5.Domnul Problema - Ringul de dans

4.Domnul Problema - Maria

3.Domnul Problema - NUda

2.Domnul Problema - Ole, Ole

1.Domnul Problema - Beau, Beau

Plus o parodie Domnul Problema - Beau, Beau :

Sper sa va fi amintit de acest domn problema care a fost cineva la viata lui de cantaret. Pacat ca nu a continuat.
Credeti ca a fost unul din cei mai faimosi cantareti ai Romaniei sau doar un "losser" ?

La latteria!

Qualcuno sperava che il suo ritorno servisse a far tacere le voci sul divorzio? Si sbagliava, anzi, il gossip continua.
La tranquilla moglie del Cavaliere, schiva al palcoscenico della politica e anche della vita scandalistica, ritorna in Sardegna in occasione di una festa faraonica per i suoi nipotini. Commenti e testimonianze raccontate dai giornali affermano come la villa sia stata trasformata in una Disneyland a tutti gli effetti.

Non so perchè, ma sentir parlare di questa villa mi riporta alle letture di storiografia de liceo sulle "chiacchiere del popolino francese" rispetto alla bella vita di Versailles ai tempi di Maria Antonietta.

C'erano tutti gli eredi del Cavaliere. La moglie Veronica con i figli Eleonora, Luigi e Barbara e il pargolo di quest'ultima, Alessandro. C'erano Pier Silvio con la compagna Silvia Toffanin e Marina con i piccoli Gabriele e Silvio. «Il presidente era allegro, davvero contento » giura il portavoce Paolo Bonaiuti. Il pretesto per radunare la dinastia di re Silvio è stato il compleanno, sabato, di Veronica Lario.

Nel 2006, per i cinquant'anni della moglie, Berlusconi a Marrakech si era travestito da corteggiatore berbero e, al culmine di una danza araba tra l'impacciato e il travolgente, aveva donato a Veronica una collana di diamanti. La storia del «Cavaliere danzante » fece il giro del mondo, ma la favola si è presto interrotta.

Purtroppo poi, nel gennaio del 2007, gli apprezzamenti di Silvio a Mara Carfagna «Se non fossi già sposato, la sposerei subito», gli costarono le pubbliche scuse.

Veronica, tramite mezzo stampa (potete leggere qua la lettera da repubblica.it), chiese pubbliche scuse e si lamentò ufficialmente e pubblicamente con il marito.

Le sue ritrattazioni, quelle che ne fanno un asso maldestro della politica, lo rendono poco fortunato nella vita privata. Lui gigioneggia, ma, alla fine, Veronica tace e quindi... come è andata lo sanno solo loro.

Noi abbiamo richiato di sapere molto di più dalle intercettazioni telefoniche "berlusconi-carfagna". La notizia presunta o meno ha suscitato molto interesse. Considerate che ben 800 persone hanno aperto la pagina del mio post "ma berlusconi se la fa con la carfagna?" e che altre 160 hanno letto il post "carfagna cosa c'è di male...".

Evidentemente la vita sentimentale del presidente del consiglio interessa più del suo fare politica, o forse no. Comunque Berlusconi interessa...

Ma cosa si trova in internet su Veronica?

Vi lascio traccia di una sua biografia di wikipedia, giusto per sapere chi è oltre ad essere la moglie di Berlusconi e un simpatico articolo apparso sul ilsole24ore in cui esce fuori un pò del suo pensiero.

Vi avverto è lei la leghista di famiglia!

PS: se volete vedere alcune foto andate qua, qua e qua!

Z dedykacją dla moich biednych dziewczyn, które ciężko uczą się do interny - w ramach powtórki do egzaminu:

L'amante perfetto poi è diverso per tutte le differenti noi. Cambiano i nostri stati d'umore, cambiamo nel tempo, cambiamo i nostri desideri.

L'amante perfetto è differente per ogni singola persona, per ogni singolo senso da saziare, per ogni singolo istante. Se avete fra le braccia quello che considerate l'amante perfetto godetene fino all'ultima goccia, perché non sarà mai più così perfetto.

Oggi il mio amante perfetto è fiero e potente, dolcemente rigoroso, mi ha chiesto di scrivere qui i miei sentimenti, quello che provo, quello che sento in questo istante. Il mio amante perfetto sta leggendo le parole mentre le scrivo, è in piedi alle mie spalle, e mi ha ordinato di non cancellare alcuna frase; tutto quello che scrivo deve restare. Sento la sua presenza come vedrei un faro che mi illumina dalle spalle. E' una sensazione bellissima.

Oggi, in questo preciso istante, ho la sensazione di completezza che è difficile spiegare. Ha a che fare con le corde più nascoste che ci sono in ognuno di noi. Oggi sono stata spogliata delle mille distrazioni che pongo come barriera fra me e gli altri, sono rimasta nuda con me stessa. Di fronte a lui, che a fatica mi trattengo dal chiamare Padrone.

Oggi mi è stato dato da mangiare una coppa di latte, il pasto più semplice e completo, per nutrire il mio corpo; è scivolato dentro di me senza il mio minimo sforzo, è diventato parte di me senza che me ne accorgessi.

Ma oggi ho ricevuto anche un nutrimento molto più essenziale, anche questo è scivolato in me ed è diventato parte di me, ma questo nutrimento mi ha cambiato, mi ha fatto scoprire me stessa, come qualcosa che ho sempre avuto sotto gli occhi e non ho mai visto veramente.

Il nutrimento che l'uomo che legge alle mie spalle mi ha dato è qualcosa che non avevo mai avuto, con questa intensità e con questo trasporto.

Non mi sono mai sentita "donata" come oggi, mai più appagata e mai più viva. Essere al suo servizio oggi è stata una rivelazione.

E' difficile dire cosa sia la felicità ma credo che sia quello che ora sto provando, devota a Lui. Non solo per sesso, non solo per egoismo, per essere quello che sono. Possa il suo sguardo domarmi ancora e ancora.

Finisce con questa foto la campagna sulla pulizia ambientale.

Lavatevi i denti che sennò vi vengono le carie e poi dovete andare dal dentista.

Přemýšleli jste někdy o čase? Čekáme na autobus, máme času "zbytečně" moc. Když jsme s partnerem/kou je ho zase žalostně málo. Jak hospodaříme s časem? Vážíme si ho tak, jak bysme měli? Často si neuvědomujeme kolik nám ho proteče mezi prsty a bez výsledku. Takové sledování telenovel, seriálů, béčkových filmů. Převážně bez hodnoty, nijak nás neobohatí a přitom nám kradou náš čas. Ten, který nám bude někde chybět. Pamatujete si ze školy, když jste se měli rozhodnout mezi učením a zábavou? Určitě jste se alespoň chvilku bavili, nebo dělali něco jiného než, že jste se učili ;). Přišla písemka a co jste podivuhodně zjistili? Ano, že vám ten čas chyběl. Nevěděli jste to, co jste se mohli naučit. Ve škole si můžete udělat takové plánované ztráty. Když se spokojíte se dvojkou tak proč ne? Jak je to ale v životě? Moudrost, kterou nestihnete nabrat zkrátka mít nebudete. Práci, na kterou nebudete mít čas nevykoná nikdo za vás.

Postup, stagnace nebo sestup?

Jak to vypadá s vámi? Rozvíjí se váš život?

Ať už v oblasti práce, kterou jste vykonali, nebo se kterou jste pomohli kamarádům. Načerpali jste moudrost, díky které jste pomohli někomu? Máte radost z vlastní tvorby ať už čehokoliv? Tedy postupujete dále, rozvíjíte se?

Nebo se držíte na své stále stejné příčce?

Nic není horší ani lepší. Kamarádům ani neuškodíte, ani nepomůžete. Proč stojíte na místě? Kupříkladu lidé ve fitness nebo příznivci kulturistiky vědí, že když váš rozvoj zůstává stát tak se logicky nikam nedostaneme.

Dolů?

Vůbec. Kdo by chtěl brát drogy. Snižovat svou úroveň inteligence. Chovat se jako zvíře, jít za svými pudy. Děvky, prachy a drogy? Také zabíjení času nesmyslnými činostmi. Když prosedíte u počítačové hry život, co vám to dá? Cesta dolů.

Peníze?
Zde nemusím nic psát. Odkážu vás rovnou na jeden článek ze serveru Vira.cz.

Jak je to s vírou?
Slyšel jsem promluvy typu: "Co není ke službě bližnímu nebo k cestě za Ježíšem, nemá smysl". A dává to smysl. Protože jedině Ježíš vidí vše, co děláte a jak trávíte čas.

Doufám, že vás tenhle článek obohatil :) a neztratili jste další čas, protože on stále utíká. Zamyslete, co považujete za nejlépe strávný čas.

( Článek není reklamou na workoholismus )

Panno de Chade, mozesz byc ze mnie dumna. Dziwi mnie fakt, iz Bojowka Feministyczna nie dostarczyla mi jeszcze orderu poczta, kobity, naprawcie ten blad!

Zeby nie bylo, dodatkowo robie za kure domowa. Opcja dosc fajna. Nie podejrzewalam nawet, ze papier toaletowy moze byc az tak drogi. Niech zyje bloga nieswiadomsc.

I zeby jeszcze naslodzic:

Zakochalam sie w tej piosence. Tak wiec, dla Ciebie, Jedyny :).

Kami

W Alicante, jak to było w piosence, "coraz więcej ludzi i coraz mniej nas", erasmusów. Pod koniec czerwca niemal codziennie były czyjeś imprezy pożegnalne, teraz nie został już prawie nikt. Trochę smutno... Nawet nie mogę powiedzieć, że wciąż tu jestem na Erasmusie, bo oficjalnie program zakończył się w czerwcu.

Czas już chyba podać do wiadomości publicznej informację o moim powrocie. Otóż wracam do Polski 31. lipca. Tęskniliście?

Pronta da stendere.

Prêt à Porter

*

mi veste spogliandomi del peso di oggi

di quello di ieri e ancora prima

prima di ogni prima che ci mette   i n  p a r i

retrocedendomi          

in me stessa fino a te

che mi guardi e credi che io sia nuda.

Su due sole corde

nella voce      t e s s o        e sfibro parole

mi termino    e m e t t  o         a mo r (t) e      il d'io

che dentro le s/traccia  le tocca con  la  boccca   sf(i)atata.

Abito:rosso: il rosso della gola

che cento e mille ancora in(g)anni infiora

con la parola a cuore

amore senza freccia solo un (c)artiglio che si oppone al rosso

di una lingua morta.

Abito il mio nudo

svesto la possente traccia della storia

m'inveno finchè m'invento

mi pospongo al dire aspetto che si nasca il mostro

dentro la cava della parola fuoriuscita dalla vagina di un pensiero

stretto tra l'iliaco ricordo e l'osso i n c a r n a t o: il rosso fiore di una femmina.

Abito:rosso il rosso abito della sentenza

e v a   d o  la vita ancora  e ancora

senza pena.

Generalne nasza hondziunia stoi zasrana. Niestety, jej wyglad zasial smutek w sercach okolicznych mieszkancow, w efekcie powiadomili o tym wladze panstwowe.

No ja pierdyle. Primo, jak bardzo ograniczonym trzeba byc, zeby zlozyc taki "donos"? Secundo, kto, majacy troche oleju w glowie, przyjalby take zgloszenie i dodatkowo fatygowal sie na czwarte pietro?

Ze niby samochod psuje feng-shui miejsca, ze sie sypie (mozg sie Wam sypie), a naprawde to chodzi o to, iz zajmuje miejsce parkingowe. I tu Kamis nie wytrzymala. Spojrzala na Pana Wladze, jak na glupiego przedszkolaka i odpowiedziala, ze stoickim spokojem, iz inne samochodzy TEZ zajmuja miejsce parkingowe.

Poszli. Alleluja. Kocham nasz system. Zajeliby sie czyms pozytecznym.

A samchod bedzie stal zasrany, bo takie mamy "widzinamsie", o :P.

Kami

Bo ostatnio to tylko praca i praca. Czlowiek po "dwunastce" jest zje%@#& jak kon po westernie.

Niedawno zakupilismy z Jedynym dwa piwa pszenne. Biale i ciemne, z pieknym pokalem. Zmeczenie odebralo Nam caly fun, zasnelismy, piwo sie wygazowolo... I po ptokach.

A jakos picie po pracy jest ponizej mojej godnosci. Posiada wewnetrzne fuj. Do zestawu brakuje mi, badz co badz, czerwonego nosa i Faktu w dloni.

Piwo ma sprawic przyjemnosc. Od robaka jest wodka. Wlewanie w siebie tego trunku na "czas", bo autobus jedzie 15 min., odbiega od standardow mile spedzonego wieczoru.

A teraz cisza, ja i moje browarki, o.

Koniec wyzalen i refleksji, czas zajac sie moimi kolegami.

Kami

video

..–bang news.

;trwający kolejną inmponującą minutę trzy.

A te obrazki były mi potrzebne do tego... :

Nuda jest straszna... :P

Cosa non può fare una moderna lavatrice...

tutta

e intera

tutta in terra       persa  

dentro una ferma immobile vertigine:

buio che ti faceva splendere.

Ti ho vista nuda sotto un velo di nuvole leggere

 così distante e così lieve

come se ti sentissi dentro

come forse solo un poeta sente nascere in sé l'universo

camminando scalzo    nella sua fragile lingua

il mare dei tuoi cieli     fioriti di stelle e pianeti

cresciuti in una sola visione dentro il suo occhio innamorato.

Tu

fatale

terra dove si  nasce si cresce e si muore

sforzandoci di dimenticare questa nostra capitale

leggerissima casa. Tu

terra distante che navighi il cielo in un viaggio che non ha altri confini

se non l'eternità e un sole

fatto di milioni di altri soli che brucerà la sua vita esplodendoci

ancora prima di toccarci e noi saremo ghiaccio 

senza più terra, senza più una voce che ci parli

come solo tu sai fare con il tuo immenso.

Tu intramontabile

azzurro silenzio.

Niemniej, nuda wakacyjna nakłoniła mnie do przeprowadzenia pewnego eksperymentu. Czy da się pomimo braku wszystkiego, co niezbędne, by dobry tekst powstał, napisać coś, co przeczytają inni? Wynik: tak, teoretycznie się da, czego wynikiem jest to-to na Waszych monitorach. Czy jest to strawne, to inna para trampek... ale da się ^^

PS Uroczyście obiecuję, że koniec z emo-notkami na tym blogu. Serio, serio ^^

1. "Mam analogowa cyfrowke."

2. "Czy komputery stacjonarne wylacza sie przez monitor, bo ja moj tak wylaczlam przez dlugi czas i sie zwiesil, syn cos tam naprawil, ale znowu sie tak dzieje. Czy moze Pani mi pomoc?"

3. "Czy ten aparat ma predka migawke?"

Oj, czasem jest ciezko sie powstrzymac, oj ciezko :).

Kami

Mi ricorda un film sugli zombi... ma forse sono solo delle ninfomani assatanate.

No i? No i nuda... Nie, żeby mi się nudziło... chociaż może trochę? Pozwólcie, że zacznę raz jeszcze.

Nudno temu światu. A to dlaczego? A właśnie dlatego, że naprawdę coś musi być nie tak, jeżeli komuś takiemu, jak ja do głowy wpadają pomysły, by zadziwić świat czymś nowym, co nowe nie było nawet dziesięć lat temu. Ale cóż, tak chciał los najwidoczniej, któremu także nudzić się musi niesamowicie. Wszak wyżywać się już na biednych uczniakach nie może a nawet podcinając ludziom skrzydła nie osiąga zamierzonego celu, gdyż... ludzie cieszą sie z wakacji.

A gdzie diabeł nie może... tam i mnie pośle. Mnie, czyli? Bo kim jest ów Kong-A-Roo? Cóż... wielu z was może mnie nie znać zupełnie (i tak zapewne jest) a ja o sobie też niechętny wspominać. Powiedzmy na razie, że chcę być szarym człowieczkiem w kolorowym świecie. Można się wyróżniać? A można! Zwłaszcza, że Internet nie służy jedynie do pornografii.

Czego można się spodziewać po tym "blogu"? Masy gier, chamstwa, gier, głupot, gier, sprzętu, gier, felietonów, gier... A na razie niech wam wystarczy hasło, że Diablo 3 ssie a Fallout 3 bardziej... będzie przekomicznie.

Pomysł pierwszy: Wisła wita.

Wakacyjny wypad w gronie znajomych w góry. Wersja o tyle fajna, że ja wraz z częścią kumpli miałem jechać rowerem. Były plany, były nawet już pierwsze wersje tras, były rozmowy na temat posiłków podczas jazdy. Był nawet regulamin stworzony bardziej dla żartów mający na celu zabezpieczenie się przed dziwnymi problemami uczestników…

Początkowo chętni na wyjazd to ja i kolega. To był pierwszy skład, który kilkanaście razy powiększał się i zmniejszał. Z 2 osób urósł do bodajże 8, potem zmalazł do 4, potem wzrósł do 6 i ostatecznie wynosi zero.
Powodów, dla których się nie udał było kilka. Ja chciałem jechać tam głównie z tego powodu, że po raz pierwszy zrobiłbym na rowerze ponad 100 km w ciągu jednego dnia. Ot, taki mały schizm z mojej strony. Kocham to, nic na to nie poradzę… Kolega, który prawie cały czas ze mną jeździ też był bardzo napalony na ten wyjazd. Ale jego niezbadana psychika nagle podpowiedziała mu „nie dasz rady wrócić” i to samo mi zakomunikował kilka tygodni przed wakacjami…
Ja pierdole. Zrozumiałbym argument, że nie da rady tam dojechać, ale nie da rady wrócić? Trudno, Wisła nie zostanie podbita.
Ostatecznie kumple pojadą do Krościenka nad Dunajcem… Niestety znalezienie pracy uniemożliwiło mi wyjazd razem z nimi…

Pomysł drugi: Działkowe maratony.

Biba za bibą. Ognisko za ogniskiem, grill za grillem. Plany były, ale na planach się kończy. Niestety jedyny właściciel działki ma nagłe problemy z zorganizowaniem ognisk, które były obiecywane przed wakacjami. A już, co poniektórzy w tym ja cieszyli się, że będą mieli okazję razem napić się wódki i wspólnie pobawić się…

Zgasić Słońce!

Reakcja na 4 pory roku typowego Polaka:
1. Jesień - wieje zimny wiatr, leje deszcz, jest ślisko, szaro, ponuro. Lepiej siedzieć w domu.
2. Zima - jest zimno, pada śnieg, wieje zimny wiatr, jest szaro, buty mokną od chodzenia po śniegu. Lepiej siedzieć w domu.
3. Wiosna - zimny, nieprzyjemny wiatr, wiosenne niespodziewane opady deszczu, a czasami nawet śniegu. Lepiej siedzieć w domu,
4. Lato – jest gorąco, wokół latają owady, żar leje się z nieba, od czasu do czasu popada. Bywają burze z piorunami. Lepiej siedzieć w domu.

Jakiego ja mam pecha, że moi najbliżsi kumple są typowymi Polakami. Psioczyli i psioczyli, że cały czas jest za zimno na długie wypady. Zrobiło się ciepło i co? I kurwa lepiej siedzieć w domu, bo Słońce zabija. Nie ważne czy chciałbym coś porobić o 9, 11, czy 19. Jest ciepło, siedzimy w domu.

"Zdam prawko, będziemy jeździć samochodem”.

Pełnoletność sprawiła, że wielu spośród moich znajomych zapisała się na kurs prawa jazdy. Nim go zdali snuli wizje całodniowych weekendowych wypadów za miasto…Nawet nie było problemów z brakiem samochodu. Mówili: „auto jest, będzie prawko i możemy jeździć…”.

No i co? Prawko jest, wycieczek i auta nie ma. Nagle w jednym przypadku ojciec ciągle kursuje (jak on kurwa może ciągle kursować jak jebane 8 godzin spędza na kopalni pracując), a drugim przypadku auto jest, ale od popołudnia, ale wtedy już nie opłaca się nigdzie jechać. Szkoda tylko, że jedyną osobą, dla której nie opłaca się jechać jest syn właściciela auta…

Posiedźmy na ławce.

Ponoć nie ma nic fajniejszego niż posiedzieć sobie w gronie kumpli do późnego wieczora na ławce. Ciepła letnia noc, browar, ewentualnie pepsi dla abstynentów, multum tematów do rozmów, wygłupy, ciekawe akcje. Dlaczego ponoć? Ano dlatego, że tą wersję znam tylko i wyłącznie z opowiadań jednego z klasowych kolegów ;).
Szkoda, że z moimi znajomymi takiego czegoś zorganizować się nie da. Jedyne, na co ich stać to 40-60 min. spacer dookoła dzielnicy. Jak jebane wyjście z psem, żeby się wysrał i wyszczał i w domu był spokojny. Chociaż nie do końca, bo mój wujek z psem wychodzi na dłuższe spacery…

Jest jedna osoba, która zarzuca coraz to lepszymi pomysłami typu „pojedźmy w południe do centrum Katowic, bo muszę coś kupić w elektroniku” No jak chuj chce mi się jechać 2 autobusami w ścisku gdzieś do centrum handlowego… Na szczęście nie tylko mi ten pomysł wydawał się głupi.

Nie ma to jak wakacje w gronie kumpli…
I znowu nie pozostaje mi nic innego jak sobie pojeździć na rowerze...

2. Kebbab z Grodzkiej/Franciszkanskiej,

3. Rura piwa z CK-browaru.

Wszystko made by Crakow. Zostalo 65 dni, pi razy oko.

Powinnam się już nauczyć, po tylu latach, że przed braniem się za tak karkołomne przedsięwzięcie powinnam uzbrajać się co najmniej w kubek herbaty na uspokojenie, noktowizor i saperkę. Niestety, jako, że rzadko robię akurat to, co powinnam, nie uzbroiłam się i do mojej małej misji przystąpiłam z gołymi rękami. Na rozgrzewkę wybrałam szufladę z bielizną, która okazała się skarbnicą pasków, szalików, apaszek i (sic!) paragonów na obuwie z HMu. Nie wiem skąd to się tam wzięło, ale chwilę później doszła jeszcze metka od klapek. No cóż.

Myślałam, że jestem gotowa na clue programu, czyli komodę. Nie byłam. Z każdą sprzątaną szufladą pytania takie jak "o matko, co to jest!?" czy " jak ja mogłam w tym kiedykolwiek chodzić?" powracały jak bumerang, za każdym razem uderzając mnie w tył głowy z coraz większą siłą. Bliska depresji z ulgą przyjęłam propozycję wyjścia gdziekolwiek wypływającą z zewnątrz i jaśniejącą na ekranie monitora jak światełko na końcu cuchnącego tunelu. Propozycja ta okazała się idealnym pretekstem, żeby uwolnić się od krępujących mnie długich rękawów wypełzających z każdej szuflady i nogawek spodni atakujących mnie zza pleców, z kufra. Po paru zdecydowanych ruchach zastraszone grzecznie ułożyły się na swoich miejscach, a ja mogłam odejść z poczuciem jako tako wygranej walki. Szczerze mówiąc wątpię żebym wygrała wojnę. Moje własne bałaganiarstwo nieraz już dowiodło, że wystarczą mu dwa tygodnie, aby wszystko powróciło do poprzedniego stanu.

"Bałaganiarstwo" zresztą jest złym słowem, bo przez przemówienia mojej matki nabrało stanowczo pejoratywnego znaczenia. Znacznie ładniej brzmi "nieszablonowość" czy "nie poddawanie się schematom", "spontaniczność" i "posiadanie artystycznej duszy". I tego się trzymajmy. Ja nie bałaganię tylko nadaję rzeczom i pomieszczeniom cieplejszy, bardziej osobisty charakter, nie gubię rzeczy, tylko pozwalam im na znalezienie swojej własnej drogi, nie żyję w nieładzie, ale wprowadzam nową definicję uporządkowania. Ile mogą słowa, prawda?