Tak czy owak czasu coraz mniej na rozważania, i tak się spóźnię, ale może chociaż zdążę na drugi chór - Zespół Cerkwi p.w. Wniebowstąpienia z USA. A tu jeszcze w TVN24 reportaż z Watykanu, grupka młodych Polaków na placu św. Piotra z transparentem "Jan Paweł II - santo subito!", i podekscytowany reporter, wszyscy chcą, by papież był święty natychmiast. Prawdę mówiąc śmieszy mnie ta cała histeria, ten szum i te śmieszne żądania. Na swój sposób jestem wierzący, wierzę w świętych obcowanie, wierzę w to, że Jan Paweł II już jest świętym, a formalna pieczęć - choć dostrzegam jej wagę i znaczenie - nie interesuje mnie w najmniejszym stopniu. Nie interesuje mnie to czy Karol Wojtyła zostanie świętym za rok, za dwa lata czy za lat dwadzieścia, czy nawet nie nastąpi to za mego życia. Sprowadzanie świętości do poziomu przedszkola, rozbisurmanionych dzieci, które wrzeszczą: "Ja chcę teraz! Już! Natychmiast! Dajcie mi to czego chcę!" wydaje mi sie nie mieć nic wspólnego z chrześcijańską cnotą cierpliwości, za to przypomina tak popularną współcześnie narcystyczną postawę "chcącego Ja". Pal licho ten reportaż, egzaltacja reportera jest z pewnością udawana, trzeba było zarobić jakiś ckliwy, sentymentalny program na Boże Ciało, no to jest, jest jak być powinno - łzawo, wzruszająco, wspomnieniowo. Szkoda na to czasu, a ja już i tak jestem spóźniony, jeszcze tylko klucze. 17.10. Żeby tylko zdążyć na 17.30. Szybki spacer przez park, po drodze jeszcze przypadkowe spotkanie z koleżanką, która wybrała się na spacer z uroczą córeczką, urocza koleżanka, to i urocze dziecko, krótka rozmowa, nie nie pójdzie na koncert, bo idą na plac zabaw, a później wracają do domu. Mąż, który ją zostawił, musi być kompletnym idiotą.

Już jestem pod filharmonią, kolega D. sie także spóźnił, nie jestem sam, ufff, co za ulga. Kriss pewnie siedzi już z Martinem i dziewczynami w pierwszym rzędzie, oni się nigdy nie spóźniają. A my nie wejdziemy, portier o powierzchowności i manierach peerelowskiego zrzędy burczy, ze wpuści nas po drugim chórze. OK, zaczekamy, to zupełnie zrozumiałe. Za drzwiami rozlegają się oklaski, można wchodzić, sala pęka w szwach, nie sądziłem, że będą takie tłumy; w ubiegłym roku takich nie było. Nie lubię tłumów, nie potrafię się wówczas wyłączyć, oddać medytacji i kontemplować nieziemsko pięknej muzyki. Jest duszno, ciasno, nie pozwolę się dziś unieść anielskim śpiewom. Nigdy nie zapomnę, jak w ubiegłym roku podczas występu jednego z chórów poczułem się tak, jakbym się wznosił ku górze, wystarczyło przymknąć oczy, by zniknęły ściany filharmonii, sufit, by poczuć dotyk nieba. Może to poczucie powtórzy się jutro, dziś już raczej nie. Jedynie mieszany chór z Łotwy wyrywa mnie ze stanu niemożności, głosy śpiewających stają się coraz mocniejsze, narastają stopniowo, by wreszcie rozbrzmieć jak potężny dzwon. Po Łotyszach decydujemy się z D. wyjść i wrócić jutro - jutro jest drugi dzień przesłuchań konkursowych w ramach XXVII Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Cerkiewnej "Hajnówka 2008" w Białymstoku.

Peter Fuss wchodzi w kooperację z wrocławskim undergroundowym artzinem Nowe Tworzywo. Fuss to pseudonim, pod którym kryje się znany i ceniony w Polsce artysta, kojarzony ze sztuką krytyczną i street artem. Ostatnio artysta gościł we Wrocławiu z wystawą Santo Subito (BWA).

W najnowszym numerze nieregularnika będzie można zobaczyć fragmenty jego cyklu everyday i am, które stanowią osobiste komentarze artysty na temat najbardziej bolesnych wydarzeń medialnych, są rodzajem specyficznego pamiętnika.

Nowe Tworzywo to artzin wydawany we Wrocławiu przez grupę studentów różnych kierunków Uniwersytetu Wrocławskiego, którego projekt i założenia programowe powstały na jesieni 2007. Pierwszy numer NT ukazał się z końcem stycznia. Tytuł kolportowany jest w obiegu nieformalnym. Na przełom kwietnia i maja planowane jest wydanie numeru drugiego, który będzie ilustrowany obrazami Fussa. Z tej okazji kolektyw NT zapowiada szereg imprez promocyjnych, które umożliwią szersze zaistnienie periodyku we Wrocławiu i poza jego granicami.

Wszelkie informacje dotyczące NT, a także zdjęcia i podcasty, dostępne na blogu czasopisma:

www.nowetworzywo.blogr.com

miiizzeca.

"Tra le tante qualità umane e soprannaturali, aveva infatti anche quella di un’eccezionale sensibilità spirituale e mistica. Bastava osservarlo quando pregava: si immergeva letteralmente in Dio e sembrava che tutto il resto in quei momenti gli fosse estraneo"

Per papa Ratzinger Giovanni Paolo II possedeva una "fede straordinaria" che gli consentiva di dialogare con Dio in " una conversazione intima, singolare e ininterrotta".  Karol Wojtyla è gia entrato nella storia; a parere di Ratzinger " La data del 2 aprile è rimasta impressa nella memoria della Chiesa come il giorno della partenza da questo mondo del servo di Dio Papa Giovanni Paolo II"

il testo integrale dell'omelia celebrativa del papa è disponibile sul sito del Vaticano

 

Santo Súbito! es una película – o serie de vídeo clips - de 60 minutos (la mayoría muy modernos, tanto gráfica como artísticamente) en los cuales se le ha puesto música a los discursos de Juan Pablo II y en dos ocasiones a su canto, la mayor parte es orquestal y se han incorporado grabaciones gregorianas originales, aunque una parte es electrónica (Trip Hop) o con guitarra acústica contemporánea. 

1. SANTO SUBITO!

2. MONTE SINAI

3. CRISTO SALVATORE

4. DIO, NOSTRO PADRE

5. SPIRITO D’AMORE E DI PACE

6. DIO DI MISERICORDIA

7. DIO è AMORE

8. IO SONO TUTTO TUO

9. MONTE DELLE BEATITUDINI

10. MI SARETE TESTIMONI!

Constituye un documento gráfico que realmente merece la pena. Es una hora de oración multimedia.

Y desde aquí nos unimos al clamor de la comunidad católica universal: SANTO SÚBITO. SANTO YA.