theater &laquo; WordPress.com Tag Feed http://wordpress.com/tag/theater/ Feed of posts on WordPress.com tagged "theater" Sat, 30 Aug 2008 15:04:10 +0000 http://wordpress.com/tags/ en <![CDATA[Teater Garasi]]> http://bungadara.wordpress.com/?p=22 Sat, 30 Aug 2008 12:17:24 +0000 bungadara http://bungadara.wordpress.com/?p=22

Kisah Absurditas

Tanpa Kerenyit Kening

 

SEORANG gadis berkaus dan rok pendek dan topi piknik muncul dan langsung bernyanyi. Seorang lelaki hanya bercawat di dalam etalase dorong dihela ke tengah panggung dan ia langsung menyanyi. Seorang gadis lainnya berbalut gaun malam ungu masuk dan segera bernyanyi. Jauh di belakang mereka, seorang gadis lainnya, bak putri keraton bersimpuh dan menyanyi. Lirih sekali nyanyian mereka. Seperti sebuah serenada pedih pada malam-malam tak berbulan.
Robot kura-kura dengan kepala patung manusia mulai bergerak memutari miniatur rel kereta api: gerak yang memulakan pecahnya suasana yang beku. Sebab, setelah itu, dari arah kanan melintas orang-orang yang merentang sebelah tangan mirip burung yang patah sebelah sayapnya. Mirip migrasi para burung menuju ke semesta entah. Seseorang naik ke atas robot kura-kura, memintas dan lenyap. Di antara orang-orang yang melintas itu, beberapa berhenti dan mulai meluncurkan kalimat-kalimat puitis yang rawan. Lebih tepatnya, cebisan kutukan yang menggigilkan.
''Sebut aku haram jadah Siwa. Aku adalah celaka dan mengenai seluruh celaka, celakalah Uma, celakalah Siwa, celakalah Wisnu, celakalah Durga dan celakalah dirimu karena mengenalku.''
Teriakan lain menimpanya seperti sebuah simbal yang dipukul semerta-merta: ''Kalanjana! Kalantaka!'' Tapi teriakan-teriakan itu serupa angin lalu bagi sepasang lelaki-perempuan di situ. Mereka menari-nari lembut seperti dua merpati yang saling memikat sebelum bercintaan. Sementara, seorang manusia bersayap dengan gerak feminim mirip malaikat dalam cerita Alkitab sibuk memutar dan seorang melintas di atas sebuah egrang mirip robot tak berhati.
Aih, sepanjang fragmen awal ''Waktu Batu A#3: Deus ex Machina dan Perasaan-perasaanku Padamu'' garapan Teater Garasi itu dimainkan, masih belum ada ikatan cerita. Hanya potongan-potongan peristiwa. Meski begitu, sedari fragmen awal itu, ratusan penonton di Gedung Wanita Jepara, Kamis (23/12/2004) malam itu, segera larut dalam pesona yang ditebar Teater Garasi sudah mulai dibangun.

DUDUK di sebuah kursi, di antara ratusan penonton, sebagian besar anak-anak SMA yang selalu gaduh sebelum pertunjukan, saya menonton pertunjukan itu dengan kepala penuh wacana. Wacana penuh puja-puji yang sekian lama dijejalkan media massa mengenai kelompok dari Yogyakarta itu. Mitos-mitos, makhluk-makhluk mitologis, cerita sejarah Majapahit, Jawa, kedatangan orang Portugis, seperti yang beberapa waktu menyesak ke kepala saya mengenai kelompok teater yang gandrung pada absurdisme, bersimpongan ketika mata saya memelototi panggung.
Menonton pertunjukan dengan kepala penuh cerita tentu saja menjengkelkan. Mestinya saya kosongkan kepala dan menikmati apa saja yang berlangsung di panggung. Apalagi, garapan sutradara Yudi Ahmad Tajudin memang mengasyikkan mata yang melihat, penuh impresi, atau bahkan hanya tumpukan impresi yang dipepatkan dalam ''kanvas panggung'' besar.
Peristiwa-peristiwa teater yang dibangun dalam ''Waktu Batu #3'', juga pada ''Waktu Batu #1:Kisah-kisah yang Bertemu di Ruang Tunggu'', dan ''Waktu Batu #2: Ritus Seratus Kecemasan dan Wajah Siapa yang Terbelah'' hampir selalu berupa potongan peristiwa yang bertumpang-tindih. Mitologi Watugunung sebagai titik berangkat eksplorasi menyeret sekian cerita lain tentang Murwakala, Sudamala, kejatuhan Majapahit, hingga pada persoalan kekinian seperti konflik nusantara, kegamangan generasi sekarang menghadapi zaman, dan banyak lagi.
Coba bayangkan, bagaimana tidak bertumpang tindihnya cerita ketika kita disuguhi kisah incest Watugunung-Shinta, pemerkosaan Siwa pada Uma yang berbuah Kala si pemakan manusia, tetapi berserantaan dengan itu kita disuguhi pula dunia gemerlap pub, fashion, generasi gaul metropolis hingga sosok-sosok dalam impian futuristis? Konsepsi megenai waktu atau kala, atau apapun kalian menyebutnya diperas Teater Garasi di satu panggung dan kita terduduk menontonnya untuk disadarkan bahwa tak ada batasan pada waktu. Dulu, kini, dan esok hanyalah peristiwa yang bertumpang-tindih. Ikatan-ikatannya bisa sangat blur di dalam diri kita.
Dan di situlah kita terjebak dalam absurditas. Dan filsafat Absurdisme selalu berkenaan dengan keganjilan (incongruity) manusia dalam lingkungan eksistensial mereka. Dan itu bisa bermakna sebagai sebuah petaka. Maka dengarlah ucapan Kala yang dikutuk Siwa menjadi pemangsa manusia seperti dalam lakon ''waktu Batu'' itu: ''Aku diciptakan tidak sengaja. Aku adalah kecelakaan dan celakah dirimu karena mengenalku. Aku adalah dentuman besar dilubang kosmos dan setelahnya.''
Ahoi! Memang berat teater absurd seperti yang disajikan Teater Garasi seberat menyimak teks-teks yang dimainkan di panggung. Ia memang kelompok yang disebut sebagai grup teater absurd sejak mereka terpikat pada tokoh dramawan absurd Samuel Beckett lewat En Attendant Godot dan Endgame. Dalam filsafat absurdisme, manusia hanyalah sosok mengenaskan, lucu tapi getir, dan hubungan di antara mereka hanyalah miskomunikasi. Pada tataran itu, peristiwa bertumpang-tindih, monolog, impresi-impresi yang dibangun Teater Garasi seola-olah menemu pembenaran konsepsi filosifisnya.
Bagi saya, itu sisi paling menarik dalam menikmati sajian ''Waktu Batu''. Bagaimana lakon yang terberati beban filosofis, dengan pendekatan teater absurd dikemas dengan hilir-mudik impresi yang memuaskan mata. Sebagai penonton, saya seperti disuguhi potongan pita seluloid dari banyak film yang direkat lagi dan diputar pada layar lebar. Saya sepakat pada komentar cerpenis dan pemerhati seni pertunjukan Triyanto Triwikromo, bahwa ia menonton ''Waktu Batu'' seperti menyimak pameran seni rupa yang diberi teks, seperti mozaika yang indah, nukilan klip musik, atau bahkan seperti menyaksikan para model bergaya di catwalk memamerkan karya perancang busana.
Kalau tidak semacam itu, bagaimana anak-anak SMA di Jepara yang menonton, yang kata Panitia adalah anak-anak yang baru kesengsem teater bisa menonton sepenuh lakon 1,5 jam, terpaku di tempat duduk mereka di balkon? Dan begitu lakon selesai, mereka riuh bertempik-sorak. Ketika itu, saya membayangkan sebuah pertunjukan teater yang menggembirakan seperti kegembiraan mereka menyoraki adegan pria-wanita berakrobat mendedah percintaan di panggung, atau menyoraki manekin yang dipasang di para-para panggung.
Maka, wajar sajian Teater Garasi itu pernah disebut ''gue banget'' atau ''kita banget''. Penonton dan pemain seperti memiliki dirinya sendiri di situ. Paling tidak impresi-impresi peristiwa yang dipanggungkan adalah impresi-impresi personal: suasana stasiun, salon kecantikan, ruang tamu yang soliter, seperti ditunjukkan pada beberapa adegan ''Waktu Batu #3''.  


DAN saya duduk bersama mereka.Tapi tak seperti mereka, saya hanya punya sedikit kegembiraan oleh impresi-impresi yang tersaji dipanggung. Sial sekali memang. Kepala saya tak bisa nihil. Seperti kecamuk yang menuntut sebuah permainan teaterikal yang sempurna. Saya menginginkan aktor-aktor yang ekspresif, yang mengucap dialog dengan intensitas artikulasi. Saya butuh suasana dramatik, bukan potongan peristiwa seimpresif apapun. Sebab, Yudi sang sutradara, juga Teater garasi dibentuk tahun 1993 dengan visi bahwa peristiwa teater mesti dramatik yang membetot emosi, meneror, memberi pencerahan, menerbitkan sensasi, membangkitkan kesadaran sosial-politik, dan banyak lagi.
Tapi seusai menontonnya, saya tahu bahwa kebutuhan akan suasana dramatik itu ternyata
 sudah saya peroleh. Kecamuk di benak, ketika dan setelah menonton ''Waktu Batu A#3: Deus ex Machina dan Perasaan-perasaanku Padamu'' yang lahir dari potongan peristiwa teater itu adalah bukti bahwa emosi saya terbetot, terteror, tercerahkan, etcetera.
Apalagi berhadapan dengan tema ''waktu'', lalu saya jadi teringat Eisntein dan Alan Lightman. Nama terakhir itu pernah begitu jenius menafsir teori kaku Relativitas Einstein menjadi sebuah novel yang melodius, penuh tonalitas diksi, dan kaya deskripsi puitis. Judulnya Einstein's Dreams atau Mimpi-mimpi Einstein.
Lihat satu bab bertajuk ''15 Mei 1905''. Lightman menulis dengan provokatif: ''Bayangkan dunia tanpa waktu. Hanya bayang-bayang...''
Ya, hanya bayang-bayang. Hanya fragmen-fragmen lepas. Hanya impresi-impresi tanpa makna: ada seorang lelaki yang duduk termenung memegangi potret seorang gadis; ada seekor kucing mengincar kumbang di jendela; ada butir air di jendela; ada tali tergulung.
Ah, impresi tanpa makna. Butuh seorang penyair untuk memaknakannya. Tapi bisa apa dia tanpa adanya waktu. Dan dalam telikungan waktu itu, impresi-impresi haruslah dimaknakan. Dan itulah yang dilakukan Teater Garasi: berusaha memaknakan impresi yang dibangunnya sendiri di panggung teater. Ia membuatnya jadi puisi indah lewat tim penulis lakonnya Andri Nur Latif, Gunawan Maryanto, dan Ugoran Prasad. Puisi tentang waktu yang mereka garap dari proses sekian tahun.
Dan kita yang menonton eksplorasi lakonnya hanya termehek-mehek di kursi ruang pertunjukan. Ya, untuk sebuah konsepsi yang sefilosofis ''waktu'' dan sekaku Teori Relativitas, kita bisa menikmatinya dengan penuh gembira dan menggapai-gapai keindahannya. Alan Lightman dan Teater Garasi telah memberikannya. Khusus Teater Garasi, ia menawarkan kisah absurditas yang rumit tapi dan kita tak perlu mengernyitkan kening.(*)

Teks dan Foto : Saroni Asikin
Suara Merdeka, 26 Desember 2004

 

]]> <![CDATA[Découvrez le Théatre autrement avec Theater of Magic]]> http://fredheas.wordpress.com/?p=927 Sat, 30 Aug 2008 08:01:38 +0000 fredheas http://fredheas.wordpress.com/?p=927 Je vous invite ce matin à visionner une petite vidéo d'animation au design époustouflant avec Theater of Magic...

Un régale pour les yeux et pour l'esthétisme!

Bon visionnage!

]]> <![CDATA[Puttin' in New Works]]> http://mimisdeprived.wordpress.com/?p=139 Fri, 29 Aug 2008 20:17:17 +0000 Gabriel San Blogman http://mimisdeprived.wordpress.com/?p=139

The queens of Breath of Fire Latina Theater Ensemble are at it again! When places like South Coast Repertory and the Center Theatre Group no longer offer Latino playwright projects, Breath of Fire is staking its own claim by filling the void. For the first time, this weekend the company will be offering its own new Latino Playwrights Festival highlighting the talent across the nation! The Orange County Weekly did a fine profile of Breath of Fire and previewed what theater peeps can expect when they go to see the productions at their space located at 310 W 5th St in Santa Ana. But first check out the OC Weekly feature:

http://www.ocweekly.com/2008-08-28/culture/stolen-babies-ancient-greeks-chicken-sacrifices/

]]> <![CDATA[On Localism]]> http://ecotheater.wordpress.com/?p=215 Fri, 29 Aug 2008 18:11:11 +0000 lawler http://ecotheater.wordpress.com/?p=215 I had a suscpision that my quoted conversation with my friend Lindsay Jones might cause a bit of a ruckus among this strange online theater community that we have -- Lindsay thought so too.

While Scott Walters and friends quibble about (the idea of the) generalist versus (the idea of the) specialist*, I'd like to make sure that the gist of my original post comes through loud and clear: maintaining the current paradigm of the nationally (or internationally) itinerate theater artist is NOT sustainable. And although I used one at the end of the sentence, I'll spell it out too: Period.

I certainly don't want to discount Scott's point. It is, as I've noted before, a solid one that I think my own life in the theater bears out. But at the same time, I think it is fruitless to try to dissuade an artist of any kind from focusing on what they have found to be their core talent -- for that matter, the thing, the act, that they believe sustains them as a creative person. Can we even attempt to rationalize an artist's impulses? I don't think so, but perhaps we can convince some of them -- most? -- to ply their trades locally, within the region that they want to live, rather than prolonging the notion that they must travel across the country (and the world) to make ends meet.

The thing is, I still believe that keeping things local is more important than dictating how a theater, or a gathering of artists, divides labor. Let them do so as they do now, with one crucial exception: use local talent.

* Original post on Theatre Ideas

]]> <![CDATA[The Theater at Monmouth]]> http://hilarynangle.wordpress.com/?p=223 Fri, 29 Aug 2008 14:47:02 +0000 Hilary Nangle http://hilarynangle.wordpress.com/?p=223 If you're in the vicinity of Fast Eddie's (see previous post), don't miss The Theater at Monmouth, a.k.a. the Shakespearean theater of Maine. It's a double treat.

This classic, professional theater stages five productions in repertory each summer, with at least two being works by the bard. It also stages a spring children’s production and a fall Gilbert and Sullivan production; this year that's The Mikado.

What makes it all the more special is the building. One simply doesn't expect to stumble upon an architectural gem like Cumston Hall in a rural community like Monmouth. Designed in 1899 by multi-talented local artist Harry Hayman Cochrane and completed in 1900, Cumston is asymmetrical work of art. It's adorned with more than 100 stained glass windows and dominated by a four-story Romanesque tower.

While the exterior is magnificent, the interior, also designed by Cochrane, is stunning. In the theater, allegorical figures representing tragedy, comedy, music and dance are painted in heavenly scenes on three panels on the vaulted ceiling. Like the surfaces of the arches and parapets, the ceiling is ornamented with plaster relief. In its center is an oculus. Truly, it's spectacular.

Worth cruising over from Fast Eddie's to see; even better, plan to attend The Mikado.

]]> <![CDATA[THE MASK I]]> http://4artonly.wordpress.com/?p=204 Fri, 29 Aug 2008 00:57:45 +0000 sani http://4artonly.wordpress.com/?p=204 The Mask 1[/caption] ]]> <![CDATA[Test Post]]> http://habrew.wordpress.com/?p=3 Thu, 28 Aug 2008 21:06:19 +0000 habrew http://habrew.wordpress.com/?p=3

Hello there!

]]> <![CDATA[Cool Stuff at The Chocolate Factory]]> http://culturebot.wordpress.com/?p=1563 Thu, 28 Aug 2008 20:08:55 +0000 Andy http://culturebot.wordpress.com/?p=1563 The World Premiere of 1965UU by Mac Wellman, starring Paul Lazar, directed by Stephen Mellor
September 11 - October 4, Thurs-Sat @ 8pm $15

More than two years in development, 1965UU is a solo performance written by Mac Wellman (winner of numerous Obie awards, recent plays include Bitter Bierce at PS122, Jennie Richee with Ridge Theater, and Antigone with Big Dance Theater) adapted from his own group of short stories about the imaginary histories of real world asteroids (Wellman obtained a list of all the named little worlds). 1965UU was written expressly for performer Paul Lazar (of Big Dance Theater) and director Stephen Mellor (frequent Mac Wellman collaborator, received his first Obie Award in 1990 for his performance of Wellman's Terminal Hip, and his 2nd in 2003 for Wellman's Bitter Bierce). Additional performances by Heather Christian, Ed Jewett, Daniel Manley, and Kate Marks. Set and Lighting Design by Kyle Chepulis. Sound by John Kilgore. Stage Management by Julie Rossman.

The Chocolate Factory
5-49 49th Avenue
L.I.C., NY 11101
(718) 482-7069

www.chocolatefactorytheater.org
]]> <![CDATA[How To Make A Living In Theatre]]> http://timbauer.wordpress.com/?p=414 Thu, 28 Aug 2008 17:27:02 +0000 Tim Bauer http://timbauer.wordpress.com/?p=414 First, get your real estate license.

From an article on the Extra Criticum blog:

Here for your amusement, is a random list of some line-items culled from a recent look at some Form 990s, the public tax returns filed by non-profit theatres all across the country....

$210,009.00        Annual salary for Clerk of the Board of Directors

$146,500.00        Fee to a "Philanthropic" Consultant

$99,889.00          Fee to a Real Estate Consultant

$63,400.00          Fee to a Management Consultant

$135,080.00        Feasibility Study for Endowment Campaign

]]> <![CDATA[Community Theater Presents]]> http://madmargaret.wordpress.com/?p=793 Thu, 28 Aug 2008 15:24:55 +0000 madmargaret http://madmargaret.wordpress.com/?p=793 Tonight's audition for The Guffman Project looms, and strangely, while I'm not the least bit nervous about the audition part itself (just round table readings from the script, easy peasy), I'm surprisingly anxious about who I'm going to see.

From what I understand, half the cast of our last show have been invited (even those who HWSNBN mocks because they can't act, which baffles me), and since all of them haven't seen me since last year, I expect there will be a lot of chatter about my supersonic weight gain. Fortunately, I've prepared myself to deal with that.

More challenging for me will be the matter of dealing with HWSNBN who after mysteriously going silent and dodging my phone calls for over a week, is setting me up to explode with frustration on sight. I can't be angry. I can't be upset. I can't feel slighted, or it will show all over me.

I suspect HWSNBN's recent lack of contact is some narcissistic strategy on his part to force me into a public explosion of rage—just so he can make himself look saintly by comparison in front of potential cast members. I plan on staying cool as a cucumber no matter what he throws at me, so if he's trying to goad me into a tantrum, he's not going to get one. That will be MY victory, even if I don't get a part (and if I don't, screw them!).

So, tonight is the big night! I find out it if it's actually possible for me to hold my temper when I'm really, really furious. I find comfort in knowing that if I can get past that first, uncomfortable 30 seconds, it should be an entertaining ride full of strange and colorful local characters including....

...the 60-year old prima donna, a purported former professional who now only does community theater...

...the 15-year old, pretty, braces-wearing wannabe ingenue who's as wooden as a plank...

... Joe, the nervous-breakdown-having pot smoker [slash] supposed 'producer' of the troupe and his fellow pothead "actors" who should provide some seriously way out readings...

...a 70-year old former jazz singer who owns the building that we're auditioning in who is reportedly insisting on being 'involved' somehow...

... the 17-year old delinquent blonde boy who insists he's straight, but still comes off pretty gay...

... the 45-year old demanding African American former model who is Satan Incarnate and impossible to work with...

... and then there's me, talented but Triple-F: forty, fat, and fucked up.

Now, c'mon: doesn't that sound like a recipe for the perfect bad community theater production? This could be really funny (or really excruciating).

Either way, I'll report the scoop tomorrow. Let's hope it's more laughter than tears!

UPDATE: Guess who just called? HWSNBN called to check in and make sure I was going tonight. He tells me that more than 20 "invited" people will be there tonight—all the usual suspects and some he doesn't know (though he refused to name names)—all vying for a measly 8 parts—which means I'm SO not getting a role. He's going to cast people he wants to suck up to. But that's okay—and I'm going to make sure it's okay by not getting tearful or upset even though I'm having raging case of PMS right now. Even if I don't get cast, I'm going to earn the respect of everyone in the room by being the consummate professional. That's my story, and I'm sticking to it. I'm also getting no small amount of smug satisfaction from the fact that this acting troupe is starting to get a beginning taste of what I went through last year. HWSNBN confessed that not only has he been out of contact with everyone he invited to audition, he has NOTHING prepared for tonight to direct people with. Nothing. Nada. Squat. He's gonna show up at auditions and wing it. They're gonna get screwed just like I did. Fun!

]]> <![CDATA[What's With Sidetrack Films?]]> http://danieljanoff.wordpress.com/?p=50 Thu, 28 Aug 2008 15:08:47 +0000 daniel janoff http://danieljanoff.wordpress.com/?p=50

Folks have seen our poster and asked me how/why the play is being produced "in association with Sidetrack Films." It's pretty simple. 

Sidetrack is a film production company in New York, where I live. The company was founded by Ravi Anne, who's taken an interest in the play since he first read it. Ravi and sidetrack are financing the Chicago run of the play.

I've known the folks at Sidetrack for some time and can say that they're clever fellows who can by and large hold their liquor quite well. They've got an excellent documentary out right now called Beatiful Losers. Click the image to learn more or visit the sidetrack site.

]]> <![CDATA[Stops on The Bronx Culture Trolley!]]> http://chiztina.wordpress.com/?p=515 Thu, 28 Aug 2008 15:07:36 +0000 chiztina http://chiztina.wordpress.com/?p=515

Pregones Theater

Pregones Theater

SHOUT TO THEATER IN THE BRONX!!!

Pregones Theater!!!

YAY!!

In their own Words:

LA MISION:
Pregones Theater is a Bronx-based ensemble whose mission is (1) to create and perform original musical theater and plays rooted in Puerto Rican/Latino cultures, and (2) to present other performing artists who share our twin commitment to the arts and civic enrichment.

LA LABOR:
We are widely recognized as a leading Latino arts producing and presenting organization. In the early 1980s, we were among only a handful of professional artists creating arts programs for low and moderate income Bronx residents. We were in the vanguard of a renovation that is still underway. With the opening of our new 130-seat theater in November 2005, we are still at the forefront of Latino cultural activity. The new Pregones Theater on Walton Avenue brings added excitement and cultural dollars to the burgeoning South Bronx Cultural Corridor.

We are home to an active network of Latino actors, musicians, writers, directors, dancers and designers. Working as an ensemble, this group of artists has since 1979 produced more than 50 new plays and presented twice as many visiting companies. We are known for mining connections between theater and popular culture, for creating plays with dynamic visual and rhythmic character, and for developing lasting forms of audience participation among the least solvent communities in The Bronx.

Our award-winning repertory makes use of literature, music, dance, and other creative expressions by migrants of Spanish, Indigenous, and Afro Caribbean background. Our productions are developed and performed in both Spanish and English. The use of dual-language titles and bilingual printed matter ensures the widest possible reach.

So AWESOME!!!   The Bronx is full of such talented artists!!

There is NO TROLLEY IN SEPTEMBER :O(

But will be back up & RunningOctober 1st 2008!!!

You ROCK!!!

ShouT Out to Wisdom!!!

"Sing to the LORD a new song,

because he has done miracles.  By his right hand & holy arm he has won the victory."

Psalm 98:1

]]> <![CDATA[SAMVAAD]]> http://rishta.wordpress.com/?p=142 Thu, 28 Aug 2008 14:47:57 +0000 rishta http://rishta.wordpress.com/?p=142 Dear Friend(s)

Mashaal brings to you Samvaad , a play reading. Samvaad (meaning Dialogue) is a small effort to bring more plays to you through the age-old medium of Reading. Play Reading involves reading a play out loud without enacting it.

Please feel free to call us or mail us for queries.

Plays          : 'Kaali Billi' and 'Khilji ka Daant'

Language       : Hindi
Date & Time    : 4:30 pm, Sunday, Aug 31, 2008

Location       : CFD (Centre for Film and Drama)
Duration       : 60 minutes
Entry          : Free
 
The Reading will start at 4:40 sharp, after a brief introduction to the plays and playwrights. Discussions about the plays will follow after the reading.
SAMVAAD
Visit Us     : www.mashaal.co.in
Write To Us  : mailmashaal@gmail.com
Talk To Us   : +91-9739-803-104

]]> <![CDATA[Hope for Children Annual Performance]]> http://idaimages.wordpress.com/?p=601 Thu, 28 Aug 2008 13:06:41 +0000 Ida http://idaimages.wordpress.com/?p=601 On July 26th, Hope for Children hosted an annual performance where the youth celebrate their accomplishments through that year with musical acts, dance, and theater performances.  Some 200 kids piled into the one-room youth center for the the event.  Administrators and foreign visitors were also in attendance.  The content of the theater pieces was intense and well rehearsed.  Almost everything was in Amharic, so I didn't understand much of the dialogue.  The crowd went from hysteria laughter to outpouring of tears and back.  Indeed the performance was so intense and captivating that I often forgot that I had my camera in hand to capture it.  I sat on the floor with some of the younger children and watched them grip each other with open mouths as they became emotionally involved in the stories of illness, death, betrayal, and mourning.

]]> <![CDATA[Philly Fringe with BMC Alums]]> http://bmccda.wordpress.com/?p=50 Thu, 28 Aug 2008 12:21:58 +0000 Paige Walker http://bmccda.wordpress.com/?p=50 Adaobi Kanu & Lucy Edwards (both recent graduates in the class of '08) will be performing in the Philadelphia Fringe Festival Sunday, August 31, (6pm &8pm), Friday, September 12, (7pm & 9pm), and Sunday, September 14th, (5pm & 8pm). All performances will be at the First Unitarian Church of Philadelphia (2125 Chestnut Street).

The show is entitled Together We Rise and this piece explores domestic violence from the collected narratives of things both witnessed and experienced. Five women will use dance to tell stories they have kept silent for so many years, speaking out to their experience while bringing hope and healing to others.

This is a show made by women for women, and the people who love them. They'll guide you through their world and together we will create a new beginning.

Tickets are available at http://www.phillyfringe.com. Ushers are needed, so please let Paige know if you are interested in potentially volunteering to usher for Adaobi and Lucy!

]]> <![CDATA[Happy Birthday, Goethe!]]> http://nordender.wordpress.com/?p=12 Thu, 28 Aug 2008 12:07:24 +0000 sfpeschke http://nordender.wordpress.com/?p=12 Da sind sie, die Goethe Festivalwochen. Mit Faust, mal wieder - endlich! Schon tausendmal berührt, 100 mal gesehen, 80 mal geflucht, 20 mal geliebt. Auch wenn dieses ekstatische "Das ist mal was Anderes" da nicht mehr so richtig hochkommt, ich freu mich mal wieder so richtig drauf; jetzt auf die freie Interpretation der Rumänen:

Von der Schaupielhaus-Website:
"Im Rahmen des Programms Sibiu – Europäische Kulturhauptstadt 2007 hat Silviu Purcarete eine interaktive Aufführung erarbeitet, die Goethes »Faust« frei interpretiert. In Sibiu (Hermannstadt) wurden in einer Fabrik mehrere Spielflächen installiert: Traversen, Metallwagen, Waggonschienen, Ketten, Seilwinden, Innenkräne. Das Bockenheimer Depot wird nun als kongenialer Aufführungsort für diese einzigartige Aufführung dienen, bei der der Text Goethes Inspirationsquelle für eine Theaterkomposition ist, in der das Wort nicht unbedingt den Vorrang hat."

Fluch oder Liebesbezeugung folgt dann am Freitag, nach einem hoffentlich tollen Abend.. 

 

]]> <![CDATA[Het schielijke overlijden van Kajton Cie]]> http://ronnydeschepper.wordpress.com/?p=1396 Thu, 28 Aug 2008 10:41:12 +0000 Ronny De Schepper http://ronnydeschepper.wordpress.com/?p=1396 Van 16 tot 28 september vindt in de Minardschouwburg weer het Festival van het Amateurtheater plaats. De inzet is de "Gentse Mokke"-trofee voor de beste productie van het jaar. De geselecteerde theaters zijn Klokke met "Bloed en Liefde" van Godfried Bomans, het Multatulitheater met "De Naam", De WAANzin met "Wachtend op Godot" van Samuel Beckett, La Barraca met "Seks in Sakhalinsk", De Leiezonen met "Winter onder de tafel" en Krakeel met "Eclipsed". Over de meeste van die theaters kun je hier wel iets vinden, maar wie er helaas niet meer bij is, dat is Kajton Cie van Jonathan Scheerlinck.

De tijd vliegt. Waar is dat cliché beter op zijn plaats als bij de vaststelling dat een studententheater het vijf jaar volhoudt? Vijf jaar hielden Jonathan Scheerlinck en Joachim Robbrecht Kajton Cie overeind, een theatermakend collectief dat rakelings langs de Gentse Universiteit scheerde en waarin vooral generaties Germanisten de revue passeerden. Na bekroningen op het eerste Amateurfestival van de Stad Gent en enkele uitnodigingen uit het buitenland (Polen, Oostenrijk) werd het stilaan tijd om de verwachtingen bij te stellen. Met de "wereldcreatie" van "The fin the vie revisiting recollections nevermore" werd een periode afgesloten en tevens de deur op een kier gezet voor ambitieuzer werk...
Met hun versie van "Ritter Dene Voss" konden ze me tijdelijk bekeren van mijn afkeer voor Thomas Bernhard (romans over boeken schrijven, films over het draaien van films, toneel over toneel, de incestueuze neigingen van wat men het postmodernisme is gaan noemen, hebben mij nooit echt goed gelegen - ik heb trouwens de indruk dat alleen theatermakers zot van hem zijn, omdat hij het enkel over henzelf heeft), maar nu ze bij de herneming in het Minnemeerstheater er "Einfach Kompliziert" aan toevoegen, worden alle truukjes van Bernhard opnieuw duidelijk en is de afkeer er weer. Het ligt nochtans niet aan regisseur Jonathan Scheerlinck ("als ik maar elk jaar mijn Thomas Bernhard kan doen") of aan hoofdpersonage Joachim Robbrecht. Zij slagen er grotendeels in als prille twintigers een stokoude acteur geloofwaardig op de scène te zetten. De show wordt echter gestolen door Nele Samyn in een bijrolletje als de negenjarige Katharina. Zo schattig dat je zou gaan vinden dat die ouwe knar met zijn fikken van haar moet blijven (al zijn ze wellicht even oud).
Over de NTG-periode die voorafging aan de huidige (dat is dus eigenlijk die onder het bewind van Hugo Van den Berghe, maar de meesten zullen het zich herinneren als de periode toen Wim Van Gansbeke dramaturg was) bestaat er een tegenstrijdige opvatting, waarover nooit een eensluidende opinie zal kunnen worden gevormd. Het betreft namelijk de opvoering van enkele zogenaamde faecaliëndrama's van de Duitser Werner Schwab. Sommigen vinden namelijk dat deze de "val" van de directie hebben betekend, anderen zullen dan weer zeggen dat dit juist het beste was wat door het gezelschap werd gebracht.
Ikzelf heb nooit onder stoelen of banken gestoken dat ik tot de eerste categorie behoor. Misschien is het niet "artistiek correct", maar ik ben blij dat ik mijn anale fase destijds in mijn luiers heb achtergelaten. Want nog eenmaal om het nooit meer af te leren: je moet die term "faecaliëndrama's" heel letterlijk opvatten. Ze gaan dus over stront, shit, Scheisse en merde, in diverse toonaarden.
Sedert de VTM-reeks "Studentenjaren" verbaast het me niet langer dat men ook aan de universiteit nog geobsedeerd kan zijn door uitwerpselen. Daarom is het niet echt een verrassing dat studententheater Kajton in januari 2001 uitpakte met "Volksvernietiging of mijn lever is zinloos". De titel is een vondst van regisseur Joachim Robbrecht, ongetwijfeld geïnspireerd door het feit dat auteur Schwab zich op oudejaarsavond van 1993 op 35-jarige leeftijd heeft doodgedronken. Ze spreken dan ook terecht van "een spetterende voorstelling" want dat effect heeft een overdosis drank inderdaad op de faecaliën. Woensdagnamiddag is er ook een voorstelling om 15 uur. Zeker bedoeld voor kinderen. Die zijn immers verzot op moppen over pies en poep.
Terwijl Joachim Robbrecht reeds vaker eigen werk op de planken heeft gezet, is het voor Jonathan Scheerlinck de eerste keer dat hij deze sprong waagt. Een ander verschil is dat Scheerlinck niet zelf op de scène zal staan. Maar is het niet wat voorbarig om als eerste stuk al meteen uit te pakken met een terugblik op het leven? Of is de hoofdfiguur dan toch zo slecht dat er niets van de auteur insteekt?
"Toch wel. Want het is ook een stuk over spijt. Meer zelfs: het is een soort bezwering met woorden opdat het nooit zo ver zal komen."
Als ik het op die basis "religieus belijdenistheater" noem, een theatrale versie van de biecht, zijn de actrices het daarmee roerend eens, maar van die terminologie schrikt Jonathan toch enigszins terug: "Ik zou eerder zeggen dat 'mannen op de rand van een zenuwinzinking' nooit ver weg zijn."
Na bekroningen op het eerste Amateurfestival van de Stad Gent en enkele uitnodigingen uit het buitenland (Polen, Oostenrijk), is het voor Jonathan Scheerlinck de eerste keer dat hij met een eigen tekst uitpakt. Daarvoor doet hij een beroep op drie mooie en uiteraard jonge actrices: Hanne Hendrickx, Nele Samyn en Ilona Meuleman.
Maar de centrale figuur is David Van Laethem, want het stuk gaat "over de aftakeling van een man die zich schandelijk gedraagt en die op het einde van zijn leven alles overziet, en ziet dat het slecht was," aldus de auteur. "De titel betekent dan ook zoiets als 'op het einde van mijn leven bezoek ik mijn herinneringen en daarna nooit meer'. Maar in het Nederlands klinkt dat zo goed niet. En bovendien, waarom zou Jan Fabre het alleenrecht moeten hebben op lange titels?"
Emiel, het hoofdpersonage, is inderdaad een beest van een vent. Hij vrijt met Ellie (Nele Samyn), maar aangezien hij Maria (Ilona Meuleman) op een dronken moment bezwangerd heeft, trouwt hij met deze laatste. Toch behandelt hij beiden even slecht. Zodanig zelfs dat Maria haar kind verliest. Op dat moment wordt ze opgevangen door Vera (Hanne Hendrickx) met wie ze een verhouding begint.
Waarom heeft hij dat lesbische element erin gebracht? Om aan te tonen dat liefde tussen twee vrouwen puurder is dan die tussen een man en een vrouw? "Zeker in dit geval," antwoordt de auteur zonder te willen veralgemenen.
De vier acteurs spelen naast elkaar frontaal naar het publiek toe, een techniek die ook bij "Vaneigens" wordt gebruikt. "Als huldeblijk hebben we zelfs een sketch eruit letterlijk overgenomen. Want het stuk is niet zo zwaar op de hand als uit deze samenvatting zou blijken. Er is zeker plaats voor humor en ook de muziek speelt een belangrijke rol. En dat is dan zowel Lou Reed als Peter Maffay."

Ronny De Schepper

]]> <![CDATA[Er is natuurlijk ook nog het Multatuliteater...]]> http://ronnydeschepper.wordpress.com/?p=1393 Thu, 28 Aug 2008 10:29:11 +0000 Ronny De Schepper http://ronnydeschepper.wordpress.com/?p=1393 Van 16 tot 28 september vindt in de Minardschouwburg weer het Festival van het Amateurtheater plaats. De inzet is de "Gentse Mokke"-trofee voor de beste productie van het jaar. De geselecteerde theaters zijn Klokke met "Bloed en Liefde" van Godfried Bomans, het Multatulitheater met "De Naam", De WAANzin met "Wachtend op Godot" van Samuel Beckett, La Barraca met "Seks in Sakhalinsk", De Leiezonen met "Winter onder de tafel" en Krakeel met "Eclipsed". Over de meeste van die theaters kun je hier wel iets vinden, maar mijn geschiedenis van het Multatuliteater ben ik kwijt. Daarom moeten zij het stellen met een interview met één van hun trouwste medewerkers, Eddie Dewit...

Na 20 seizoenen en 25 producties zette het Multatuliteater Eddie Dewit in de bloemetjes in de Cultuurkapel Sint-Vincent, waar het stuk "Het Belang van Ernst" van Oscar Wilde in première ging. Het was het 26ste stuk van dit amateurgezelschap waaraan Dewit zijn medewerking verleende, maar het was wel zijn allereerste regie sedert de afgelopen twintig jaar. Dat verdient een bloemetje, vond men bij Multatuli en ikzelf ging eens met Eddie praten voor Het Laatste Nieuws.
"Het is het 27ste," verbetert Eddie Dewit het optelsommetje dat men bij Multatuli heeft gemaakt. "Het is het 27ste stuk, waarbij ik betrokken ben, want rond 1981 zong ik live achter de scène enkele Chileense liederen tijdens het stuk 'De langste nacht'. Maar dat vergeet men meestal mee te tellen."
Nochtans is die productie erg belangrijk als scharnier voor de twee artistieke belangstellingsvelden van Eddie Dewit. Hier in Gent kennen de meesten hem als toneelacteur, maar in zijn geboortestreek in Vlaams-Brabant is hij eerder bekend als kleinkunstzanger van het eerste uur. "Mijn eerste optreden was in Hautem, nabij Vilvoorde, waar ik werd ontdekt door de vader van de Vlaamse kleinkunst, KoR van der Goten. In 1968 trad ik op in Grimbergen, samen met o.a. Zjef Vanuytsel en Lamp, Lazarus en Kris, die dus ook naam gemaakt hebben in dat wereldje, wat eigenlijk wel een beetje vreemd is, want als je de recensies van die avond erop naleest, heeft men het in de pers vooral over mij."
Geboren in Breendonk, heeft Eddie Dewit lessen gevolgd aan het Sint-Thomasinstituut in Brussel. En sedert dertig jaar geeft hij nu reeds Nederlands in de Middenschool in Asse. Toen hijzelf reeds halfweg de dertig was, ontmoette hij ergotherapeute Magda Franck uit Laarne. Ze huwden en als "compromis" gingen ze in het Gentse wonen. Eerst in Gent zelf, daarna - toen de kinderen Karen (20), Hannes (18) en Kirsten (15) eraan kwamen - in Merelbeke, waar hij een huis heeft laten bouwen in de Sint-Jozefstraat. Noch vrouw Magda, noch de kinderen treden in de artistieke voetsporen van vader. "Ze hebben nochtans muziekschool gevolgd, maar ze hebben de 'feeling' niet," zegt hij in het typische sixties-jargon. Maar het was in die tijd ook niet allemaal rozengeur en maneschijn.
"Alleen de strafsten overleefden," geeft Eddie eerlijk toe. "Wie durfde in die tijd alles op alles zetten? Als ik het nu nog eens zou kunnen overdoen, dan zou ik een degelijke instrumentale opleiding volgen en het erop wagen, maar het waren andere tijden toen. Nietwaar?" vraagt de ene vijftiger aan de andere.
"Niet dat ik niet graag heb lesgegeven. Ik geef zelfs nog altijd graag les, maar..." En hij droomt even weg.
Toch is het zijn zangtalent dat hem bij Multatuli heeft gebracht. "Ik volgde toen Spaanse les bij Willem Van Impe, de legendarische leraar uit het Gentse. Elk jaar tijdens de Paasvakantie organiseerde hij voor zijn leerlingen een reis naar Andalusië. Ik speelde en zong daar dan bij het kampvuur en zo werd ik opgemerkt door Josiane Rimbaut, de echtgenote van provinciegouverneur Herman Balthazar, die op dat moment trouwens als voorzitter nog altijd nauw betrokken was bij 'de Multa'. Spelen deed hij niet meer, maar daarvóór had hij het wel tweemaal gedaan. Ook burgemeester Frank Beke heeft trouwens nog bij ons gespeeld. En de nieuwe schepen Karen Temmerman. En Jan Moors. En natuurlijk Nic Balthazar."
Ja, wie een geschiedenis van de Multa schrijft, schrijft een geschiedenis van de SP.
"In zekere zin hoor," relativeert Eddie Dewit. "Ikzelf ben geen SP'er. De meesten komen trouwens uit het vrij onderwijs. Maar ze zijn op een bepaald moment wel 'bekeerd'. Want het dient wel gezegd dat we bij Multatuli altijd 'stukken met inhoud' spelen. Vrijblijvende billenkletsers, da's niks voor ons."
"Alhoewel," onderbreekt hij zichzelf. "Het Belang van Ernst is wél een luchtige komedie. Al is en blijft het natuurlijk wel een stuk van Oscar Wilde. In een vertaling van Gerrit Komrij zal het vooral een opeenvolging zijn van spirituele vondsten. Maar het volgende stuk zal dan toch weer geëngageerd zijn, want het is van Vaclav Havel."
Hoe is dit er dan zo tussengekomen?
"Ik zou natuurlijk kunnen zeggen dat we hiermee de honderdste verjaardag van het overlijden van Wilde willen herdenken, maar om eerlijk te zijn is dat gewoon een gelukkig toeval. Nee, we zaten met een stuk waarvoor negen mensen waren aangezocht, waarvan een viertal nieuwelingen, terwijl de anderen pas aan hun tweede of derde stuk toe waren. Die wilden dus erg graag allemaal nog eens spelen. Toen de regisseur dan plotseling afhaakte, kwam iemand met dit stuk aandraven, dat ook juist negen personages telde. En ik werd aangeduid als regisseur."
Bedoel je dat je eigenlijk geen ambities hebt op dat vlak?
"Nù wel, nu ik die ervaring heb gehad. Maar dan wil ik wel degelijk zelf een stuk uitkiezen en er een eigen visie op uitwerken."
En het resultaat? "Iedereen kan sympathiseren met de tegenvallers van een vriend, maar het vraagt een erg mooi karakter om hetzelfde te doen met iemands successen." (Oscar Wilde)

]]> <![CDATA[Driemaal is scheepsrecht: geef Krakeel ook een Mokke!]]> http://ronnydeschepper.wordpress.com/?p=1390 Thu, 28 Aug 2008 10:18:20 +0000 Ronny De Schepper http://ronnydeschepper.wordpress.com/?p=1390 Van 16 tot 28 september vindt in de Minardschouwburg weer het Festival van het Amateurtheater plaats. De inzet is de "Gentse Mokke"-trofee voor de beste productie van het jaar. De geselecteerde theaters zijn Klokke met "Bloed en Liefde" van Godfried Bomans, het Multatulitheater met "De Naam", De WAANzin met "Wachtend op Godot" van Samuel Beckett, La Barraca met "Seks in Sakhalinsk", De Leiezonen met "Winter onder de tafel" en Krakeel met "Eclipsed". Over de meeste van die theaters kun je hier wel iets vinden, maar hieronder ga ik wat dieper in op Theater Krakeel.

Theater Krakeel ontstond in 1983 omdat een aantal mensen toneel wilden spelen na hun academie‑opleiding en omdat er een toneelzaaltje boven de Florakring in Gentbrugge vrij kwam. Boeiend en uitdagend met theater bezig willen zijn, liet jaar na jaar zijn sporen na.
Naast vier toneelproducties per seizoen, organiseert Krakeel ook podiumkunstenfestivals die twee maal per seizoen plaats vinden en die telkens vijf verschillende voorstellingen beslaan gaande van vrijdag tot en met zondagavond. Vanaf seizoen 2000‑2001 biedt Krakeel ook ruimte aan geïnteresseerden die er een opvoering willen brengen.
Het artistiek beleid van Theater Krakeel is niet vies om een klassieker of een publiekstrekker te brengen maar wil deze dan wel iets eigenzinnig zien, op de één of de andere manier. « Typisch Krakeel » hoort men vaak vanuit het publiek.
De beperkte scéne‑ruimte in Krakeel werd reeds ingekleurd met (een selectieve keuze): "Het ei" van Félicien Marceau, de openingsproductie in 1983, "Wrok om vroeger" van John Osborne, "De Worgengel", een creatie van Johan De Boose, toen nog een jonge Gentse theatermaker en "Striptease e.a verhalen” van Slawomir Mrozek, waarmee ze de eerste prijs behaalden op het eenakterfestival van K.N.T.V. Brussel.
Dan volgde "Mevrouw Gauguin" van Helen Cooper, een Belgische creatie. Helen Cooper kwam vanuit Londen kijken: "De regisseur en de spelers hebben feilloos en met perfecte timing de essentie van het stuk geraakt, zonder te verzanden in de overvloed van details in mijn origineel script," vertelde ze aan de krant.
"Pass the butler"van Eric Idle werd in een regie van Marc De Bodt gebracht in het Tolhuis tijdens de Gentse Feesten van 1991 (20/7 om precies te zijn). Het is een typisch Monty Python-product (in vertaling van Rudy Vandendaele, al heeft Geert Stadeus ook een vertaling gemaakt), dat niet met de nodige vaart werd gebracht, waardoor de pointes doorgaans de mist ingingen.
Met "De goede dokter"van Neil Simon behaalden ze de eerste prijs in het Tornooi der Lage Landen in Elsloo (NL) en 2e prijs in het Renaat Ravijtstornooi. Met "De Schmurz" van Boris Vian werden ze opgenomen in de eerste categorie in de provinciale klasseringswedstrijd, terwijl ze met "Rinoceros" van Eugène Ionesco alweer de eerste prijs in het Tornooi der Lage Landen in Elsloo wegkaapten. "Jacques en zijn meester" leverde dan weer een bijzondere tweede plaats op het Koninklijk Landjuweel in Mortsel in 1993.
Op 5 november 1993 zag ik in zaal Flora "De nacht der tribaden"van Per Olov Enquist in een regie van Paul Ooghe. Rik Lievens leverde als August Strindberg een voor een amateur toch wel merkwaardige prestatie (al kon men zich wel afvragen of hij het einde van de reeks zou halen, gezien het feit dat hij zich ook fysisch erg bleek op te winden, te oordelen aan zijn hoogrode kleur en de gespannen aders in zijn nek). Hij werd goed omringd door Annie Vermassen als zijn vrouw Siri en Marieke Stubbe als haar minnares Marie-Caroline David. Reginald Wietendaele was minder dan de anderen, maar aangezien hij een komplete sul moet uitbeelden, verhoogt dat juist een beetje de charme van de rol. Jean Vanden Thoren was met zijn kortstondige verschijning als fotograaf de typische kleurrijke, maar totaal overbodige inlassing van een amateurgezelschap dat zoveel mogelijk mensen aan bod wil laten komen. Het decor van bierkratten was een idee van Paul Ooghe zelf.
Daarna werd de monoloog "De Mythe" van Freek De Jonge dusdanig bewerkt dat de scène één grote waterplas vormde. Een voorbode van "De Storm" van W. Shakespeare, wat hen opnieuw een plaats in de eerste categorie in de provinciale klasseringswedstrijd opleverde.
Daarna volgde eerst "Who's afraid of Virginia Woolf" (in een regie van Geert Willems) en daarna "Huwelijksspel", allebei van Edward Albee. Dit laatste stuk werd in het Gents gespeeld en dat was voor Krakeel een primeur.
In 1997 startte Krakeel met een jongerenwerking. Het enthousiasme van deze groep resulteerde in een aantal voorstellingen: "Molière à la carte", "Gewoon water", "Boys‑time", "Romeo en Julia" en "Nachtschade".
Met "De vliegen"van Sartre in een regie van Marleen Vermeir veroverde Krakeel in 1998 het felbegeerde Koninklijk Landjuweel.
In februari 2000 zag ik Thea Deege als Colette aan het werk in Theater Krakeel. Hier had het Sabbattinitheater, waarvan zij de artistieke leiding heeft, nu onderdak gevonden na de breuk met het echtpaar Wim Verbanck-Solange Coppens dat het Burgcentrum verhuurde.
Wie amateurtheater nog altijd verwart met de zoveelste versie van "Slisse en Cesar" moest op het einde van het jaar 2000 zeker naar "Les Liaisons Dangereuses" bij Theater Krakeel gaan kijken. De meesten kennen dit stuk vooral uit de filmversie, maar velen hebben ook de opvoering in het NTG gezien of zelfs de gezongen versie in de Vlaamse Opera. Het is het zoveelste bewijs dat gedreven amateurs nauwelijks hoeven onder te doen voor professionelen. Meer zelfs, wat de uitspraak van het Nederlands betreft mogen alle beroepsgezelschappen - en ik zeg wel degelijk: àlle - eens hun licht komen opsteken bij dit theater uit Gentbrugge. Ik heb al zoveel keer "nie"en "goe" gehoord in toneelstukken die zogezegd in het Algemeen Nederlands worden gespeeld (dat betekent dus in een minderheid van de gevallen, want meestal kiezen professionelen radicaal voor een of ander dialect) dat het een verademing was onze taal eens behoorlijk te horen uitspreken. Akkoord, het feit dat het stuk zich in het verleden en in een adellijk milieu afspeelt, helpt voorkomen dat we met bordkartonnen karakters te maken hebben, maar toch.
Het werk van Christopher Hampton gaat uiteraard terug op de briefroman die Choderlos de Laclos in 1782 publiceerde, de periode dat de Franse aristocratie op haar decadente hoogtepunt was net voordat ze door de revolutie van 1789 ten val zou worden gebracht. Toch bezit de roman een tijdloze kwaliteit wegens z'n universele thema: het gaat over de fijnste subtiliteiten van de interpersoonlijke relaties of eerder over het stukmaken daarvan. Vriendschap en liefde; vertrouwen en begrip: dat alles tegenover verraad, haat en de wraak die de gekwetste gevoelens moet vergoeden, daar draait de ingenieuze plot van 'Liaisons' om. Universeel‑menselijke gegevens die alle generaties blijven fascineren.
Christopher Hampton adapteerde de roman voor het theater in 1988 en amper een jaar later werd zijn bewerking reeds verfilmd door Stephen Frears ('Valmont' van Milos Forman uit hetzelfde jaar was op een eigen, afwijkend scenario gebaseerd). Wordt in de film(s) het époque-karakter beklemtoond, dan worden zo goed als alle theaterzettingen gemoderniseerd. Zo ook door Marleen Vermeir bij Theater Krakeel. "Het onderwerp is tijdloos, vandaar" is de korte maar duidelijke argumentering.
Niet dat aan de historiciteit geen aandacht besteed zou worden: bij mijn weten heeft vóór Marleen Vermeir geen enkele regisseur het lumineuze idee (of: de noodzakelijke muzikale achtergrond) gehad om dit stuk te ondersteunen met muziek uit 'Lakmé' van Delibes. Die opera werd voor het eerst opgevoerd in Parijs, honderd jaar na het verschijnen van de brieven van Delaclos en behandelt en hij behandelt dezelfde thema 's: passie en (de daarmee samengaande) wreedheid.
Markiezin Merteuil zet haar ex‑minnaar Graaf Valmont in als werktuig voor haar onbedwingbare lust om mensen ten gronde te richten. De jonge Cécile de Volange wordt door Valmont verleid en zwanger gemaakt. Zelfs de immer deugdzame Madame de Tourvel geeft zich, na een slopend psychologisch spel, gewonnen voor de avances van Valmont..
Regisseur Vermeir maakt (natuurlijk) een persoonlijke keuze uit de verschillende interpretaties die er rond dit thema geweven zijn, maar sluit zich bij geen enkele eenduidig aan ‑ al is haar keuze voor de eindscène wel duidelijk die van de film: "We spelen al in een tijdloos kader; dan nog eens een open einde geven zou niets meer zijn dan jezelf herhalen."
In deze productie houdt regisseur Vermeir amper een paar van haar 'klassieke waarden' onder de Krakeel‑acteurs over en plaatst ze vooral de jonge garde volop in de schijnwerpers ‑ Krakeel heeft alle redenen om fier te zijn. Hiermee heeft Theater Krakeel dan ook het bij het amateurtheater fel begeerde Koninklijk Landjuweel gewonnen.
Dat jaar vond de nationale finale plaats in de Mozaïek in Kortessem (Limburg). De andere finalisten waren PACT uit Aalst, het Hasselts Toneel, Toneel Heverlee, Kunst en Vreugde uit Hooglede en het thuis spelend Gorse Toneelgezelschap uit Kortessem.
Buiten de hoofdprijs ging het Gentbrugse gezelschap ook met de Ast Fontaine-prijs voor de beste uitspraak lopen. Ikzelf had reeds aangestipt dat zelfs beroepsgezelschappen hieraan een puntje konden zuigen en het is dan ook heel terecht dat Krakeel hiervoor werd gelauwerd.
Amateurtheaters die op het vlak van repertoire wel eens gewaagde keuzes maken, durven deze politiek ook doortrekken naar de creativiteit van de eigen medewerkers. Zo heeft Theater Krakeel uit Gentbrugge gedurende twee jaar zitten broeden over een stuk met personages, verhalen en vooral de taal van het Oude en Nieuwe Testament. Bij de première voorzag men toen al het nodige gekrakeel over de wijze waarop men met die stof is omgegaan. Krakeel heeft als het ware de bijbel "gekraakt" en zich de inhoud op een heel aparte manier eigengemaakt. Misschien zijn ze wel "Een kruis te ver" gegaan, zoals de titel reeds suggereert. Het is niet de bedoeling de spot te drijven met het geloof, stellen ze uitdrukkelijk, maar er wordt blijkbaar flink wat gerelativeerd (zeg maar: er wordt wat afgelachen), zodat Krakeel zelf vraagt dat mensen die daar niet tegen bestand zijn, zouden wegblijven. Om het met hun eigen woorden te zeggen: hij die zonder handen is, werpe de eerste steen!
Amateurtheaters grijpen vaak naar platte kluchten om een gemakkelijk succes te behalen. Amateurtheaters die hoger mikken en die toch eens een komedie willen brengen, doen dit dan met subtieler werk. Maar dit is ook veel moeilijker. Dat mochten we onlangs nog ondervinden bij "Het belang van Ernst" van Oscar Wilde door het Multatuliteater. Hier waren duidelijk mensen aan het werk die nog maar pas op de planken stonden en de timing en karakterisering stond dan ook nog helemaal niet op punt.
Theater Krakeel, dat wél over een stevig spelerspotentieel beschikt, mikte nóg hoger met "Een kruis te ver", een zelf geschreven satire op de bijbel. Naar verluidt ging er twee jaar voorbereiding aan vooraf, maar toch is men nog te snel in première gegaan. Een stuk is immers pas af als het echt àf is en niet omdat men van oordeel is dat de voorbereiding nu wel lang genoeg heeft geduurd (niet voor niets is "God van Morgen" in Arca bijvoorbeeld een week uitgesteld). Daardoor bleven een aantal grappen gewoon in de herhaling steken. Toegegeven, men moet dan wel weten dat de apostelen ook in "Jesus Christ Superstar" écht zat worden of dat "De Spaanse Inquisitie" een verwijzing is naar Monty Python, maar precies dit laatste geeft aan dat "alles beter kan" zoals Mark Uytterhoeven zou zeggen. Als Christus bij Krakeel aan het kruis hangt en men voelt dat er een liedje zit aan te komen, is dat niet het voor de hand liggende "Always look on the bright side of life", maar wel het verrassende "We'll meet again". Dàt was Krakeel op zijn best. Maar zo was het helaas niet de hele tijd.

Ronny De Schepper

Theater Krakeel, Theaterstraat 33, 9050 Gentbrugge, 09/228.21.63.

]]> <![CDATA[Ook de WAANzin maakt kans op een Gentse Mokke!]]> http://ronnydeschepper.wordpress.com/?p=1387 Thu, 28 Aug 2008 09:54:14 +0000 Ronny De Schepper http://ronnydeschepper.wordpress.com/?p=1387 Van 16 tot 28 september vindt in de Minardschouwburg weer het Festival van het Amateurtheater plaats. De inzet is de "Gentse Mokke"-trofee voor de beste productie van het jaar. De geselecteerde theaters zijn Klokke met "Bloed en Liefde" van Godfried Bomans, het Multatulitheater met "De Naam", De WAANzin met "Wachtend op Godot" van Samuel Beckett, La Barraca met "Seks in Sakhalinsk", De Leiezonen met "Winter onder de tafel" en Krakeel met "Eclipsed". Over de meeste van die theaters kun je hier wel iets vinden, maar hieronder ga ik wat dieper in op theater de WAANzin.

Theater De WAANzin is het geesteskind van Martin Desloovere. Hij is drie jaar lang de theaterpedagoog van het NTG geweest, maar vanaf het seizoen 1993-1994 werd hij daar vervangen door Yvonne Peirens, die van het voormalige Theater Poëzien is overgekomen. Willens nillens kon hij zich dus meer gaan bezighouden met zijn eigen theatergezelschap De WAANzin, dat toen reeds vijf jaar bestond.
Bij zijn ontstaan in 1988 formuleerde het Theater de WAANzin zijn doelstellingen als volgt: "Theater de WAANzin wil theater brengen waarbij het tegenover elkaar stellen van de begrippen WAAN en ZIN centraal staat. WAAN in de betekenis van hoop, verlangen en illusie. Illusie als theatrale metafoor bij uitstek, maar ook als onverbrekelijke hoeksteen van het leven dat in die WAAN vaak zijn enige zin vindt."
De oprichting van de WAANzin gaat terug op de opvoering van een eigen adaptatie van het middeleeuwse “Elckerlyk” op het Britse Saint Albans Arts Festival. Geen alledaags begin, maar dat heeft te maken met het feit dat De WAANzin eigenlijk is gegroeid uit het universitaire theater, vooral dan in kringen van Germanisten. Aangezien het een uitnodiging betrof, heeft men dat stuk in het Engels gespeeld (maar dus niet "Everyman").
Anders dan vele amateurtheaters, overstijgt de werking van de WAANzin dus veruit de stadsgrenzen. Zo was het gezelschap onder meer te zien in de Antwerpse Arenbergschouwburg, het Brusselse CVA, de Brugse Korrekelder, Malpertuis (Tielt en Oostende) en het Luikse theater Au Chiroux en stond de WAANzin in 1995 in de programmatie van het uitsluitend met professionele gezelschappen bezette Gentse Time Festival.
Theater de WAANzin gaat bovendien prat op een uitgebreide internationale werking die het gezelschap in zijn tienjarige geschiedenis optredens bezorgde in Nederland, Duitsland, Luxemburg, Spanje, Groot‑Brittannië en Rusland en de groep bij de International Amateur Theatre Association (AITA/IATA) de vermelding Joint‑Member of AITA/IATA opleverde.
Gezien het succes geraakte men in Engeland in een bepaald theatercircuit en werd men steeds opnieuw uitgenodigd en was men wel "verplicht" om in het Engels te blijven spelen. Zo ontstonden achtereenvolgens de monologen “If, the Rain” en “Sea-Changes”, beide van Martin Desloovere zelf, die er nadien nog een derde stuk aan toevoegde (“Misty rooms”) om dan tesamen “Ultimate Water” te vormen dat enkele jaren later als dusdanig in première is gegaan in de eigen zaal. Zoals Martin Desloovere zegt: "Het is de bedoeling vooral internationaal te blijven werken, maar nu we die eigen zaal hebben, moeten we er wel in spelen. Tenslotte betalen we daarvoor toch 14.000fr huur per maand. Er is plaats voor 84 toeschouwers. Dat konden er meer geweest zijn, maar gratis en voor niks hebben we de comfortabele zetels van theater Arena op de kop kunnen tikken en dat is toch ook niet niks. Deze stoffen zetels zijn geïnstalleerd op houten pratikabels, wat de brandweer eigenlijk niet zo graag zag, maar als je betonnen gradins giet, dan ben je al meteen beperkt in je mogelijkheden, terwijl wij toch nog altijd de mogelijkheid willen openlaten om 'en rond' te spelen, of de toeschouwers mee te nemen van de ene hoek naar de andere enz."
Subsidies ontvangt De WAANzin niet en ook de sponsoring loopt achteruit: "De Kredietbank heeft afgehaakt van zodra we uit het studentencircuit zijn gestapt en Sabena verleent steun wat de internationale verplaatsingen betreft. Die steun is uiteraard zeer welkom, maar het zijn geen echte inkomsten."
Met zijn eigen Theater, aan de Nieuwe Vaart 118 in Gent (eigenlijk een oude fabrieksruimte) dat wordt opengehouden door Dirk De Corte, is de WAANzin een van de weinige gezelschappen met een volledige geoutilleerde, eigen theaterruimte. In dit stemmige theater waren reeds tal van professionele gezelschappen met hun producties te gast (Vuile Mong, Het Muziek Lod, Theater Victoria, Het Speelteater).
In dat theater ging op 20/05/1997 "De meiden" van Jean Genet in première. De regie van Bart Klein was meteen diens afstudeerproject aan de Toneelacademie Maastricht. Wie kort daarvoor de film "Sister my sister" op televisie zag, kent het ware verhaal over twee hysterische zussen die als dienstmeiden hun tirannieke werkgeefster ombrachten. Jean Genet hoefde dus niet veel te verzinnen om het tot een typisch Genet-stuk te bewerken. Alleen de zwakzinnige dochter des huizes heeft hij weggelaten.
Op 12 april 1997 kregen we er de laatste kans om "Mort Subite" te gaan bekijken. Dit is het slotstuk van de trilogie van Lucas de Bruycker over Stauffenberg. In 1991 deed hij zijn intrede in "Heden, Paradiso" en in 1993 kondigde hij reeds zijn dood aan in "Blue Tango". Heden is het dus zo ver en de palliatieve zorgen worden verstrekt door The WAANzin Dancing Nurses.
In 1998, bij de tiende verjaardag van het Theater de WAANzin besliste de Vlaamse Gemeenschap op het gezelschap, als eerste amateurgezelschap, de prestigieuze titel van Cultureel Ambassadeur van Vlaanderen toe te kennen. Meteen de bekroning op tien jaar vernieuwend en apart theaterwerk. Het resultaat waren onder meer voorstellingen in De Engelenbak in Amsterdam, in Ierland en een tournee door Estland.
Bij de vijfde deelname aan FEATS won de WAANzin, in 2000, het Festival European Anglophone Theatre Societies met de Engelse versie van Shakespeare Complete. Deze productie was ook nog te zien in Denemarken en Groot‑Brittannië en is inmiddels goed voor bijna vijftig voorstellingen.
Met “De Conciërge” won de WAANzin in september 2000 het eerste stadsfestival voor Amateurtheater van de Stad Gent en werd daarna ook bekroond als winnaar van het 48e tornooi der Lage Landen in het Nederlandse Elslo. Dat was met "Shakespeare Compleet in 97 minuten". In juni won de WAANzin met de Engelse versie van dit stuk ook reeds het Festival for European Anglophone Theatrical Societies in het Luxemburgse Esch en een maand later werd de WAANzin laureaat op the All British Festival for One Act plays in het Engelse Felixstowe. De jury prees in haar rapport "de inventieve, vernieuwende spelstijl en de hilarische vertolking op hoog niveau".
In "Shakespeare Compleet in 97 minuten" worden alle stukken van De Britse auteur op een dolkomische avond door de mangel gehaald door Dirk Crommelinck, Marnix van Hamme en Dirk de Corte, drijvende kracht achter de WAANzin en sinds kort ook zakelijk leider van het NTG.
In januari 2001 volgde “Drie zusters” van Anton Tsjechov in een regie van Dirk De Corte. Exact 100 jaar na de première in het Moskouse Kunsttheater (31 januari 1901) wordt “3 (drie) Zusters” bij de WAANzin een relativerende schets van het leven, het geluk, het verlangen en het wachten. Maar vooral het wachten op dat leven en het geluk, op het verlangen naar een leven van geluk, een leven van ‑ misschien wel ‑ weer wachten. Een cast van zeven acteurs brengt in vijf kwartier drie zusters, één broer, één schoonzus en nog ‑ twee (of drie?) ‑ andere pipo's. Een WAANzinnige cocktail in alle betekenissen van het woord. Vaak grappig, maar even dikwijls spannend en gespannen. Een WAANzinnige start van een nieuwe eeuw, want Mevrouw Lotti wil toneel spelen...
Patricia Haegeman van het amateurtheater De Waanzin heeft in januari 2001 via een e-mail-kettingbrief een oproep gedaan voor hulp na de eerste aardbeving in El Salvador. Ook haar achterbuur Helmut Lotti liet zich daarbij niet onbetuigd. Dat wou mevrouw Haegeman wel eens aan de pers laten weten, maar tevens verspreidde ze ook nog een ander nieuwtje over de kersverse bruid van "onze" Helmut. Carol Jane Poe zou naar verluidt immers graag toneel willen spelen. Geen lessen volgen in de academie of zo, maar gewoon bij een amateurgezelschap. Maar dat moet dan wel een gezelschap uit Merelbeke zijn. Dat vindt Patricia wel jammer, want eigenlijk is Carol geknipt om in De WAANzin te spelen. Speelt men daar immers soms ook niet in het Engels bijvoorbeeld? "Ik heb tegen mijn vriendin Patricia Beckers‑Sarazin die tevens de huiseigenaar is van Helmut en Carol gezegd dat ze haar maar even moet uitleggen dat de Nieuwe Vaart eigenlijk een parochie is van Merelbeke," aldus Patricia. Maar waarom zou mooie Carol bijvoorbeeld ook niet bij Kajton Cie van Jonathan "ladykiller" Scheerlinck gaan spelen?

Ronny De Schepper

De WAANzin, Martin Desloovere, Tussen Heerwegen 19, 9030 Gent-Mariakerke, 09/236.38.01.

]]> <![CDATA[Die Versuchung des Aloysius Federl ]]> http://wortman.wordpress.com/?p=1042 Thu, 28 Aug 2008 08:47:56 +0000 wortman http://wortman.wordpress.com/?p=1042 Die Mutter meiner Freundin spielt bei diesem Stück mit und wir werden am 18. Oktober im Asamtheater in Freising im Publikum sitzen.

Kirchweih 1898 in einem kleinen Pfarrhof am Rande der Hallertau. Als der Hausierer Sterzinger auf seiner Tour wieder einmal am Pfarrhof vorbei kommt, spielt ihm der Zufall eine Möglichkeit in die Hände, sich sein Leben zu versüßen. Er behauptet, im Besitz brisanter Informationen über die wahren Familienverhältnisse - zum Beispiel die der Pfarrersköchin Johanna und ihres unehelichen Sohnes Aloysius - zu sein. Im Bestreben die Enthüllungen zu verhindern, kommt es zu dramatischen Szenen und peinlichen Verwicklungen. Mitten drin der Lois, der denkt, alles zu durchschauen. Aber nichts ist eben so wie es scheint.

Homepage der Laienbühne Freising

]]> <![CDATA[La Barraca maakt kans op "Gentse Mokke"-trofee]]> http://ronnydeschepper.wordpress.com/?p=1384 Thu, 28 Aug 2008 08:03:36 +0000 Ronny De Schepper http://ronnydeschepper.wordpress.com/?p=1384 Van 16 tot 28 september vindt in de Minardschouwburg weer het Festival van het Amateurtheater plaats. De inzet is de "Gentse Mokke"-trofee voor de beste productie van het jaar. De geselecteerde theaters zijn Klokke met "Bloed en Liefde" van Godfried Bomans, het Multatulitheater met "De Naam", De WAANzin met "Wachtend op Godot" van Samuel Beckett, La Barraca met "Seks in Sakhalinsk", De Leiezonen met "Winter onder de tafel" en Krakeel met "Eclipsed". Over de meeste van die theaters kun je hier wel iets vinden, maar hieronder ga ik wat dieper in op La Barraca, een theater dat ik een tijdlang heb gevolgd...

"La Barraca" WAS de naam van de groep van Federico Garcia Lorca, de Spaanse toneelschrijver die in 1936, nauwelijks 37 jaar oud, bij Granada werd vermoord door aanhangers van generaal Franco. "La Barraca" IS nu de naam voor een groep van een twintigtal actieve toneelliefhebbers uit het Gentse die in de eigen regio op hun honger naar goed niet-professioneel theater zaten. De oprichting viel immers samen met de mindere periode die het Multatuliteater even moest doorworstelen. En bij de andere Gentse amateurgroepen vierden nog altijd Bompa en Slisse & Cesar hoogtij, al probeerden mensen als Frank Van Laecke of André Vermaercke om het niveau wat op te krikken (b.v. met De Urne).
Toch ontbrak er nog iets aan: de laatste tijd is het immers "in" om tegen "boodschappen" te zijn ("die worden elders gedaan" is de geijkte "grap"), maar La Barraca repliceert: "Tegen de huidige tendenzen in willen wij de boodschappen niet alleen voor rekening van de post en de koerierbedrijven laten..."
Etienne De Ruyck is zowat de woordvoerder van het gezelschap. Samen met Winnie Enghien, Jan Van Dyk en Lieven Hostens stond hij aan de wieg van La Barraca. Allen hebben hun sporen reeds verdiend in het amateurtheater, terwijl Winnie Enghien eerst als dramaturg bij Arca en op dit moment als productieleider bij de drama-afdeling van de BRT en Jan Van Dyk bij De Vieze Gasten ook professioneel met theater bezig (geweest) zijn. Lieven Hostens heeft ondertussen afgehaakt om zijn weg te zoeken binnen het professionele milieu. Zo heeft hij samen met Jean Van der Biest eerst "De Ridders van de Seine" gesticht en nadien de theaterboot "Jozef K." ingericht. Ondertussen is ook dat al een "boatel" geworden (aan de Voorhoutkaai, d.i. vlak achter mijn deur).
In de stuurgroep werd Hostens vervangen door Yvette Ruckebusch. In het jubileumjaar werd de stuurgroep nog uitgebreid met Frank Maegerman, Barbara Beel, Guido Cornelis en Luc De Jonghe.
In mijn archieven vond ik nog een vraaggesprek met Etienne De Ruyck, vlak na de stichting van het gezelschap. De eerste vraag betrof de naam. Die leek mij allerminst lukraak gekozen.
Etienne De Ruyck: Inderdaad. We hebben doelbewust naar een vrij ernstige naam gezocht, zeker voor een amateurgroep. Ik ken er ook die "De Povere Leute" heten en toch goed theater brengen, maar wij zochten eerder iets dat ook behoorlijk klonk, zonder dat het meteen ook de grote luxe zou suggereren. Daarom dachten we aanvankelijk aan "La Strada", omdat we eigenlijk zo'n beetje van de straat komen, maar toen bleek dat iemand ons reeds voor was. Nu wilde het toeval dat ik bij de Brugse groep Parterre "Het huis van Bernarda Alba" van Federico Garcia Lorca regisseerde en dat ik me dus volop aan het documenteren was over deze schrijver. En zo stelde ik vast dat we eigenlijk zowat in hetzelfde ideeëngoed zaten, laten we maar zeggen de linkse, progressieve strekking, zonder meteen etiketten te willen plakken. Bovendien bestond die groep van Garcia Lorca ook uit amateurs, namelijk studenten die met heel povere middelen moesten werken. Vandaar dat we uiteindelijk voor de naam "La Barraca" hebben geopteerd.
- Wat programmatie betreft wil "La Barraca" geen platgetreden paden bewandelen?
Etienne De Ruyck: Ons principe is dat wij gezamenlijk een programmatie uitwerken, maar dat het toch in eerste instantie de regisseur is die moet geloven in zijn stuk. Wij hebben allen al te veel negatieve ervaringen gehad als we bepaalde interessante stukken met hand en tand moesten verdedigen bij het bestuur van de amateurverenigingen waar we werkten. Dat probleem wilden we dus op voorhand reeds van de baan. Ieder van ons heeft zijn eigen ideeën en die willen we graag uitwerken met onze "leden", al gebruik ik dat woord niet graag.
- Dat wil ik best geloven, want wat betekent het eigenlijk?
Etienne De Ruyck: Luister, wie bij ons wil komen, is welkom. En als wij morgen iemand tegenkomen waarmee we het wel zien zitten, dan kunnen we daar eens mee praten. Dat wil echter niet zeggen dat we de andere groepen gaan afschuimen! Ik wil alleen maar zeggen dat het niet direct onze bedoeling is om debutanten van de straat te rapen. Dat is misschien de enige pretentie die we hebben. Als we immers daarmee zouden beginnen, dan vrees ik dat we het niveau naar beneden zouden halen.
Bij de stukken die ik heb gezien waren er toch ook veel die vaak onvoldoende niveau haalden. "Roulette" van Pavel Kohout was wellicht het meest politieke stuk van hun nog jonge repertoire. Toch is de opvoering in een regie van Lieven Hostens geen succes geworden. De euvels van het "traditionele" amateurtheater werden immers, ondanks de goede bedoelingen, niet omzeild. Daarmee bedoel ik dan de zogenaamde "realistische" speelstijl, die precies omwille van het beperkte talent van amateurs juist erg "theatraal" overkomt.
Regisseur Winnie Enghien wilde het naturalistische stuk van Henrik Ibsen "Kleine Eyolf" dan weer heel doelbewust "getheatraliseerd" brengen. Omwille van het nogal tragische gegeven (de titelfiguur is een gehandicapt knaapje wiens dood als catalysator dient voor de verhouding tussen zijn beide ouders) paste de enscenering net niet in de "rage" om tragedies als komedies te spelen en omgekeerd, maar toch holde er een komisch personage (gespeeld door Kris Holvoet) doorheen om de spanningen wat te ontladen. Ook werden er twee verschillende versies van het slot gespeeld, waarbij de toeschouwer die versie kon kiezen, waarnaar zijn voorkeur (en dus ook zijn voorkeur voor één van de twee antagonisten) uitging. Ondanks een aantal onvolkomenheden was dit toch al een stap vooruit ten opzichte van het nogal houterige "Roulette", al was het maar omwille van de prestatie van Benedicte Delefortrie, het boegbeeld van het gezelschap.
Daarna speelde La Barraca "Four roses from Bourbon Street" in een regie van Etienne De Ruyck als vervanging van "Kwartet" van Heiner Müller dat, in een regie van Jan Van Dyk, diende te worden afgevoerd, omdat men niet tijdig klaarkwam. In de plaats kwam dan maar "Four roses from Bourbon Street", vier eenakters van Tennessee Williams. Het werd een regelrechte fiasco. Zelfs een onmiskenbaar talent als Griet Pauwels kon niet verhinderen dat de bal hier totaal mis werd geslagen. De acteurs werden aan hun lot overgelaten en misten het talent om met eigen riemen te roeien.
Het tweede seizoen startte met "En.../Of..." van Judith Herzberg, geregisseerd door Jan Van Dyk. Net als Enghien wilde Van Dyk opnieuw een poging doen om een geforceerde tekstzegging te vermijden. Maar in plaats van de meer ingetogen speelstijl die Enghien zijn mensen oplegde, opteerde Van Dyk integendeel voor een karikaturale benadering. De tekst die aan de basis van de voorstelling lag, sloot deze interpretatie inderdaad reeds in zich. Soms waanden we ons immers in een absurd theaterstuk. Maar dan wel een van het goedkope soort. Inclusief doorzichtige truuks waarvan je onvermijdelijk denkt: dat kan ik ook. Door de karikaturale aanpak werd de onderliggende bedoeling (een analyse van een driehoeksverhouding) nog meer in de verdrukking gebracht en alweer lag de verveling dus op de loer. Is het dan toch volop kommer en kwel? Welnee, men kan nu blijkbaar over betere acteurs beschikken: zowel Marnix Van Hamme als Patrice Hugaert en Cecile Beeusaert leverden immers aanvaardbare prestaties. Enkel Griet Deroo in een zwijgende rol herinnerde ons er even aan dat ook op dit vlak nog tal van gevaren op de loer liggen.
Daarna heb ik het gezelschap een tijdje uit het oog verloren (ik kreeg geen uitnodigingen meer en wat ik gezien had, zette me nu niet bepaald aan om zelf in mijn zak te tasten), dat betekende dus dat ik "Leonce und Lena" van Georg Büchner (in een regie van Etienne De Ruyck) niet heb gezien. Daardoor heb ik ook het optreden van... een majorettenkorps gemist, evenals Marianne De Greve (Leonce), Piet Van Gotta (president, huismeester), Ann Haenebalcke (Lena), Tony Blanchaert (Valerio), Hilde Verbeke (gouvernante), Brigitte Maes (Rosetta) en... Gerda Serbruyns als politieagente!
Daarna werd dan toch nog "Kwartet" opgevoerd, maar dan wel in een regie van Guido Cornelis.
Ook "Pasen" van August Strindberg heb ik niet gezien, maar dat is minder verwonderlijk, want die voorstellingen werden afgelast nadat bekend was geraakt dat de regisseur, Oswald Kielemoes, kandidaat was voor het Vlaams Blok bij de parlementsverkiezingen, die nota bene de geschiedenis zouden ingaan als "Zwarte Zondag" (1991). In 1993 werd Kielemoes voor die partij trouwens afgevaardigd naar de filmcommissie en de Raad voor Advies voor Nederlandstalige Dramatische Kunsten. Bij de filmcommissie werd hij in '94 vervangen door Jef Elbers. Dat Kielemoes niet "zo maar" VB-lid was, maar wel degelijk een militant, bleek eind '97 toen hij een actie leidde tegen de tentoonstelling in de Openbare Bibliotheek t.g.v. tien jaar "Verkeerd Geparkeerd", de jongerenafdeling van de homobeweging.
Etienne De Ruyck: Toen we besloten het stuk "Pasen" van August Strindberg te programmeren, gingen we op zoek naar een regisseur. In samenwerking met onze koepelorganisatie F.V.S.T. (Federatie van Vlaamse Sociaal-Progressieve Verenigingen) vonden we de heer Kielemoes, scandinavist en Strindberg-kenner, bereid de regie op zich te nemen. Tot onze grote verbazing moesten we nadien vaststellen dat de heer Kielemoes zich verkiesbaar stelde op de lijst van het Vlaams Blok. Als democratisch-pluralistisch amateurgezelschap, willen en kunnen wij ons niet verbinden met deze partij, haar principes en alle personen die deze vertegenwoordigen. Het feit dat de heer Kielemoes ons nooit informeerde over zijn politiek engagement, wetende hoe extreme standpunten van zijn partij haaks staan op de geest van onze organisatie, beschouwen we zelfs als een vorm van infiltratie en misbruik van vertrouwen.
- Misschien is het misverstand gegroeid uit het feit dat jullie een tijdlang het Vlaamse Culturele Centrum "Roeland" hebben bespeeld...
Etienne De Ruyck: Maar de toenmalige beheerders wilden juist meer de pluralistische of zelfs de progressieve toer opgaan en waren met dat doel voor ogen op zoek naar waardevolle initiatieven. Het was natuurlijk wél toeval dat wij ons net op het goede moment zijn komen aanbieden. Al dient aangestipt dat zowel Winnie Enghien als ikzelf goede relaties hebben met Jo Decaluwe van Arca, die in feite instond voor de programmatie van Roeland.
Ondertussen hebben er echter geen voorstellingen meer plaats in zaal Roeland, omdat deze zaal onder de sloophamer zou gaan en La Barraca besloot dat seizoen met het poëzieprogramma "Poëzie in woorden" in De Rode Pomp.
Het volgende seizoen hielp La Barraca mee aan de uitbouw van de Tinnenpot tot een volwaardig theater en mocht dit dan ook openen met "De Obaldiades", drie eenakters van René de Obaldia in een regie van Etienne De Ruyck. Begin 1993 regisseerde Jan Van Dyk daar zijn eigenzinnige versie van "Raspoutin" en hij mocht ook het volgende seizoen openen met "De verzamelaar" van John Fowles. Daarna kwam Winnie Enghien nog eens aan de beurt met "Korczak en de kinderen" van Erwin Sylvanus, maar eerst was het in februari 1994 nog de beurt geweest aan twee eenakters van Arne Sierens (in een regie van Guido Cornelis): "De soldaat-facteur en Rachel" met Ronny Hollevoet en Denise Van de Wittenboer en "Het vermoeden" met Roger Christiaens, Frank Nauwelaerts en Erna De Ruyver. Alhoewel ik deze laatste persoonlijk kende uit de dictieklas van Griet Pauwels (net als Karin Provyn, de vrouw van De Ruyck, trouwens), ben ik er toch niet naartoe gegaan.
Na "Nôh-spelen" van Yukio Mishima (regie Etienne De Ruyck) stond in het Clausjaar ook "Bruid in de morgen" (regie Winnie Enghien) nog eens op het programma, om te besluiten met "De kus van de spinnevrouw" van Manuel Puig, tevens het debuut van Ronny Hollevoet als regisseur.
Het volgende seizoen werd geopend met "Torbant, het verloop van zijn ondergang", een vergeten stuk van de Nederlander George Kool (regie Etienne De Ruyck), gevolgd in maart 1996 door "Heldendeugd" van Pjeroo Roobjee in een regie van Geert De Rodder.
Sedert mei 1996 werd eindelijk een eigen ruimte gevonden: het vroegere zaaltje van het studententheater Cascando aan de Gentse Muinkkaai!
Toen La Barraca daarmee een tweede adem had gevonden en ik hetzelfde had gedaan bij Het Laatste Nieuws, kon ik de draad weer opnemen. De openers "De typisten" en "De tijger" (twee eenakters van de Amerikaan Murray Schisgal in een regie van Jan Van Dyk en Etienne De Ruyck) en de monologen van Denise Van den Wittenboer en Iris Van Hamme (voor Denise is dat dan "Laura" van Carel Donck, terwijl Iris zich over "Trianon Grijs" van Joseph Bush buigt) en "Een kwestie van aanpassen" (opnieuw een Tennessee Williams door Etienne De Ruyck), gingen nog aan mij voorbij maar met "Variaties omtrent eend", het stuk van David Mamet in een regie van Jan Van Dyk, was ik weer mee. Enfin, 't is te zeggen... Want de daarop volgende monologen ("Laura" van carel donck en "Trianon grijs" van Joseph Bush in een regie van De Ruyck) en het atelierstuk "Mrs.Klein" van Nicolas Wright (regie Van Dyk) gingen toch weer de mist in. Meer zelfs, "De Belgica", de geslaagde reconstructie van de dagboeken van zuidpoolreiziger Adrien De Gerlache door Winnie Enghien, miste ik eveneens, net als het daaropvolgende "De minnaar" van Harold Pinter (regiedebuut van Bernard De Rycke).
Maar dan kwam "Magie Rouge" van Michel de Ghelderode. Als Adémar Martens werd deze honderd jaar geleden in Elsene geboren. Net zoals bij Emile Verhaeren of Jacques Brel heb je hier duidelijk te maken met een Fransschrijvende Vlaming, dit wil zeggen dat zij als voertaal weliswaar het Frans gebruiken, maar dat de geest van hun werk op en top Vlaams is. "Magie Rouge" is het verhaal van de vrek Hieronymus. De naam zegt het al: ook Jeroen "Hieronymus" Bosch is niet veraf. Het farcicale karakter doet echter ook aan Pieter Brueghel denken, terwijl een aantal bloedige moorden refereren aan niemand minder dan William Shakespeare. Dat zijn heel wat grote namen, maar La Barraca maakte zich sterk dat zij dit fantasierijke, barokke werk, "vol obsessies, irrationele angsten en onderdrukte gevoelens" op een dergelijke manier naar voren zouden kunnen brengen dat de toeschouwer geheel genezen en ontspannen naar buiten zou komen. Blijkbaar waren veel mensen heel erg aan dergelijke genezing toe, want de première was op voorhand uitverkocht en ook voor de volgende voorstellingen was het drummen.
Het is Etienne De Ruyck zelf die regisseert, samen met Barbara Beel. Als acteurs komen Vincent Coen, Luc Dejonghe, Xavier Demeulemeester, Hans Meganck en Valerie Van Caeneghem opdraven. Zoals gewoonlijk bij amateurs is de kwaliteit van het acteren zeer heterogeen (men moet immers roeien met de riemen die men heeft), maar Xavier Demeulemeester maakt in de hoofdrol een uitstekende beurt. De vormgeving is van Jean-Paul Van Haute en Manu Noterdaeme.
Ook "De koning komt voorbij" van Sybren Polet, waarbij Jan Van Dyk reeds met de tweede generatie van La Barraca (o.a. dochter De Ruyck) werkte, en "Comme madame", de bewerking die Dirk van den Broeck maakte van het waar gebeurde gegeven dat we datzelfde seizoen ook reeds in Arca konden zien als "Sister my sister" van Wendy Kesselman en vroeger als "Les bonnes" van Jean Genet, heb ik dan toch opnieuw gezien.
Het volgende seizoen begon men in oktober met verteltheater, meer bepaald "De dame met het hondje" van Tjechov. In november-december volgde dan "De architect en de keizer van Assyrië", de surrealistische klassieker van Fernando Arrabal.
Iedereen vierde het jaar daarvóór de honderdste verjaardag van Federico Garcia Lorca. Iedereen... behalve La Barraca! Maar in maart en april 2000 werd dit ruimschoots goedgemaakt met een omvangrijk project dat de werktitel "Federico's Andalusische Vertellingen" meekreeg en waarin diverse aspecten van het werk van de Spaanse dichter, toneelschrijver en musicus aan bod kwamen.
En het seizoen werd in mei afgesloten met "In de eenzaamheid van de katoenvelden" van de jong gestorven Franse schrijver Bernard-Marie Koltes (1948-1989). Het stuk dateert uit 1986 en werd gecreëerd door zijn boezemvriend, de bekende regisseur Patrice Chereau. Het is een praatstuk en op die manier is het een "typische" La Barraca-productie, waar men nog altijd erg veel belang hecht aan het literaire aspect van het theater. Ook de confrontatie tussen twee totaal uiteenlopende personages is een gegeven dat bij La Barraca geregeld terugkeert, denk maar aan "De architect en de keizer van Assyrië" van Fernando Arrabal of "Variaties omtrent eend" van David Mamet. Deze keer worden de zonderlingen gestalte gegeven door Daniel Moons en Marnix Van Hamme. De regie is in handen van Jan Van Dyk.
"Célimène et le Cardinal", een stuk dat Jacques Rampal enkele jaren geleden schreef en dat een vervolg wil zijn op "De misanthroop" van Molière, werd uitgesteld tot het voorjaar 2001.
Terwijl "Kat op een heet zinken dak" werd hernomen bij het "grote" NTG, konden liefhebbers van Tennessee Williams ook terecht bij het "kleine" La Barraca op de Muinkkaai, voor drie eenakters van deze Amerikaanse auteur. Het was niet de eerste keer dat La Barraca aandacht heeft voor Tennessee Williams, precies tien jaar geleden brachten zij reeds een gelijkaardige voorstelling met vier dergelijke korte stukken. Eén daarvan, "Moany's jongen huilt niet" uit 1934, dat toen werd gebracht door Griet Pauwels en Ronny Hollevoet, stond trouwens ook nu weer op het programma, maar met andere acteurs. Het is inderdaad opvallend hoe vaak men bij La Barraca op andere mensen een beroep doet. Wellicht omdat men ook wel weet dat dit het zwakke punt is. Toen ik merkte dat bij het Festival van het Amateurtheater er niets geselecteerd was van La Barraca zei één van de juryleden me: "Ze hebben goede intenties, maar ze kunnen ze meestal niet waarmaken." Deze keer is er echter toch een goede vooruitgang merkbaar. Ze zijn er nog niet, maar men is op goede weg.
De sterkte van La Barraca zit eerder achter de schermen. Het eenheidsdecor van Harm De Bruycker bijvoorbeeld en vooral de muziek van Peter Quasters. Met een verschillende toets voor de drie stukken en toch een eenheid behoudend, net zoals ook de thematiek van Tennessee Williams een eenheid vertoont. Daarnaast spelen ze immers ook nog "I can't imagine tomorrow" en "The case of the crushed petunias" (1941) dat in de vertaling "Geknakte bloemen" ook de titel werd voor dit project. Net als tien jaar geleden is Barraca-goeroe Etienne De Ruyck ook nu weer de regisseur, maar voor het vrij recente "I can't imagine tomorrow" (1971) tekent Daniel Moons. In de programmabrochure staat zelf dat de oudere Tennessee Williams niet meer zijn vroegere niveau haalt en deze tekst illustreert dat ook wel. In de perstekst ontkennen de mensen van La Barraca ook niet dat zij blijkbaar een speciale band hebben met Tennessee Williams. De verklaring die zij daarvoor geven is ontwapenend: "Zijn portretten van geknakte mensen die fantaseren van een ander bestaan zal ons wel iets doen, zeker?"
Het is ook verheugend vast te stellen dat meer en meer amateurtheaters zich de laatste tijd ook aan kindervoorstellingen wagen. Dat jaar was dat voor het eerst ook het geval bij La Barraca op de Muinkkaai. Met een voorstelling die de naam "Taart!" meekreeg, kunnen we wel spreken van een echte nieuwjaarsproductie. De zusjes Sarah en Barbara Beel bedachten een verhaal over een eekhoorn en een mier, die elkaar op een open plek in het bos ontmoeten, waar overschot van taart een feestmaal betekent voor deze wel zeer uiteenlopende dieren. Toch ontstaat er een band, zodat de onvermijdelijke scheiding hen zwaar valt. Dit is voor de Beel Sisters het aanknopingspunt om kinderen vanaf acht jaar te leren omgaan met afscheid, gemis, verlangen en tal van dergelijke zwaarmoedige begrippen. Volwassenen denken vaak dat deze alleen aan hen besteed zijn en staan er niet bij stil wat voor ravages op dat vlak een verhuis, een vakantie, een echtscheiding bij kinderen kunnen teweegbrengen. Toegegeven, zij komen er wel vlugger overheen dan volwassenen, maar toch...
Op 8 december 2001 volgde dan een collectief project van Ilse De Rauw, Dirk Van Den Broeck, Guido Vanderauwera en Isabel Van Neste. "Un dia perfecto" is een verhaal over een man wiens leven beheerst wordt door twee vrouwen, de ene zijn vrouw, de andere zijn beul. Hij zondert zich af van de wereld terwijl zijn vrouw carrière maakt. In het verlaten huis waar zij wonen, op een desolate plaats, in een onbestemd land, worden deze drie mensen door het toeval van de storm samengebracht. Het verleden van de man, dat leidde tot zijn onmacht en frustratie, lijkt nu werkelijkheid te worden. Na 15 jaar barst het onweer los, in alle hevigheid, de bliksem slaat in, de identiteit van deze individuen kan niet meer verborgen blijven. Maar komt de waarheid aan het licht... zal de zon ooit weer schijnen...? Regie: Dirk Van Den Broeck. Met Ilse De Rauw, Guido Vanderauwera en Isabel Van Neste.

Ronny De Schepper

Contactadres: La Barraca, Muinkkaai 16a, 9000 Gent. Reservaties: 09/222.31.64.

]]> <![CDATA[A stunning summer dream]]> http://southwestsun.wordpress.com/?p=393 Thu, 28 Aug 2008 06:50:27 +0000 Accidental Fame Junkie http://southwestsun.wordpress.com/?p=393 Note: Shakespeare's Midsummer Night's dream by the Yohangza Theatre Company was one of the international theatre productions at the recently concluded The Hindu Metroplus TheatreFest. This review appeared in a different form in the Hindu MetroPlus, August 04, 2008.

A spectacularly intense, visual, musical, physical play all the way from Korea lit up the Chennai theatre space during the Hindu Metroplus Theatre festival. It was fascinating to see an Asian adaptation of Shakespeare from which we didn't know quite what to expect at first. After seeing it though, I can vouch that Shakespeare's human drama and comedy could not have been better transplanted onto another culture. I always knew that Shakespeare's themes are universal, now I know how much it is indeed so.

The seamless blending of Korean mythology and a well-known story brought in a fresh perspective. Funny and mischievous spirits called the Dokkebi meddle in the lives mortals with disastrous results. When things go out of hand, they also set it right. Some liberties were taken with the original story since this was an adaptation: the roles of Titania and Oberon were reversed and Bottom was assayed by an old woman.   

No Midsummer Night's Dream production can be complete without Puck. And here we have two, both equally mischievous, which doubles the fun quotient. However the maximum laughs were reserved for ribald comedy and innovatively-incorporated Tamizh dialogues. 

Speaking those dialogues were four strong main characters, as physically different from the other as possible. Jee-Young Kim who played the role of Beuk had an astounding range of emotions. Actually all the actors exhibited their acting skills with mime-like exaggerated gestures. Since the play was in Korean, they had provided surtitles or super titles, as I prefer to call them. (A screen above the acting space provided English translations of the Korean dialogues.) After a while, I realized that my attention was being split between the super titles and the action on the stage, which was distracting. When I concentrated on the action on stage, it was enough because their faces were so expressive.

What was unique was the way actors who were not involved in the action slipped to the back of the stage to play catchy live percussion that aided the action on stage. Almost like the Greek chorus, they sometimes interacted with the actors as well. The actors also breached the sacred procenium space to interact with the audience from time to time.

The play opened and closed with all the actors - gods and mortals - dancing in a circle signifying the circle of life. This catchy percussion was one of the highlights of the play. The sheer spectacle of dance, music, masks, and mime closed with standing ovation and two curtain calls. The actors who were constantly running, pushing, pulling, tugging, falling, throwing, and dancing constantly engaged the audience attention for 90 minutes. Also the minimum sets and props gave the actors freedom to explore the stage space.

The resolution of the play was not as smooth as I would have liked but that is a minor point compared to the effect of the visual spectacle that the play truly was.

It's not everyday that one gets to see Korean theatre in Chennai but this award-winning play, which been playing in international theatre circles since 2003, started the Hindu Metroplus Theatre Festival with a bang. It would be great to have more such authentic talent from across the world.

]]>