิดถึงเธอ

ฉันอยากรู้ว่า ตอนนี้เธอทำอะไร เธออยู่ที่ไหน แต่ฉันก็ไม่สามารถรู้ได้

ณ ตอนนี้ ฉันสงบลงมาก

คิดว่า การกลับไปกรุงเทพคราวนี้ คงไม่มีปัญหาอะไรเกิดขึ้นอีก

summer นี้ ฉันก็พยายามทำตัวไม่ให้ว่าง จะได้ไม่คิดมาก เธอคงไม่โกรธฉันอีกนะ

ฉันไม่ได้ต้องการ เอากิจกรรมมาแทรกเวลาระหว่างเรา

(แต่เธอก็อาจจะคิดแบบนั้นก็ได้ เหมือนคราวก่อนที่เราเคยทะเลาะกันขั้นรุนแรงมาก)

แต่ฉันไม่เคยคิดแบบนั้น ฉันไม่เคยทอดทิ้งเธอ แม้ว่าในหลายๆ ครั้ง ฉันรู้สึกว่าเธอทิ้งฉัน

ฉันก็อดทน.. เพราะฉันรักเธอ ฉันบอกกับเธออยู่บ่อยๆ

เพราะ ฉันกลัวว่า ถ้าสักวันนึงฉันตายไป จะไม่มีโอกาสได้บอกกับเธอ

T T~

ลืมบอกไปว่า บ้านเกิดฉันอยู่ที่ จังหวัดอุตรดิตถ์

สมัยอยู่ชั้นมัธยมต้น มีอาจารย์ท่านนึง เคยพูดว่า

"บางทีก็น่าน้อยใจเน๊อะ จังหวัดเรา คนไม่ค่อยรู้จัก ขนาดพยากรณ์อากาศยังข้ามเลย"

จะว่าไปมันก็จริงอย่างที่ท่านว่า พยากรณ์อากาศ จะพูดถึงจังหวัด แพร่ น่าน พิษณุโลก

(แล้วอุตรดิตถ์หละคะ.. อยู่ติดๆ กัน แต่ไม่เคยกล่าวถึง - -') แต่ฉันชินแล้ว

บางคนก็นึกว่า อุตรดิตถ์ ติดกับอุดรธานี - -' แม่เจ้าาา

อุตร = เหนือ , ดิตถ์ = ท่าน้ำ ฉะนั้น อุตรดิตถ์ = ท่าน้ำเมืองเหนือ นะคะ ไม่ใช่อีสาน

พูดถึงเรื่องใส่บาตร ต่อดีก่า โม้เรื่องอื่นมาซะยาวเลย...

บรรยากาศตอนเช้า ที่ต่างจังหวัด ไม่เหมือนกับที่กรุงเทพ

ฉันชอบต่างจังหวัดมากกว่า อากาศบริสุทธิ์ ผู้คนยิ้มแย้มให้กัน

วันนี้ฉันมีโอกาสได้ไปใส่บาตร ระหว่างทางที่นั่งรถไปที่ตลาด

มองเห็นพระภิกษุเดินหลายรูปเลย แต่ท่านคงอยู่กันคนละวัด เพราะแยกกันเดิน

พระบางรูป ก็มีอายุมากแล้ว แต่ท่าน ก็ยังเดินอย่างแข็งแรง แถมยังเดินคนเดียวด้วย

ไม่มีเด็กวัดมาช่วยถือของ จะว่าไป พระที่ต่างจังหวัดกับพระที่กรุงเทพก็ต่างกันนะ

ฉันเคยได้ใส่บาตรแถวตลาดบางเขนอยู่เป็นครั้งคราวที่นั่น จะมีพระ 1 รูปมายืนอยู่ประจำ

แต่ความรู้สึก มันไม่ได้ เหมือนตอนใส่บาตรที่ต่างจังหวัดเลย

หลังจากใส่บาตรเสร็จ ก็ไปทานข้าว จากนั้นก็ไปซื้อตั๋วรถไฟ กลับกรุงเทพ

เมื่อคืน ได้เช็คตั๋วว่างในเว็บแล้ว ปรากฎว่า ตอนแรกจะกลับวันอาทิตย์ มันเต็มหมดเยย

เศร้าเลย T T~

งั้นกลับวันจันทร์ก็ได้ เข้าไปเช็คดู เหลือ 18 ที่ แต่ปรากฎว่า ตอนไปซื้อตั๋วรถไฟ

(ขณะนั้น 7.30 น.)

คนขายตั๋วบอกว่า "ซื้อตั๋วล่วงหน้า รอก่อนนะครับ ให้คนที่ซื้อตั๋ววันนี้ก่อน "

เซ็งมาก (ก็ได้วะ) รอสักพัก..

พอคนขายเช็คที่นั่งดู ปรากฎว่า เหลือที่สุดท้ายพอดี พี่แกเลยบอกกับเราว่า

" ถ้าน้องรอนานกว่านี้ อาจจะไม่ได้กลับแล้วนะครับ ที่สุดท้ายพอดี "

(นึกในใจว่า ถ้ากรูกลับไม่ได้ ก็เป็นเพราะเมิงนี่แหละ ให้รอตั้งนาน)

แต่ไม่เป็นไร ไม่ว่ากัน เพราะเราก็ได้กลับแล้ว ^^

เรายืมหนังสือชื่อว่า "ภูมิคุ้มใจ" ของ "เพลงดาบแม่น้ำร้อยสาย"

อ่านแล้ว ได้ข้อคิดอะไรดีๆ เยอะเลย

ติดใจข้อความนี้ เลยเอามาแปะ

"ดอกไม้...เหี่ยวเฉาโรยราไปตามกาลเวลาที่ผันเปลี่ยนและวิถีธรรมชาติ
แต่ธรรมชาติของรัก ปราศจากฤดูกาลและดำเนินไปตามวิถีของหัวใจอันไร้ขอบเขตเท่านั้น "

เดี๋ยวนี้ ฟุ้งซ่านมากๆ นอนก็นอนไม่ค่อยจะหลับ อะไรก็ไม่รู้อยู่เต็มหัว

พยายามทำใจให้สงบ ก็ยากเหลือเกิน...

dah lama sgt tak coretkan apa2 kt sini...kalau masuk pun just bkk n tgk pe yg ptt..aku nk smbung cerita S.A.B.A.R...

sbnrnya bukan nk cerita kt semua yg aku ni sabar...bukan itu maksudnya. just share ngn shbt2 ttg pengalaman hidup wp xbyk. oke la, lam cerita aku yg dulu...tajuk tesis aku dh diterima tanpa seminar kali kedua, n yg tnggal cuma tggu nk ditetapkan pensyarah pembmbing jer..n 22 jan tu ari selasa, wp Kajur dh trima tp kena buat surat n mnta t.t penguji seminar yg uji aku dulu..Ya Allah..wktu tu sedih jg sbb tak diberitahu oleh sekjur kena siapkan benda tu awal2...tp xpe...sabar2....aku balik tghari tu, terus buat. sbnrnyer sehelai je...tp yg penat kena ulang alik dr umah sewa (kosan) ke kampus..panas2 yg terlampau lg waktu tu..tp xpe.terus usaha kalu nk siap ari ni..then aku balik, makan, kuar lg tuk print n cr pensyarah2 yg berkenaan tuk mnt t.t...sblmnya aku dh sms ke pensyarah2 tu nk mnt t.t..sms 1 sampai...oke...leh jmpa pak Ahmad Yani ptg tu jg..alhamdulillah sbb bapak tu selalu ada petang2..dh dpt satu, aku balik sbb bapak yg lain mmg xde ptg2.lagipun sms belum dibalas.ari tu aku balik n berserah saje mg2 Allah permudahkan.mlm tu dpt sms ke-2 dr Pak Bisyri..Ya Allah aku syukur ssb bapak ni mmg susah nk bls sms n nk jmpa.esoknya aku jnji ngn dia nk jmpa jam 10..smbil2 tggu dia, aku ke lantai 2 fakultas n try tgk Bapak yg sorang lg (Dekan Fakultas - Bpk H.Muhamad Amin Suma)..xde.katanya jam 3 nnt Bpak dtg...oke..aku pujuk hati, sabar.ni caranya Allah nk bg aku tmbh sabar...aku pulang dulu. akhirnya sblm jam 3 aku dh smpai di fakultas, elok2 tu Bapak Dekan pun dtg..alhmdulillah aku smpai duluan dr Bapak.pendek cerita, dpt la t.t dia..

besoknya, aku ke fakultas lagi.untuk urusan seterusnya. jmpa setiausaha jurusan (sekjur) utk mnta tetapkan dosen pmbimbing.aku kira hari ni akn slesai urusanku. tp tidak. harus jumpa ngn ketua jurusan (kajur) dulu utk tntukan pmbimbing..yaAllah..aku harus kuat.hari ni sabtu. jadi senin baru kuliah bukak lg..aku pulang. senin menanti dgn penuh harapan...

- to be continue -

Paginya Jumaat 1 Februari 08, saya punya sedikit urusan di luar.  So saya dah standby untuk tinggalkan laptop (pun hadiah suami pada tahun 2007.  Jazakumullah) dan hp pada Abbas dan 3 lagi adiknya buat mengisi masa sepeninggalan saya nanti.  Saya tumpangkan di nursery seorang sahabat. Ini kali pertama saya tinggalkan anak-anak di situ.  Jadi saya merancang apa yang patut supaya mereka boleh bertahan.  Selain laptop, saya minta Afif (sekelas dengan Abbas) turut bermain di situ.  Kebetulan mamanya punya hala yang sama dengan saya pagi tersebut.  Aqil si  kecil berusia 5 bulan, saya bawa bersama.  Sebelum meninggalkan mereka, saya berusaha sambung internet tapi masih cam tu juga.  Kesuntukan masa, saya tinggalkan mereka usahakan sendiri .  Entah dapat...entah tidak...

Selepas 2 jam setengah, saya kembali untuk mengambil mereka.  Laptop sudah ditutup.  Hairan juga.  Biasanya kalau main 'game' sampai berjam-jam.  Rupa-rupanya masih tak dapat sambung.  Abbas dan Azzam agak hampa.  Nasib baik Kak Ima pandai melayan.  Afif dan 2 orang adiknya juga membantu menjadi rakan bermain.  Alhamdulillah.  Anak-anak tidak merungut.

Semalam 3 Feb, baru saya dapat melayari semula internet di laptop.  Rupa-rupanya saya terlupa mengguna kaedah tutup hp dulu.  Buka balik kemudian try sambung semula.  Itu pun, hp tertutup kerana habis bateri.  Aduhai..

Walaupun begitu, saya tidak dapat masuk ke blog ini semalam.  Jem lagi.   Hanya sekejap dapat buka email, kemudian dia asyik keluar, 'Internet Explorer Cannot Display The Webpage'.  Saya buka tab baru pun sama aje hasilnya.  Sekali lagi.  Pasrah.  Inilah kelemahan saya dalam bab internet ni.  Bila jem, tak tahu nak buat apa.  Last sekali tutup dulu. 

Masa sangat cemburu.  Anak-anak kecil perlu dipenuhi hak-hak mereka.  Urusan rumah menunggu untuk dilangsaikan.  Hmm... tahap kesihatan juga tidak menentu.  Minat menggebu untuk menulis dan mencatat.  Saya sentiasa mengintai masa terluang untuk mengadap laptop.  Akhirnya, saya terpaksa akur pada realiti rutin harian. 

Setiap hari, tidak sama buat saya.  Ada masa anak tidak sihat.  Banyak masa juga, saya sendiri kurang sihat.  Namun alhamdulillah, kurangnya kesihatan di paras masih boleh menguruskan anak-anak sendiri. 

Hari ini 4 Feb, tanpa disedari saya agak tertekan.  Saya asyik memikirkan masa yang amat terhad untuk saya menulis sedangkan minat saya begitu tinggi dalam bidang ini.   Alhamdulillah, saya teringat apa yang saya tulis sebelum ini.  Iya, kembali kepada Allah.  Sememangnya, apabila ilmu dikongsi, kita lebih mengingatinya tatkala terleka.  Paling penting, kita niatkan untuk kita sendiri dahulu kemudian barulah kepada orang lain.

Pesanan Dia dalam surah al-Baqarah, ayat 286 terngiang di hati, ' Allah tidak membebankan seseorang kecuali menurut kemampuannya'.  Emosi saya kembali tenang mengenangkan ayat tersebut.  Setelah keluar dari tekanan, baru saya fikirkan semula apa jalan terbaik agar saya punya masa yang lebih banyak untuk menulis.  Setakat ini, saya perlu berusaha meningkatkan tahap kesihatan dan istiqamah menulis walau sedikit.  Moga dipermudahkan Allah.

Alhamdulillah, hari ini 5 Feb jam 12 malam baru saya dapat menjenguk blog saya semula.    Di keheningan pagi ini, saya masih perlu melayan anak kecil yang mahu menyusu dan juga Aziz berusia 4 tahun setengah yang sering bangun malam untuk ke bilik air.   Begitulah rutin hidupku. 

Ummu Abbas ©Kerana Cinta's Weblog

2.59am

27 Muharram 1429H/ 5 Februari 2008

tapi aku di sini just nk cerita ttg hidup, perjuangn dan kesusahan yg WAJIB diiringi SABAR... segala sesuatu yg DIA berikan, kurniakan atau uji pada hamba2NYA, tidak sia2. hikmah disebaliknya tiada siapapun dr makhlukNYA yang tau, tiada siapa yg boleh ramal, dan tiada siapapun yg ngerti. hanya DIA YANG MAHA TAHU, YANG MAHA MENGERTI...

sabar, memang perlu. kalau tidak diiringi keSABARan memang tak tahan menerima ujian. ujian ALLAH tidak hanya waktu susah, bahkan waktu senang juga merupakan ujian yang tidak disedari hamba. aku di bumi ilmu ini masih berjuang...masih mempertahankan keSABARan untuk menanti sebuah kejayaan..bersama semangat dan kekuatan dari teman2 seperjuangan.. tidak tahu apa rancangan ALLAH untuk kita kelak,maka kita yg punya kelemahan ini harus berani utk cuba merancang semampunya...jangan melawan takdir..

aku orang terakhir diterima judul utk skripsi antara teman2 seperjuangan..seawal ujian ALLAH itu mmg agak sukar diterima..berat menanggung sebak di dada, tidak menyangka ujian ALLAH sebegini. namun tidak kusalahkan takdir...pasti ada hikmah disebaliknya...itu hal yg berlaku sblm ujian akhir semester...aku cuba pujuk hati, cuba utk bersabar...dgn smgt teman baikku dan teman2 lainnya...akhirnya alhamdulillah...petang jum'at (18 jan 08) judul aku tidak perlu disidang kali kedua..dan hari ini (22 januari 2008) judul aku diterima oleh Kajur (ketua jurusan). syukur tak terhingga...perjuangan tahap berat itu sudah diberi kkuatan oleh ALLAH, mmpu dilepasi..yg tinggal adalah penentuan dosen pembimbing skripsi (pensyarah pembimbing tesis)..

YA ALLAH...betapa aku tak menyangka begini hikmah dibalik ujianMU itu...sungguh nikmatMU tak terjangkaukan oleh pemikiran hambaMU yang lemah ini...tidak siapa tahu apa yg bakal diperoleh dari pengalaman2 hidup setiap manusia..hanya yang berfikir dan merenung dibalik setiap ujian baru akan mengerti apa hikmahnya..

setiap pengalaman hidup dalam diri manusia itu tidak ternilai sebenarnya.. tidak ada yg sanggup membayar pengalaman hidup seseorang..bahkan tidak akan pernah ada nilainya dengan wang atau emas permata...tidak akan..

yang pasti...setiap insan yg meneliti, merenung dan berfikir atas setiap ujian yang ditimpakan ke atasnya, orang itulah yang akan merasa dan mengerti hikmahnya...

Kesusahan tidak semuanya seksaan dan yang paling pahit itu bukan semuanya racun. Tetapi adakalanya lebih berguna daripada kesenangan yang terus-menerus

abis exam, aku xde kerje sgt…cuma uruskan hal2 berkaitan skripsi (tesis utk ijazah)..judul dh diterima, tggal lagi nk jumpa kajur (ketua jurusan) utk mnta pembimbing…mg2 ada jln utkku n teman2 utk cpt slesaikan skripsi…Aamiin.. adik Wani, nurul, naza, kok na, mariah n fizah…mg kita wisuda bareng ya…

sjk dh xstudy ni, jd boring jg..padahal byk buku2 yg boleh baca…baru je beli bbrapa buku waktu bazar di fathullah…x mula pun lg..tp sbnrnya aku ada crita yg lebih pntg tuk dicoretkan disini…

semalam, kami gi umah teman2 kidu yg lain..ziarah n skalian nk jmpa kak Saidah..dh lama dengar nama jer..alhamdulillah smlm dpt smpai ke sana n kenalan…xlupa yg pegi sama kau tu adik n qoqom..shbt cntiq..dr jawa timur…emang udah lama kenal ma dia n qta tu udah dekat..jd semalam bw dia jmpa kakak tu, senang dia..kami jg senang leh jmpa kakak tu..

apa tidaknyer…terlalu byk cerita, pengalaman, kisah hidup, kesempatan yg dia critakan kt kami, wp lam bbrapa jam je sembang ngn dia..rasa mcm nk record jer..dia seorang ibu 2 anak, sggup tggalkan suami demi ilmu..padahal dia dah keje, kt Japim…nk smbung blajar tuk naik pgkt yg lebih tnggi..kerana ilmu semua bisa jadi…

kak saidah crita mcmn dia blh ada smgt balik tuk smbung ngaji ke pringkat skrg (master)… dengar crita dia yg dpt kuasai byk bahasa (english n arabic of course, chinese n france), aku jali jeles…termotivasi nk belajar lain..aku akn lebih gigih tuk tmbh ilmu bhs…kata kak saidah, dgn bhs kalau kita kemana2 pun, org pandang. dgn bhs kita kan dpt kuasai ilmu n wang. dgn bhs juga kita xkan rendah.

sblm balik, kak saidah luahkan satu bnda…katanya, dia kagum dgn adik2 yg dtg ke sini, cari ilmu dgn duit makayah…kanapa?krn dia kata itu lebih buatkan kita lebih mnhargai ilmu n apa yg kita nk cari…itu lebih buatkan kita hebat…terharu kami dgr…smgt dr kak saidah tu aku simpan di lubuk hatiku…malah dia mmg benar2 beri motovasi kt kami…aku, adik n qoqom jd termotivasi n berkobar2 nk cpt abis S1 ni...innaLlaha ma'as sobiriin

alhamdulillah wa syukru lillah…ats segala nikmat n hikmah di sebalik ssuatu…

coretanku: as-salam, senin, 12.30 WIB